Global Metal (2007)

Ik ben ook erg benieuwd naar deze documetaire.

Metal a headbangers journey was iig erg goed te verteren en geeft je toch een wat bredere kijk op de metal wereld, scheelt natuurlijk wel als je zelf ook van metal houdt.

Gisterenavond gekeken en hij was zeker niet slecht, hij is minder goed als Metal: A Headbangers Journey, maar zeker wel vermakkelijk om te kijken.

Het is wel een grote pré als je van Metal houdt, meer als bij de voorganger.

Verder had er op sommige zaken best wat dieper ingegaan mogen worden, maar al met al, een voldoende met 3 sterren van mij.

niet zo goed als Metal: A headbanger's journey maar nog best te pruimen.
1 minpuntje: je ziet de namen van de persoon die ze aan het interviewen zijn er niet bij staan.

De eerste keer dat degene die geinterviewd worden in beeld komen zie je de naam én de band erbij staan.

Wat een bedroevend slecht gemaakte documentaire.

Ik gaf Sam Dunn 't voordeel van de twijfel bij z'n eerste docu, want alhoewel er veel mis mee was, had ik wel het gevoel dat het allemaal écht was. - Hij wist wij hij het over had, en probeerde een zo mooi mogelijke documentaire te maken over een muziekgenre dat maar moeilijk geapprecieerd wordt.

Maar nu valt 'ie toch wel behoorlijk door de mand.

Hij gaat naar Japan toe, een erkend metal land, en doet gewoon alsof hij van niks weet. Het jammerlijke is waar, hij wéét het ook echt niet.

Het stukje over het gedrag en cultuur van die mensen is dan nog goed te doen, en zou een mooie inleiding kunnen zijn voor een reportage over het echte metal gedrag daar.

Maar wat doet die Dunn vervolgens, hij gaat ellenlang over Deep Purple en Kiss praten, laat Araya en King van Slayer maar een paar zinnen zeggen, gaat vervolgens weer een behoorlijke tijd door over één of ander Glam/pop bandje met een ruiggeluid, denkend dat dit metal is, en laat vervolgens één van de meest gerespecteerde metal bands uit Japan (Sigh) welgeteld 30 seconden zien om vervolgens naar een ander continent te gaan.

Wat een onkunde, en een drama om naar te kijken.

Bovendien vond ik de voiceover behoorlijk storend, want je luisterd dit keer niet naar een narrator die iets probeert te zeggen over het genre of de cultuur van het land, néé, de voiceover ben je dit keer zelf (in achtnemend dat de kijker óók niks weet van wat er in die landen afspeelt). - Een onwetend kleutertje dat alles wat nieuw in z'n ogen is geweldig vind.

Geen kritische noot, nergens.

Dunn gaat zelfs zo ver om een afstotelijk album als Sepultura's Roots te gaan beschermen onder 't mom van innovatie/experiment.

Hou toch op man.

Nou nou, dat is wel erg negatief. Ik begrijp je punten maar deze komen op mij totaal niet storend over. Ik vond het een prima, en vooral vermakelijke documentaire. Erg interessant om metal in verschillende culturen te zien, en dat is niet vaak eerder gedaan.

Mijn punt is juist dat het merendeel van deze docu helemaal niet over metal gaat, maar over de randverschijnselen eromheen die er tevens alleen maar op lijken.

Sam Dunn heeft nul verstand van waar hij het over heeft, en dan mag je nog zulke goede bedoelingen hebben, beter wordt het er niet op.

Bovendien heb ik natuurlijk geen weet van ieders kennis van zaken in het genre, en ik denk dat het voor een leek best goed te doen is deze docu. - Zoals ik al aangaf, Dunn is er zelf ook één, dus misschien richt hij zich wel op die mensen.

Maar voor iemand die zich goed weet te redden in het genre brengt dit niks nieuws onder de zon, behalve dan overbodige details over alle zaken behalve metal en een kleine ontwaring van een paar interessante bands die na één oogopslag al weer plaatsgemaakt hebben voor bout als Visual Kei.

Nogmaals, ik begrijp wat je bedoeld. De zaken die je opnoemt waren voor mij alleen niet storend tijdens het kijken. Ik heb me simpelweg goed vermaakt en daar gaat het om lijkt me. Verder luister ik zelf naar vrij obscure muziek, vnl. in het pagan/black metal circuit.

Dikke tegenvaller. De vorige metal-documentaire van Sam Dunn was goed, maar dit was gewoon kut met peren. Het leek met momenten eerder op een collage van zijn favoriete bandjes ('We zitten op een festival in Egypte, dus hier is het Amerikaanse Lamb of God', 'we zitten in Israel, praten over de holocaust, dus hier is Slayer', etc. etc.). Ook geen enkel segment wordt goed behandeld (dat Sepultura en X Japan de grootste bands zijn in respectievelijk Brazilië en Japan kan haast iedereen wel zeggen, wat meer diepgang mss?). En dan vraagt hij/antwoordt men ook nog eens constant hetzelfde. 'Metal is speciaal, hur durrr. Metal is een manier van leven'. Bah, losers.

Alweer en prachtfilm van sam dunn.
Vond de vorige Metal; a headbangers yourney ook al geweldig.
Natuurlijk kun je niet alle aspecten van de metal in een film stopen van 90 min, want daar is de tijd compleet te kort voor.
wat dat betreft kunje wel een hele serie aan metal gaan wijden.
Lijkt me trouwens wel heel erg vet.
Maar kortom, deze is ook gewoon weer heel vermakelijk

dan had je 'a headbangers journey' daar komt meer dingen over metal in voor. en deze film gaat meer over het metal cultuurtje er omheen

Dat Loudness niet eens vernoemd werd toen het over Japan ging; what a bloody shame.

Te weinig muziek maar over het algemeen toch wel interessant. Maar niet zo leuk als Metal, waarop ook al een en ander aan te merken was.

Anderzijds, toch wel erg leuk dat iemand zulke films over metal maakt. Wie het beter kan mag dat natuurlijk ook proberen.

Logisch vervolg op Metal: A Headbanger's Journey, waarin regisseur Dunn, naar aanleiding van emails, de wereld rondreist op zoek naar de evolutie van metal in minder voor de hand liggende landen. Hier en daar liggen bepaalde zaken iets te voor de hand, maar wanneer het gaat om de ontwikkeling van metal in afgesloten landen als China, India en Iran is de documentaire erg interessant. Qua muziek weinig opzienbarend (veel klassiekers op de soundtrack), maar door de vlotte montage en het enthousiasme van regisseur Dunn toch weer de moeite waard. De docu vormt ook een handig intro voor Dunn's volgende docu, Iron Maiden's Flight 666, wanneer aan het einde Iron Maiden als eerste grote metalband ooit optreedt in Mumbai.

Tja in 90 minuten kun je in principe nog niet eens 1 band goed uitlichten, laat staan metal in het algemeen. Toch vond ik deze docu meer informatieve waarde hebben dan headbangers journey, die dan op zijn beurt wel weer een grotere 'vermaak waarde' had.
Ook in deze docu kreeg ik wel weer braakneigingen van Lars Ulrich.