Das Cabinet des Dr. Caligari. (1920)

Mwah, vorige week zond Virus toch ook een geknipte tv-versie ipv theatrical release uit van een documentaire.

Verder staat op de dag van uitzending op de site van Virus (vanaf 10.00 uur) wat er wordt uitgezonden en ook nog eens de speelduur, zodat je je recorder kunt instellen.

Je bedoelt "Freetime Machos"?
Ik dacht dat die in zijn geheel werd uitgezonden?
Was daar in geknipt?

Wat heb ik dan gezien??

Er is gewoon een Nederlandse release van deze film hoor! Een redelijk aardige release vind ik zelf. Echter zonder veel extra's, maar daar geef ik toch niks om. Alleen een trailer vind ik altijd wel interessant, die zou eigenlijk op elke DVD moeten zitten vind ik.

Hij is voor € 9,99 te krijgen bij de FRS!

FRS

VanLeest

Wat een mooie (nieuwe) poster trouwens!

Film staat op Youtube trouwens.

Net zoals de meeste films uit deze generatie.

Eindelijk dan eens gezien. Als horrorfan voelt het zowat aan als een verplichting om deze te bekijken. Hij heeft immers veel invloed gehad.

Uiteraard zijn we zulke films niet meer gewoon (en gelukkig maar !), doch had deze prent ook zijn charmes. Ik moest even wennen aan die narratieve vertellingen, maar uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. .

De kracht van de film zit vooral in de spannende muziek en natuurlijk de expressies van de acteurs. Dr. Caligari ziet er bovendien creepy uit. De decors hadden wel iets dromerigs, maar zagen er ook goedkoop uit. De film eindigt met een twist die ik niet zag aankomen en die bovendien erg goed bedacht is.

Deze film bevestigt maar weer eens mijn voorliefde voor stomme films. Als ik weer eens niet kan slapen, kan ik beter gewoon een stomme film opzetten. Hoef ik me ook niet meer tegen de opkomende slaap te verzetten.

De muziek, al zal die er origineel niet onder hebben gezeten, was op zich niet heel slecht. De decors hadden ook nog wel wat, maar daar hield het ook mee op. Zelfs al duurt de film slechts een ruim uur, heb ik hem toch in twee delen bekeken, met ruim twee uur 'pauze'.

Dat hele narratieve gebeuren met lappen tekst op je scherm is gewoon echt niks voor mij. Ook niet 'soms' (als in 1x per jaar). Gewoon niet. Vond het acteerwerk ook niet echt goed, al valt acteren zonder geluid ook niet mee natuurlijk.

Kleine 1,5*.

1920? Interessant .

Gisteren op het witte doek herzien, met in een schaduwrijk hoekje van de zaal een ijverige pianist die het geheel van muziek voorzag. Een heel andere belevenis dan de vorige keer, toen ik deze film zag met experimentele jazz uit de jaren '70. Hoewel beide stijlen mooi aansluiten op de beelden en op hun manier erg passend zijn, vallen ze qua sfeer nauwelijks te vergelijken. Dat films uit de jaren '20 nog "leven" bleek trouwens uit het talrijk aanwezige publiek dat bovendien voornamelijk uit twintigers bestond.

Eén ding dat de herziening alvast bevestigd heeft, is dat Das Cabinet des Dr. Caligari zijn tijd ver vooruit was. Zelfs ondanks de overdreven expressieve, soms zelfs pathetische vertolkingen die hun wortels hebben in het toneel. Zijn vernieuwende uiterlijk heeft deze film grotendeels te danken aan de geschilderde decors die haarfijn geïntegreerd zijn in het beeld. Soms oogt het alsof je naar een theatervoorstelling zit te kijken, zij het op zo'n manier dat door de combinatie van filmische elementen en toneeldecors een surrealistisch effect nagestreefd wordt. Let bijvoorbeeld op de achtervolging van de slaapwandelaar die zich van puntige daken langs dreigende huizen naar hoekige steegjes verplaatst: een abstract lijnenspel dat doet denken aan het kubisme.

Maar ook plottechnisch is Caligari gedurfder dan vele tijdsgenoten. Het verhaal wordt verteld door middel van één grote flashback en een wensdroom, waarbij die laatste de paranoia van een psychiatrische patiënt uitbeeldt. Of toch niet? Want die slotscène blijft wat mij betreft voor interpretatie vatbaar, hetgeen de film een beangstigend kantje bezorgt. Daarnaast toont het knap verzonnen verhaal nog geen enkel scheurtje en zou het zelfs niet misstaan als basis voor een moderne psychologische horrorfilm, iets wat voor een film uit die tijd een hele prestatie is.

Het grote toeval wil dat ik deze film en Shutter Island onlangs op dezelfde avond gekeken heb. Toen had ik nog geen flauw benul van de overeenkomsten, maar later eigenlijk ook niet (ik was te moe om deze film te kunnen volgen). Later las ik daar wel over en omdat ik eigenlijk toch een groot fan van (Duitse) expressionistische cinema ben, heb ik deze dus nogmaals gekeken.

En verhip, inderdaad [edit Madecineman; spoiler voor Shutter Island verwijderd]. Daarbij wil ik maar direct mijn hoge waardering voor Das Cabinet Des Dr Caligari uitspreken. De film zette vijftien maanden na de eerste wereldoorlog de standaard voor de Duitse cinema. Voor het expressionisme dat hoogtij vierde was 'Caligari' een groot succes. Het kunstzinnige spat van het scherm af, want je ziet het in alles: het decor, het acteerwerk en de effecten. Op basis daarvan zouden kunstliefhebbers niet om deze film heen kunnen.

Ik moet vermelden dat ik de uitgave van Eureka! heb. Doorgaans leveren zij uitstekende kwaliteit af met hun gerestaureerde versies. De (viool)muziek dateert van 1996, maar komt authentiek over, maar ik ben eigenlijk ook erg benieuwd hoe de film over zou komen wanneer er pianostukken onder zouden zitten of jazz. In ieder geval volgen deze vioolpartijen uitstekend de spanningsopbouw.

De film zelf dan. Ik val helemaal in katzwijm wanneer ik de prachtig geschilderde decors zie. Ik zou bijna willen zeggen dat een goed verhaal in de film slechts nog een bonus is. alle kenmerken van het expressionisme komen goed naar voren. De overdreven vormen van gebouwen, bomen en landschappen zijn onrealistisch op een heerlijke en fantasierijke wijze. Het acteerwerk is eigenlijk nog behoorlijk goed. De gebaren en gezichtsuitdrukkingen zijn sterk overdreven, maar men moet niet vergeten dat het een stomme film is en anders natuurlijk de boodschap niet overkomt. Het heeft daarbij ook een heel duidelijke knipoog naar theater. je ziet het ook in de make-up. Vooral Caligari is op fantastische wijze opgemaakt en komt echt over als een doorgedraaide, maniakale professor.

Das Cabinet Des Dr Caligari heeft enkele fantastische scenes, zoals de ontvoering van Jane en de 'ontmaskering' van Caligari op het einde. Ik mis nog wel een beetje schaduwspel. Voor de moderne kijker zal 'Caligari' kinderspel zijn, maar mensen met interesse in kunst een lust voor het oog. Deze film maakt exact waar wat expressionisten in de jaren '20 bedoelden met 'angewandte kunst' en 'totale kunst'. Jammer genoeg was dat ook de ondergang van expressionistische cinema, doordat men de stijl te elitair vond. Gelukkig zijn er nog pareltjes als deze film overgebleven. Niet als tussendoortje bedoeld, maar ga er echt voor zitten. Desnoods met een goede bak koffie

Hij niet nee, maar het originele script is wel opgedoken geraakt. De beruchte raamvertellingaan het begin en einde van de film zijn weliswaar later toegevoegd, maar het origineel had er ook al 1 en volgens Jung en Schatzberg, die het originele script hebben geanalyseerd. Kracauers stelling is nooit bewezen, en daar moet aan toegevoegd worden dat hij sprak over de tedens van Weimar films, meer dan Caligari specifiek. Vandaag de dag wordt zijn stelling door nagenoeg geen enkele filmtheorist of filmhistoricus gedeeld o.a. omdat zijn stelling een zeeeeer select aantal films noemt die zijn stelling bewijzen dat de films de verlangens van het Duitse volk uitdragen, maar 99% van de films uit die tijd die dat niet deden, niet meeneemt. Meer dan een mooi verhaal lijkt het niet te zijn. Maar een mooi verhaal is het zeker.

Och,
uit historisch oogpunt leuk om eens gezien te hebben, maar toch écht wel een beetje verouderd. Het verhaal wist mij niet te boeien en en de "expressionistische decors" leken eerder uit armoede voortgekomen te zijn.

Das Cabinet Des Dr. Caligari...
In de les kunstgeschiedenis leerde mijn broer over deze film. Hij bekeek deze film met school, maar nam hem totaal niet serieus. Hij zei dat het een oersaaie film is met erge over-acting. Wel, hij snapt de kunst ervan niet. Ik las onlangs op een site dat Tim Burton zich grotendeels heeft laten inspireren door deze films qua décor en kostuum. Toen ik dit las, voelde het bijna als een verplichting om deze film te zien omdat Burton mijn favoriete regisseur is. Dus toen ik zaterdag in de Saturn rondliep en de film voor een spotprijsje zag liggen, kon ik ook niet anders dan hem aanschaffen.
Deze film is inmiddels 92 jaar oud en daardoor had ik ook wel lage verwachtingen van het verhaal en zo, en het eerste kwartier is echt oersaai. Maar dan komt de voorstelling van Dr. Caligari en Cesare. En die slaapwandelaar joeg me echt de stuipen op het lijf. Zijn mimiek en manier van doen maakten het extra spannend. Je wist al van het begin dat Cesare achter de moorden zit, maar toch wordt de spanning erin gehouden door enkele geniale plot-twists. Ik wist niet dat men in de jaren '20 al zo'n machtige dingen konden bedenken. Want als ik aan een stomme film dacht, dacht ik meteen aan saaiheid, tekstbordjes en slechte verhalen, wel deze film bewijst het tegendeel.
Waar ik mij wel aan stoorde is het kleurgebruik. Ik zag het begin op YouTube en daar was de film in sepia. Deze kleuren vind ik een betere sfeer uit te drukken. Maar op de dvd bleek de film ingekleurd te zijn. Dit vond ik nogal erg wand in het begin waren de mensen groen en zo. Maar naarmate de film vorderde, werd het mij duidelijk dat die kleuren dag en nacht moesten voorstellen.
Dit is de allereerste stomme film die ik ooit heb gezien, en ik ben erg blij dat ik de film heb staan in mijn dvd-kast. DIt is meteen ook de oudste film die ik in mijn bezit heb. Hoewel deze film mij vermaakt heeft, ben ik niet direct happig om nog een paar stille films te bekijken en/of kopen.
Een erg mooie 3,5*.