La Nuit Américaine (1973)

En een heeeeele mooie Bisset!

Oprecht mooie film waarin zowel de hoofdrolspelers en de regisseur zich kwetsbaar op durven te stellen en zeggen wat hen zoal beweegt.

Misschien wat cliche, dat een vrouw vervelend nieuws hoort, daardoor teveel alcohol drinkt en vervolgens cast en crew teleur moet stellen omdat ze een bepaalde scene niet gedaan krijgt. Toch werkte de manier waarop zij telkens de verkeerde deur openmaakte mij behoorlijk op de lachspieren, terwijl het van de andere kant ook best sneu was.

Naast de vele beslommeringen van acteurs en actrices, die tijdens het filmen o.a. sterallures vertoonden danwel langzaam volwassen werden, krijgen we ook inzicht in waar je allemaal rekening mee moet houden als regisseur zijnde. Uiteenlopend van wat te doen als er iemand zwanger is? Hoe zit het met naaktcontracten? Hoe zorg je ervoor dat de toestroom aan mensen die uit de metro komen niet onuitputtelijk blijken? Er komt toch wel een staaltje perfectionisme bij kijken wat deze film mooi in beeld weet te brengen en zoals Jeunet al eens zei, dat hij geen kleur auto op camera vastgelegd wilde zien die niet strookte met zijn rood - groene kleuren.

Wat ik lief vond, was hoe de cast elkaar af en toe opzocht. Als je een tijdje met ' vreemdelingen ' optrekt ( zoals iemand in de film het verwoordde ) is het toch mooi hoe intiem je wordt met elkaar, ondanks dat de slotconclusie luidt, dat het hele filmcircus uiteindelijk weer uit elkaar gaat en je weer afscheid moet nemen om weer aan iets nieuws te bouwen.

Mooiste moment in de film was absoluut toen iedereen in de auto stapte om op weg te gaan naar een filmlocatie in de bergen. Naast het inzicht dat we krijgen in ' wat er allemaal komt kijken bij het maken van een film ' blijkt ook de opgenomen film zelf best vermakelijk. De kleuren waren inderdaad wel wat flets, maar dat stoorde mij niet, evenals de muziek, die goed tot zijn recht kwam hier. Ontroerend en grappig document over de facetten die om de hoek komen kijken bij het maken van een film.

Truffaut als acteur speelde daarnaast ook een fijne rol, net zoals ik de gehele cast nergens op kleine ergernissen van mijn kant kon betrappen. 4*

Mooie film. Ik heb hem destijds in de bioscoop gezien en vond hem toen beter, dan bij deze hernieuwde kennismaking. De acteurs doen het allemaal prima, maar niet uitzonderlijk goed.

Truffaut verklaarde destijds dat volgens hem "Singin' In The Rain" de beste film allertijden was.
Ook dat is een film over het maken van een film. Wellicht werd Truffaut daardoor geïnsprieerd.

Een erg fijne film over het maken van een film en alle aspecten die daar bij komen kijken.

Ik vond het vooral interessant om eens te zien hoe het eraan toe gaat op zo’n filmset, en ik denk dat deze film daar een goed inzicht in geeft. Vooral de onderlinge interactie en de emoties die het maken van een film oproept bij de acteurs en actrices komt goed aan bod. Truffaut laat in deze film ook nog eens zien goed te kunnen acteren. Sowieso is het acteerwerk prima. Jacqueline Bisset viel mij ook positief op, al was het dan vooral vanwege haar indrukwekkende verschijning.

De film begint traag en in het begin zie je hoe een ingewikkelde filmscène wordt gefilmd en daarnaast worden enkele zaken getoond, die mis kunnen gaan bij het maken van een film. De vrouw die een aantal keer de verkeerde deur pakte was overigens ronduit hilarisch, ook al was de scène misschien niet zo bedoeld. Het valt vooral op dat Truffaut zich eerst richt op de technische kant van het filmproces en daarna vooral op de diverse personages.

Verder valt vooral op dat het een behoorlijk autobiografische film is. Het is in feite een opsomming van de gehele carrière van Truffaut. Er zitten enkele subtiele verwijzingen in naar het vroegere werk van Truffaut. Daarnaast is het personage Ferrand, dat Truffaut hier zelf speelt, natuurlijk overduidelijk op zichzelf gebaseerd. De scène, waarbij Ferrand aan zijn jeugd en daarbij enkele foto’s stal van Citizen Kane is trouwens een geweldige scène. Echt mooi gedaan.

Truffaut ligt mij wel en is een prima regisseur. Een erg goede film over het maken van een film dus, en ik zou zo gauw geen betere weten over dit onderwerp.

4,0*

Misschien wel het meesterwerk van Truffaut

Ik leerde Truffaut voor het eerst kennen via zijn Truffaut/Hitchcock boek dat hij had geschreven en meteen was ik wel geïnteresseerd in de Franse regisseur. Ik waagde me aan een aantal films maar dat was af en toe met wat wisselend succes (zo was Les Quatre Cents Coups een tegenvaller) maar over het algemeen kon ik hem erg waarderen. Van deze La Nuit Américaine had ik nog nooit gehoord maar toen ik zag dat ze de film gisteravond op het grote scherm in Cinema Zuid draaiden besloot ik er naar toe te gaan. En geheel tegen verwachting in werd ik compleet weggeblazen.

Ik wist totaal niet waarover de film ging gaan maar een vluchtige blik op MovieMeter voor ik vertrok leerde me dat het een film over een film was. Een interessant concept en ik was benieuwd wat Truffaut er van ging maken maar dit is een erg leuk resultaat. Dit was Truffaut's 15e film en tijdens het maken van zijn voorgaande films heeft hij geregeld wat problemen ondervonden en die komen hier allemaal terug. Dat varieert van leuke, speelse scènes zoals de kat die maar niet van een bord melk wilt drinken tot lastige problemen zoals een actrice die een zenuwinzinking krijgt. La Nuit Américaine is vooral interessant vanwege het inzicht dat we hier krijgen in het maken van de film. Truffaut gaat nergens iets uit de weg en laat het maken van een film dan ook in zijn volle glorie zien en weet er tegelijkertijd een erg interessante sfeer rond te maken. Je krijgt een heerlijk warm gevoel bij het zien van de hechte familie die de crew wordt tijdens het maken van de film. In dit opzicht is dit voor mij dan ook de beste film die ik van de regisseur tot nu toe heb gezien. Misschien omdat het net zo atypisch is voor hem, ik heb bijlange na niet alles van hem gezien maar de films die ik wel heb gezien gaan praktisch allemaal over driehoeksrelaties. Ook de vele subtiele verwijzingen naar zijn oudere films, zijn jeugd (geweldig stuk wanneer hij de foto's van Citizen Kane gaat stelen) en andere regisseurs zijn erg leuk om naar te zien.

Als regisseur heb ik Truffaut dus redelijk hoog zitten maar ik vroeg me af hoe hij het er vanaf ging brengen in de hoofdrol maar ook op dat gebied weet hij me aangenaam te verrassen. Truffaut moet op zich natuurlijk niet veel meer doen dan zichzelf spelen (schitterend ook dat hij zijn gehoorapparaat er heeft ingestoken. Truffaut was helemaal niet doof maar hij vond het makkelijker om lastige vragen gewoon te negeren en stak dit dan altijd op zijn 'gehoorproblemen') maar hij doet dit erg aangenaam. En dan verschijnt na veel tamtam opeens Jacqueline Bisset en zat Metalfist daar met open mond te staren. Wat een prachtige vrouw! En ook een actrice die heel goed wist wat van haar verwacht werd en dit perfect speelt. Maar sowieso is iedereen in de film enorm goed gecast want Jean-Pierre Aumont als Alexandre is ook een heerlijke acteur om naar te kijken. Alleen Jean-Pierre Léaud als Alexandre komt af en toe iets te gekunsteld over maar dat is maar een erg kleine smet op de film.

Ik heb het al meerdere keren gezegd maar voor mij is dit tot nu toe het beste wat ik van Truffaut heb gezien. De sfeer voelt erg goed, de kleuren geven een warm gevoel maar ook heel het concept van een film te maken over het maken van een film werkt perfect. Truffaut doet het als acteur erg leuk maar ook de rest van de cast mag er wezen.

4.5*