Hiroshima Mon Amour (1959)

Hij kan nu gratis, legaal en in hoge kwaliteit bekeken worden op www.theauteurs.com/

Liefdesherinneringen met op de achtergrond het vredesgedenkteken dat bleef staan na de verwoestende bom van '45. De intro van Hiroshima Mon Amour is werkelijk fenomenaal (en even hoopte ik dat het de volle lengte van de film door zou gaan), de vervolgende romance inclusief dialogen meanderend en inderdaad wat stroef. Ik merkte dat mijn interesse gaandeweg afzwakte. Niet helemaal wat de intro beloofde.

2,5*.

Schitterende poetische film. Begint meteen met een prachtige serie montages en sleept je daarna mee in de oeverloze conversaties van twee minnaars. Emoties worden niet op een melodramatische manier getoond en gesprekken zijn niet zoals je die normaal zou voeren. Riva betovert met haar mooie Frans en moeilijke emoties. Resnais weet de romance op meesterlijke wijze neer te zetten. De stad zorgt, vooral bij nacht, voor een fantastische dromerige sfeer. Hiroshima Mon Amour is een mooi geheel van verleden en heden, liefde en oorlog dat me moeilijk losliet.

4.0*

Een erg mooie film dit van Alain Resnais.

Hiroshima is een plaats die vooral bekend is geworden, dankzij de atoombom die er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog op terecht gekomen is. Dat heeft gruwelijke gevolgen gehad voor de bevolking destijds en die soms best indrukwekkende beelden zien we in het eerste kwartiertje van deze film terug. Verminkte lichamen, misvormde kinderen, een verwoeste stad en nog enkele andere zaken zorgen ervoor dat je gelijk een goed beeld krijgt van hoe erg dit destijds voor die mensen geweest moet zijn.

Daarna wordt de film gelukkig vriendelijker van toon en ontstaat er een soort van Before Sunrise sfeertje. Mister Blonde haalt het ook al aan, maar het viel mij tijdens het kijken van de film ook al op. De twee hoofdrolspelers praten op een ontzettend ontspannen manier met elkaar, hebben een erg fijne klik en voelen zich erg tot de ander aangetrokken. Ondanks dat de vrouw eigenlijkhaar man in Frankrijk ontrouw is, vond ik zowel haar als haar Japanse tegenspeler erg sympathiek overkomen.

Verder is de film erg sfeervol met af en toe ook erg mooie beelden van Hiroshima, waarin te zien is, dat is stad jaren na de bom gelukkig ook weer is opgekrabbeld. Ook werd ik behoorlijk meegezogen in het liefdesverhaal dat deze film wil uitdragen. Resnais brengt het allemaal op een erg poëtische manier en dat werkt bij mij in ieder geval erg goed. Romantiek op zijn best.

4,0*

Erg mooie film.

Vooral vanwege het ritme, de muziek, de sfeer, geweldige bewegende shots en de acteurs. Het eerste uur is echt magistraal, met een geweldige openingsscene en alles wat daar op volgt. Resnais edit echt geweldig. Het laatste stuk werd me iets te veel onderling gelul om het oneerbiedig te zeggen. Vond het allemaal een stuk minder interessant worden omdat het allemaal wel aardig in een plooi lag.

Maar verder is het vooral een heel mooi geschoten en ritmische film. Last Year in Marienbad vond ik echter nog heel veel beter, daar nam Resnais het beste uit deze film mee naar toe.

3.5*

Mooie film. De eerste 20 minuten waren het sterkst. Vond het erg jammer dat het niet zo de gehel film doorging. Moest even wennen dat het liefdesverhaal het overnam, maar het verhaal over de relatie die ze in Nevers had, was wel weer eg mooi. evenals het eind.

De vergelijking hierboven met Before Sunrise is een gotspe. Waar de film hier qua beeld en dialoog een zekere poetische schoonheid bevat, passeerden in BS enkel de meest tenenkrommende clichees de revue. Zal best als voorbeeld hebben gediend, maar deze is van veel grotere schoonheid en betekenis als dat vreselijke niemendalletje. (Sorry, moest ik even kwijt.)

Mooie muziek overigens.

Kleine 4*

Hiroshima Mon Amour wordt gezien als het begin van de Nouvelle Vague. De film gebruikte nieuwe technieken als korte flashbacks die weer terugsnijden in de chronologische scènes om zo een gebroken verhaallijn te creëren. "De tijd," zo zegt Resnais, "is verbrijzeld".

Bron wiki

Verder gaat HMA over hoe de buitenwereld op vreselijke wijze ingrijpt in de liefdesrelatie tussen twee personen. Toch iets met veel meer lading en zeggingskracht dan samen een glaasje wijn drinken in het park.

En laten we wel wezen, zelfs de laatste aflevering van het seizoen van GTST is nog van meer importantie en bevat minder clichés dan die vreselijke Before Sunrise/set niemendalletjes.

Off-topic verwijderd.

Zozo, die Alain Resnais, die kiest niet voor de gemakkelijke weg bij zijn vak. In het begin krijg je de gruwelijke verschrikkingen van Hiroshima te zien met ellenlange Franse dialogen van een jongeman en jongevrouw die je pogen te hypnotiseren. Daarna zie je het tweetal (het blijkt een Japanner en een Franse dame uit Nevers te zijn) vrijwel altijd bij elkaar en tegen elkaar prevelen over hun verleden. De Franse dame heeft een vervelende geschiedenis achter de rug (liefdesrelatie met een Duitse soldaat tijdens WOII) en de Japanner lijkt helemaal geobsedeerd door het plaatsje Nevers. Hm, tsja....

In het begin vond ik de film niet echt geweldig, zelfs tegen het saaie aan nijgend. Maar gaandeweg raakte ik wel betrokken bij de film. De vervreemdende stijl en ook het pure acteerwerk van de twee hoofdrolspelers komen allemaal oprecht over. Het lijkt me een vreemde snuiter, die Resnais. Maar ik denk dat ik wel meer films van hem een kans ga geven.