Unspoken (2008)

gezien op ffvstvl Gent in aanwezigheid van de fantastische Fien en andere medewerkers aan de film.
Sterk acteerwerk, maar komt een beetje traag op gang. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat deze film niet ergens naar toe ging, maar ergens bij bleef stilstaan, zoals het leven van de twee personages ook is stil komen te staan. Enfin, knap acteerwerk, heel dichtbij gefilmd en enkele flitsen van geniale visuele vondsten (b.v. eindscene). Fien komt er nog wel...

Iemand enig nieuws van een DVD-release?

Eerst komt-ie nog in de bios.

Ik las een artikel met Fien Troch in de humo over de belgische cinema en het jammerlijke feit dat haar film slechts in vier bioscopen in héél Belgie speelt. Ik was al van plan ernaar te gaan kijken, maar had het altijd maar uitgesteld, maar aangezien ik dit las, en de kleine belgische film echt wel wil steunen, besloot ik toch te gaan.

Tien man in de zaal, zéér klein zaaltje in hartje Brussel; het was allemaal heel aangenaam. Maar ik kan je vertellen: de film is dat niet! Aangenaam is deze film op geen enkel moment; vanaf de eerste scene zit de camera op de huid van Devos En Todeschini, waardoor je als kijker zéér diep meevoelt.

De eerste 45 minuten zijn zeer fragmentarisch van aard, en schetsen de verschrikkelijke situatie waarin Grace en Lucas zijn verzeild geraakt. Beiden gaan met hun emoties op een andere manier om en ze vervreemden meer en meer van elkaar, samen met een scheur in de muur.

Maar dan komt er een keerpunt: Be My Baby van the Ronettes speelt op de achtergrond(de eerste echte muziek; daarvoor enkel geruis en soundscapes) en de camera beweegt zich naar beide gezichten, terwijl ze elkaar lang en indringend aankijken.

Vanaf dan worden de soundscapes vervangen door gitaargetokkel, en de kille sfeer wordt iets menselijker, al is dat menselijke zeker niet minder confronterend; integendeel, het tweede deel is harder, rauwer(de scene waar Grace naar het cassetje luistert in de kamer van haar dochter) en mooier.

Emmanuelle Devos en Bruno Todeschini spelen de pannen van het dak in dit zéér donker drama van Fien Troch, dat met stip mijn nieuwe lievelingsbelgische film wordt. En dat wil veel zeggen, want ik hou enorm van de belgische cinema.

4.5*, misschien later nog wel eens 5

Ik vond hem aanvankelijk erg saai en weinig boeiend, maar naarmate de film vordert begint hij toch steeds meer onder je vel te kruipen om daar, hoe zal ik het zeggen, als een ziekmakende parasiet te zitten etteren... Er gebeurt niks echt bijzonders, de telefoon rinkelt voortdurend, de personages proberen een gewoon leven te leiden, maar hoe langer je het aanziet hoe ongemakkelijker en zieliger het allemaal wordt. Mijn finaal oordeel is dan ook heel positief: geen grootse film, maar wel een akelig gewoon, droevig verhaal dat op een prachtige manier vertolkt en in beeld gebracht is.

Vandaag (5 juni) gezien in Nijmegen.
Er was een voorpremiere met meet en greet met Fien Troch.
Unspoken is een interessante maar wel deprimerende film.
Verder was het leuk om wat uitleg en beweegredenen van de regiseuse te horen.
Deze film verdiend zeker meer aandacht.
Ik hoop nog meer van Fien te horen in de toekomst.

Vooralsnog een dikke 3,5*

Vraag me af of de vermelding van (alleen België) voldoende is, op de site vsn het Film Fonds heb ik gelezen dat ze er 200.00 Euro in hebben gestoken, mss moet het België / Nederland worden.

Verbeelding van ijzingwekkende emotieloosheid

Regisseur Fien Troch maakte na Een ander zijn geluk opnieuw een film rondom een verdwenen kind. De vorige film was nog psychologisch drama en een politiefilm ineen, Unspoken is louter drama. Deze nieuwe film komt dan ook vele malen harder aan. Het is een gevoelige film over gevoelloosheid en daar kun je soms maar moeilijk naar kijken.

De dochter van Lucas en Grace is al vier jaar weg. Zomaar verdwenen. De ouders zitten met een geweldig - maar onuitgesproken - trauma. Grace is geneigd het drama te ontkennen, tegenover zichzelf en tegenover anderen. Lucas reageert juist andersom en is nog dagelijks actief bezig met de mogelijke terugkeer van zijn dochter. Aan de buitenkant lijken zij de verdwijning van hun dochter verwerkt te hebben, maar dat is schijn.

Lucas en Grace dreigen niet alleen hun dochter kwijt te raken maar ook elkaar. De film toont louter ijzingwekkende liefdeloosheid. Spreken doen ze amper, elkaar aanraken is taboe. Lucas zoekt zijn heil in de prostitutie, Grace raakt geobsedeerd door de reparatie van een scheur in het plafond. Troch laat de film voor een belangrijk deel bestaan uit veelbetekenende close ups. Man en vrouw praten amper meer tegen elkaar, en dus kent deze film weinig tekst. In stilte lijd je al kijker met de ouders mee.

Troch toont zich een meester in de beperking. Het gaat haar louter om de manier waarop Lucas en Grace met dit verschrikkelijke gegeven omgaan. In de film lijkt de tijd dan ook te hebben stilgestaan. Er is nauwelijks een verhaal, er is amper een plot. De richtingloosheid van de twee personages is bijna voelbaar. Toch kost het de regisseur geen moeite de kijker bij de les te houden. Met Lucas houd je hoop, met Grace zwelg je in verdriet.

Eén scène springt er zonder twijfel bovenuit, dat wil ik wel verraden. Als Grace in een ongure straat door een verkrachter tegen de muur gedrukt wordt, kijkt zij uitdrukkingsloos het beeld uit. De man dwingt haar hem aan te kijken, hij geilt op de angst in de ogen van slachtoffers. Dan draait zij haar hoofd naar hem toe en schenkt hem een ijzige blik, die zo leeg en emotieloos is, dat de verkrachter haar van schrik loslaat en wegrent. Een huiveringwekkend beeld dat het hele verhaal in één enkele scène vertelt.

Weet iemand over een releasedatum van de dvd?

Prachtig! Wat een acteurs en wat een regie. Er blijven beelden uit de film door mijn hoofd spoken en dat is altijd een goed teken.
De regisseuse is nog er jong en maakt dan nu al zo'n film, dat belooft nog veel.

Gezien het thema van de film had ik er veel van verwacht maar ik vond het helaas teleurstellend. De film kan me maar af en toe boeien.

Zeer deprimerend, traag en alles behalve constructief. Een sterretje voor het acteerwerk dan maar.

Toch wel een beetje een uitgemelkt concept, het plot.

Kijk misschien eerst de film? Het knappe eraan is dat juist niet voor de platgetreden paden gekozen wordt - waarschijnlijk de reden waarom de film sommigen tegenvalt, die hopen op een sentimenteel traantrekkertje - het is weinig meer dan een portret, zonder plot of zelfs een beetje evolutie van de karakters.

Is hij franstalig?

Edit: Heb net de trailer bekeken.. Wat een slechte trailer zeg!!

Hmm, hier zat meer in. Voor mij persoonlijk dan want sommigen werden blijkbaar wel verpletterd door Trochs tweede worp.

Ergens best te begrijpen. 't Is een elegant geschoten prent, met een interessante thematiek en ijzersterke acteurs. Maar echt diep raken deed het me niet.

Unspoken is naar mijn gevoel namelijk te fragmentarisch opgebouwd. Met grotendeels losse scènes van maximum een halve minuut. Alsof Troch opzettelijk afstand wil houden tussen het publiek en haar personages. Die barrière was er al bij haar debuut Een Ander Zijn Geluk en ik hoop dan ook dat die bij haar volgende film wordt afgebroken.

Nu ja, mijn persoonlijke smaak he. Zoals gezegd werkt het voor anderen dan wel weer. Vond echter dat er te veel passages in zaten waar ik me echt moest doorwórstelen. Met de indrukwekkende cinematografie en de voortreffelijke rollen van Todeschini en Devos is dat toch niet nodig?

Wel een ronduit magistrale scène op het feestje. Op de vraag of ze kinderen hebben, antwoordt Grace "Nee". Verraad, valt er af te lezen op het gezicht van Lukas. Waarna de camera op de tonen van Be My Baby aan het zweven gaat tussen de twee voor eeuwig beschadigde ouders. De blik van Emmanuelle Devos op dat moment is zo goed getroffen. Zo écht.

Dik 3*

Vorige fim vond ik veel meeslepender.
Wat je in deze film voorgeschoteld krijg heb je waarschijnlijk vaker en dan veel beter gezien.
Je ziet wel dat er geen chemie tussen man en vrouw is, maar of dat bewust is.....

Ik vond beetje saai film.. Ik wist het wel dat België is niet zo goede film.

Pardon? Je bent niet echt duidelijk.

Dit film komt uit België.... Dus België heeft nog nooit spannend film...

Nogal trage film. Het is goed geacteerd, maar het leidt allemaal nergens naar toe. Geen plot, niet echt een verhaal. Erg gebeurd bijna niets. De enige kansen op 'leven' in de film worden door de hoofdkarakters genegeerd. Er zaten ook veel dingen in die niets raakte, niet met het verhaal te maken hadden. Gewoon een ophoping van ellende. Met een mooi plot was hij al stukken beter geweest.

Een ster voor het acteerwerk want voor de rest vond ik er geen bal aan

Héél trage film waarin we blijven stilstaan bij het verdriet in het leven van de twee personages. Hun leven is echt komen stil te staan.
De acteerprestatie's zijn schitterend.

Op zich is dit geen slechte film. Vooral het eerste uur maakt indruk maar daarna weet de film nauwlijks nog te boeien. De muziek is smaakvol, het acteerwerk ok en ook sfeer is er voldoende maar naar mate het einde in zicht komt word de film alleen maar langdradiger en verdiend uiteindelijk niet meer dan een kleine voldoende.

Prachtige scène inderdaad die perfect de pijnlijkheid van de situatie verbeeldt. Van in het begin al in feite, door de keuze van de achtergrondmuziek. En dan zie je de baas en zijn vrouw komen, en je ziet de baas al een tikkeltje angstig kijken, hopend dat zijn vrouw geen "domme" vragen gaat stellen die tot ongemakkelijke situaties leiden. Wat dan uiteindelijk toch gebeurd, met een reeks veelbetekenende blikken tot gevolg. Bijtend moment.

De kritiek dat de film te fragmentarisch is, begrijp ik zeker en vast. Er wordt niet echt naar een einde toegewerkt, zodat de kijker die niet ìn de film zit op het einde ook misschien een tikkeltje verweesd en gefrustreerd achterblijft.
Gelukkig had ik niet het gevoel dat het mij stoorde tijdens het kijken. "Unspoken" staat gewoon op een erg sobere - maar vaak intense - manier stil bij een tragische situatie: één die vier jaar geleden ontstond en allicht nog veel jaren zal blijven duren (ondanks de hoop die aan het einde van de film doorstraalt), mede vooruit geholpen omdat vader en moeder compleet naast elkaar leven en geen enkel besef van elkaar lijken te hebben. De camera focust op twee verweesde mensen, mensen die niet weten wat ze met hun leven moeten aanvangen. Ze slepen zich doorheen de dag, terwijl ze met de zelfde vragen en wroeging blijven zitten. Ook interessant was , of dat had ik althans, is dat je weinig sympathie voor het personage van de moeder voelt. Ook al is het begrijpelijk dat ze haar kind liever dood heeft dan dat ze in twijfel moet blijven voortleven, toch komt het zoekende personage van de vader sympathieker en warmer over.

Naar mijn aanvoelen - en als de herinnering klopt - is "Unspoken" een betere film geworden dan Troch's debuutfilm "Een Ander Zijn Geluk". Het is een kleine film die niet voor iedereen weggelegd is, maar de film legt op een knappe manier échte tristesse bloot. Een mooi verdiende 3,5*.


3,5*