The Tree of Life (2011)

Heb je tenminste een onwrikbare authentieke waarheid te pakken. Een fijn eenduidig antwoord.

Wat authentieke wijsheid is vind ik moeilijk uit te leggen. Dit is wat ik erover kan zeggen: als ik merk dat een film spiritueel beladen is, dan kan ik één van de twee gevoelens krijgen; óf ik heb het gevoel dat ik kijk naar iets dat komt vanuit het niet-mentale (niet-intellectueel), iets dat dieper gaat dan dat. Óf ik heb het gevoel dat ik kijk naar iets gekunsteld, iets dat komt vanuit het ego waarbij het spirituele gebruikt wordt om groots en interessant te doen. Om een voorbeeld te geven: Als ik Emiel Ratelband hoor praten hoor ik iemand met een heel groot ego allerlei spiritueel getinte leuzen roepen, die hij zelf ooit heeft gehoord en gelezen en er nu een soort van gekunsteld breiwerkje in zijn hoofd van maakt. Zijn schijnbare 'wijsheid' is niet authentiek. Als ik de dalai lama hoor praten, dan heb ik het gevoel dat zijn wijsheid van binnenuit komt, ook al is veel wat hij zegt al tig keer eerder gezegd. Dit is natuurlijk mijn persoonlijke ervaring!

En nu kan iedereen het natuurlijk anders ervaren, maar mijn ervaring is dus dat Mallick interessant probeert te doen met zijn film. Ik probeer niet intellectueel over te komen. En ik maak geen gebruik van intellectuele sausjes. Ik heb alleen gezegd hoe ik deze film zie en voel. En als ik dan bepaalde woorden gebruik om mijn visie zo goed mogelijk uiteen te zetten, gebruik ik die niet om interessant te doen, maar om duidelijk te zijn. Malick is in mijn ogen absoluut niet helder in wat hij wil zeggen. Als je direct uitgaat van je eigen eerste interpretatie en niet meer openstaat voor andere mogelijke interpretaties, dan snap ik dat je kan zeggen dat hij absoluut helder is. Maar bij twee plotselinge dino's op mijn beeldscherm kan ik een oneindig aantal logische verklaringen bedenken.

Ik denk dat Malick wel helder is wat hij wil zeggen. Het is echter geen eenduidge boodschap. Hij schetst het bestaan van de mens in zeer brede contextlaat het juist aan de kijker om daar zijn eigen associaties en gedachten bij te vormen. Iets wat hij gezien de zeer uiteenlopende reacties goed gedaan heeft.

Verder schaar ik Malick meer aan de kant van de Dalai Lama (niet op gelijke hoogte, maar hij zit wel meer aan die oorspronkelijke kant). Zijn werk is al meer dan 30 jaar van dergelijke symboliek doorwrochten en vind 'm wat dat betreft zeker authentiek, ook al is het grotendeels gebaseerd op filosofieën van anderen. (Dalai Lama kauwt uiteindelijk ook vooral op boeddhistische leest geschroeide ideeen uit).

Maar efin, ik kan er alle begrip voor opbrengen dat deze film niet op iedereen dezelfde impact heeft, maar het afdoen met "Zo heeft de (quasi-)intellectuele kijker wat te doen en voelt het zich interessant. Want 'interessantdoenerij' is precies wat deze film op mij uitstraalt. Lekker vaag en onduidelijk in context, vol onbegrijpelijk multi-interpretabele symboliek, vaak functieloze onconventionele vorm, maar vooral het gebrek aan authentieke wijsheid." vind ik evenzo getuigen van quasi-intellectuele interessantdoennerij het is daarbij beledigend en slaat de plank mis. Er zijn nu eenmaal ook zat mensen die juist door die multi-interpretabele symboliek, onconventionele vorm wel geraakt worden, dus functieloos is het ook al niet.

Reinbo brengt prima onder woorden wat ik wil zeggen.

Jullie zijn blijkbaar toch niet zo verschillend. Jij probeert met woorden deze film te begrijpen en te duiden en men begrijpt je verkeerd. Malick probeert met beelden het leven te bevatten en in dat proces het te begrijpen ( ik ben ervan overtuigd voor zichzelf en niet voor de kijker) en heel veel mensen begrijpen hem verkeerd. De kijker lijkt niet te beseffen dat wat hij verkondigt nergens de pretentie heeft om door te gaan als de absolute waarheid, maar eerder een manier is om de wereld te schetsen zoals hoe hij het aanvoelt voor zichzelf. Dat hij op die manier niet rechtlijnig is, en zelfs behoorlijk afwijkt van wat hij nu precies wil zeggen geeft mij het gevoel dat malick net zoals de meesten onder ons nog steeds zoekende is en dat maakt deze film zo oprecht. Er zijn geen antwoorden, er zijn geen oplossingen. Enkel gissingen en interpretaties.

Waar baseer je dei aanname op? De mijmerende inslag van Malick komt in al zijn films terug. Hij heeft dan inderdaad geen antwoorden, maar volgens mij is het absoluut wel zijn bedoeling deze mijmeringen te delen en is het niet (enkel) een vorm van zelfhulp.

Door te interpreteren natuurlijk. Het is ook men gevoel dat me dit ingeeft. En het feit dat hij zo op mij overkomt, de religieuze invloeden, de filosofische beschouwingen, hij lijkt er echt door geobsedeerd te zijn. Om een voorbeeld te noemen, toen ik op school zat moest ik op een realistische manier naaktmodellen tekenen, ik tekende dan het model maar zag dat iedereen een bepaalde lichte afwijking had. Een borst die wat groter is dan de andere, een moedervlek, een been dat lichtjes afwijkt. Vervolgens nam ik die afwijking en vergrootte ik die op een lugubere manier omdat het mij intrigeerde. De opdracht was niet zo en ik kreeg er dan ook slechte punten voor maar dat kon me niets schelen ( week na week ). Ik deed het omdat ik het naar mijn gevoel moest doen voor mezelf, begrijp je? Ik denk dat Malick in al zijn films op zoek is naar iets omdat hij moet zoeken. Ik druk me zeer vaag uit, ik weet het, maar zijn mijmeringen en thema's die hij erin verwerkt ( in al zijn films) doet hij in de eerste plaats ( volgens mij ) voor zichzelf in en in de tweede plaats misschien om het te delen. Om hetzelfde gevoel dat hij ervaart te laten overgaan aan zijn publiek. Klinkt aannemelijk maar ik weet het niet. Alles wat ik zeg is ook maar een mening, ik heb net zoals Malick geen antwoorden.

Ok helder verhaal. Snap wat je bedoeld.

Ik snap de strekking van je verhaal heel goed, maar wil hier toch wel kant tekeningen bij plaatsen. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een regisseur een miljoenen-productie in elkaar zet (en dat dan ook nog geproduceerd krijgt), in de eerste plaats voor zichzelf. Ik beb het met je eens dat hij voor zichzelf graag een visie wil opzetten en weergeven, maar er zit toch, naar ik aanneem, wel erg sterk een drang achter die visie publiekelijk te maken. Anders had hij het toch ook niet hoeven verfilmen en uit te brengen? Of sla ik de plank nu mis?

Het is een beetje het verhaal van elke auteur filmmer. Die maakt een film naar zijn eigen visie en inzicht. Mocht die visie voldoende mensen aanspreken, dan is er een producent te vinden die dat wel wil financieren. In hoeverre Malick dan die fIlm voor zichzelf maakt of voor het publiek is lastig te zeggen. Maar gezien zijn terughoudendheid in de media en de ferquentie waarmee hij films maakt, neig ik ook meer naar het eerste.

Ik sluit me aan bij Reinbo. Dat hij vandaag het vertrouwen krijgt om een miljoenen productie te beheren en maken is ook een opeenvolging van verschillende factoren. Talent, de juiste milieu's en personen en een grote portie geluk. En de exclusiviteit van zijn naam heeft er ook wel wat mee te maken, iets wat hij zorgvuldig heeft opgebouwd. Voor sommigen is film een vorm van ontspanning, anderen zien het als kunst. Ik ken de geschiedenis van het ontstaan van deze film niet maar er zijn volgens mij toch ook mensen die investeren omdat ze de visie van een kunstenaar of schrijver steunen. Kijk maar naar Friedrich Engels, hij heeft zijn hele leven Marx gesteund en gefinancierd.

sluit me ook aan bij reinbo maar de film duurde te lang!!!