Jour de Fête (1949)
171 stemmen | gemiddelde 3,43
Frankrijk
Komedie70 minuten / 79 minuten (gerestaureerde kleurenversie)
geregisseerd door
Jacques Tatimet
Jacques Tati,
Guy Decomble en
Paul FrankeurBij wijze van een grap laten een aantal inwoners van een klein Frans dorpje de postbode François, terwijl hij dronken is, een stuntfilm zien, waarbij ze zeggen dat het een demonstratie is van het efficiëntere Amerikaanse postbezorgingssysteem is. François heeft niet door dat het een grap is en begint de volgende dag zijn eigen bezorgingstechnieken in te richten naar die in de film.
3,0
[permalink] geplaatst op 22 augustus 2010, 16:31 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenMede door de korte speelduur nog vermakelijk genoeg. De caféscenes vond ik bijvoorbeeld wat te lang duren. Maar bepaalde situaties waren best wel grappig, zoals de dronken postbode op de fiets.
Ik ben het overigens met Brix eens dat we de stuntcapaciteiten van Tati in deze film tegenwoordig moeilijk op hun waarde kunnen schatten en zeker niet mogen ònderschatten. Ik was in ieder geval wel onder de indruk van de mans lenigheid en durf.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 oktober 2010, 23:28 uurPure idyllische subtiliteit die je in de tijdsgeest moet plaatsen. Een heerlijk luchtige Franse komedie! ****
[permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 10:16 uur Ik ben meestal een volhouder (sommige mooie dingen komen nu eenmaal traag op gang), een liefhebber van oude films en ik houd wel van eenvoudige slapstick,Tati vind ik dan ook over het algemeen bijzonder leuk! ... maar dit kon ik echt niet langer trekken dan een half uurtje... SAAI en niet grappig
[permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 13:14 uur Had ik ook J.G., toen ik de plot las sprak het me erg aan, maar de film zelf trok ik ook niet. Het duurde me veel te lang voordat men bij de kern van het verhaal kwam, zo lang dat ik me afvraag of dat wel de kern van het verhaal was. Ik vond het oude vrouwtje wel leuk dat steeds haar commentaar gaf op de situaties in het dorp. Voor de rest heb ik nauwelijks kunnen lachen (ik hou dan ook niet van dit soort humor). Ik ben op het laatst in slaap gevallen dus ik onthoud bij van een stem, maar een voldoende haalt hij niet wat mij betreft.
3,0 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 13:51 uur Toch jammer dat ze de (lelijk) ingekleurde versie lieten zien (en ik geen zin had de kleurtjes van mijn TV weg te draaien). Vond het allemaal maar lelijk eerlijk gezegd en misschien wel daarom was ik er niet helemaal bij.
Verder best wel leuk, kon wel gniffelen om de oubollige humor. Moest denken aan Harold Lloyd, Charlie Chaplin en met name Buster Keaton. Deze film heeft eigenlijk best wat weg van Sherlock Jr.
Beetje veel van hetzelfde, waarbij ik dus het idee dat het ook nog eens niet heel origineel was. Vind Mon Oncle en ook wel Play Time veel unieker. 3 sterren, maar ik beloof dat ik de ZW versie een serieuze(re) kans ga geven.
[edit] ik zie nu wel dat deze film oorspronkelijk in kleur bedoeld was, in 1949 toch in zwart wit uit kwam en in 1995 in zijn oorspronkelijke staat hersteld werd. Vond de kleurenversie erg lelijk en vaal eerlijk gezegd en had dan ook de indruk dat dit later was ingekleurd.
5,0 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 14:11 uur Zoals aan het begin van de film ook werd uitgelegd gisteren op TV, werd de film tegelijkertijd met een zwart-wit en een kleuren-camera opgenomen destijds.
Alleen had men de mogelijkheid niet om die kleurenfilm te ontwikkelen toen.
Het was een nieuw procedé, als ik het goed begrepen heb, met mankementen.
Tati zelf heeft die film nooit helemaal in kleur kunnen zien, maar hij heeft wel aanwijzingen achtergelaten voor een eventuele latere release.
Ik vind beide versies wel iets hebben, maar veel toevoegen doen de kleuren voor mij niet.
In de gerestaureerde zwart-wit versie zitten ook enkele (minieme)inkleuringen trouwens.
2,5 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 14:14 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Een paar grappige stukjes waaronder de schele man en het moment dat François dronken op zijn fiets probeerd te stappen dat naast een hekje staat!
Verder was het de 79 minuutjes een beetje uit zitten eigenlijk!
Leuk om een keertje gezien te hebben maar niet echt voor herhaling vatbaar!
5,0 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 14:34 uur Smaken verschillen (waar niets op tegen is) ik heb deze film, naar schatting, al zeker 25 keer gezien, en vind hem nog steeds even leuk.
Vooral door Tati's eigen acrobatische en (subtiel)komische capriolen, met een perfecte timing.
Het ziet er wellicht simpel uit wat hij doet, maar hij was een topartiest.
De kunst van dergelijke artiesten is juist om het simpel te laten overkomen op het publiek.
Ik hoop ook in de toekomst nog vaker van de film te kunnen genieten.
De volgende kijkbeurt zal wel weer in zwart-wit zijn denk ik.
3,5 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 20:24 uur Ik ben niet de eerste die het zegt, maar de film is kwalitatief in twee delen te verdelen: een matige eerst helft en een sterke tweede helft. Het voelt dan ook aan als zo'n korte film die komieken uit de stomme tijd, zoals Lloyd, Keaton en Chaplin aan het begin van hun carriére maakten, alleen heeft deze film er dan nog een lange proloog bij. Niet alles daarin is slecht, maar meeslepend is het ook niet. Zodra echter de Amerikaanse manier van post bezorgen tevoorschijn komt wordt het pas echt leuk. En dan blijft het ook continu leuk. Al moet er dan wel weer gezegd worden dat het niveau van latere Tati's nooit gehaald wordt. Zijn stijl is wel al te herkennen, maar de slapstick, hoewel zeer goed gedaan, doet meer denken aan de oude, stomme komieken dan aan Tati. Fris was het dus niet. Leuk wel.
3,5*
5,0 [permalink] geplaatst op 18 oktober 2010, 21:03 uur Inderdaad was Tati in deze film nog duidelijk de voormalige variété artiest en mimespeler, een beroep waarmee hij jarenlang de kost verdiende.
Als filmmaker met een eigen stijl moest hij nog groeien.
Die vaardigheid van mimespeler zou hij echter altijd blijven koesteren.
Het typetje van postbode François had hij al eerder ontwikkeld, in de enkele jaren eerder gemaakte korte film L'école des Facteurs.
Tati was absoluut een 'erfgenaam' van Chaplin & Co.
Zijn korte films kregen wij vroeger in de bioscoop tijdens de matinéevoorstellingen als voorfilm te zien herinner ik mij nog goed.
(Ik heb het nu over de jaren vijftig)
Vooral 'Soigné ton Gauche' werd vaker vertoond, en is mij altijd bijgebleven.
De titel destijds niet (die zal ook wel een Nederlandse vertaling gehad hebben) maar de beelden des te meer.
Wij zagen die filmpjes dan ook als een equivalent van de korte Laurel & Hardy en Chaplin voorfilms.
3,5 [permalink] geplaatst op 18 december 2010, 16:53 uur Niet heel bijzonder, wel erg leuk.
Wat is deze film toch lekker vrolijk. De muziek en de beelden van het mooie Franse platteland brengen je meteen in de juiste sferen. Eigenlijk draait heel de film om de capriolen van de postbode Tati en dat bevalt prima! Als een mimespeler trekt hij erop uit om zijn brieven af te leveren en dit levert erg leuke scènes op. Ik had mijn twijfels bij deze film, omdat hij al ruim 60 jaar oud is, maar erg verouderd is hij niet. Je moet een beetje van de slapstick houden zoals Chaplin ze maakte, dan zit je hier helemaal goed. De scène waarin Tati zijn fiets achtervolgt is geniaal.
Een erg fijne film om je weekend mee in te luiden. 3,5*. Ik zie aan de reacties dat de andere Tati's beter zijn, ik ben benieuwd!
3,5 [permalink] geplaatst op 5 januari 2011, 9:57 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Erg leuk filmpje dit, waarbij het tweede gedeelte van de film nog een stuk leuker is dan het eerste gedeelte.
Wat vooral opvalt aan de film, is de enorme vrolijkheid die het uitstraalt. De muziek is vrolijk, de mensen zijn enthousiast, het weer is lekker zomers en wat dat betreft is het ook een echte feestdag, zoals de titel van de film al aangeeft. Jacques Tati speelt in deze film ook de hoofdrol als niet al te intelligente postbode, die vooral in het tweede gedeelte van de film de meest vreemde capriolen uithaalt om de post te bezorgen, wat vaak erg leuk is om te zien. Het oogt vaak nogal slapstickachtig, maar op zijn tijd kan ik dat soort humor goed waarderen. Vooral de scenes waarbij Tati achter zijn fiets aanrent en het moment waarbij hij ineens midden in een wielerkoers terechtkomt, zijn geweldig.
3,5*
3,5 [permalink] geplaatst op 7 februari 2011, 9:54 uur Erg leuke film.
Verlang naar zo'n Frans dorpje uit die tijd....
Mooi dat dit soort films (gerestaureerd) nog te zien zijn. Zelfs op de televisie dankzij Canvas.
3, 5 *
2,0 [permalink] geplaatst op 16 juli 2011, 23:42 uur Charmant filmpje dat verder weinig om het lijf heeft. Het doet me qua sfeer nog het meeste denken aan de Don Camillo films. De humor is flauw maar wel vermakelijk. De beelden zien er nogal gedateerd uit, maar de muziek was wel aardig in lijn met wat er te zien was. Het dorp wat te zien is moet zo'n dorp zijn waar Pim Fortuyn naar terug verlangde.
Dit soort films zullen nooit mijn favoriet worden, maar ze zijn zeker leuk om om de zoveel tijd eens te zien. 2*.
Jour De Fete (1949) (Import) (€ 19,99)
Movie - Jour de Fete (€ 42,99)
Movie - Jour de Fete (€ 44,50)
