Eden Lake (2008)

Dat hoeft toch niet noodzakelijk?

Als je je echt zorgen maakt op over normvervaging is dat wel zo handig.... Denk niet dat hier een iemand van denkt: "Goh, laat ik mijn leven eens beteren". Verwacht eerder het omgekeerde (afstomping en copycat gedrag).

Al zie ik wel dat de film op dergelijke problemen inhaakt (dus dat zou je 'aankaarten' kunnen noemen). Ik kom daarom wel enigzins op hetgeen ik stelde terug.

Dat heb ik dus niet gehaald.

Maar ik kan wel zeggen dat ik in de eerste zestig minuten niks anders heb gezien dan een standaard slasher-patroon. Als het einde daar verandering in brengt, dan juich ik dat toe.

Als je wilt dat er een oplossimg voor je probleem wordt gevonden is dat wel zo handig. Zij bepalen immers het (landelijk) beleid. Media is ook een sterk kanaal. Maar door je te richten op pubers en horrorfans zal je weinig resultaat kunnen verwachten... Denk dat Haneke met zijn veel volwassener Funny Games meer effect sorteert.

Ik denk niet dat Watson zozeer beleidsveranderingen of oplossingen op het oog had met Eden Lake. Het gewoon belichten van de normvervaging op een artistieke manier en de publieke opinie (in dit geval de kijkers van Eden Lake) zelf haar conclusies laten trekken is ook een manier van "een probleem aankaarten". De aanpak en het effect zijn weliswaar anders, maar in zekere zin stemt deze film ook tot nadenken.

Inderdaad.
Ik zie het ook als een 'artistieke' uitwerking van een tendens.
Een vorm van 'hardop denken' over mogelijke gevolgen (in uitersten) van zaken die vandaag de dag afspelen.

Het is maar een voetnoot in de film, maar de 'gated community' is zo'n andere uiterste/ gevolg waar deze film mee flirt.

Ik vond het juist alles behalve een standaard slasher en vandaar ook mijn hoge beoordeling.
Bij de meeste slasher films, zoals Wrong turn, Hills have eyes e.d. krijg ik geen gevoel van afschuw. De mensen in die films kunnen wat mij betreft niet hard genoeg afgeslacht worden met bijlen en kettingzagen, terwijl de bierdoppen & pinda's hier door de huiskamer vliegen.
Maar op de één of andere manier vind ik de misdaden/martelingen in deze film veel rauwer overkomen. Zo nu en dan zat ik echt met een vertrokken gezicht te kijken.
Dat is toch te danken aan de makers van deze film, want zonder extreme apparaten zoals kettingzagen, flexen en ploertendoders weten ze mij als kijker toch een "naar" gevoel te brengen. Dat komt juist doordat het wat realistischer is gebracht.

Natuurlijk is Eden Lake een film met zijn typische slasher foutjes hier & daar, maar op mij had hij veel meer impact dan vele andere slasher films.
Ik vond hem verre van standaard en best wel vernieuwend.
Een nare film die bij vlagen echt klote is om te kijken, dus prima geslaagd

Couldn't agree more with you

Klopt, maar zoals ik al aangaf denk ik dat Haneke veel meer bereikt op dit vlak door een 'volwassen' film te maken ipv een horror shocker pure sang, zoals deze. en geef nu toe. Zag jij deze film als een brok maatschappij kritiek of als een pure shocker? ik in ieder geval als dat laatste.

En wat de opmerking hierboven over het slasher genre betreft: Eden Lake is overigens totaal geen slasher, maar veel eerder een shocker in de lijn van Straw Dogs en Last House on the Left, allen het revenge gedeelte komt nooit.

Maar is dat aan de andere kant niet een heel makkelijke keuze om van die rotjochies te nemen om het extra naar te maken?

Mwah...dat vind ik eigenlijk juist wel origineel. Ik ken althans niet veel films waar ze gebruik maken van dit soort "rotjochies". Meestal is het een psycho seriemoordenaar in de stijl van Leatherface o.i.d.
Of het een makkelijke keuze is of niet doet er voor mij niet toe, het werkt voor mij wel en daar gaat het uiteindelijk om
Voor jou werkt het dus blijkbaar niet en dat is je goed recht.

Dit moet echt je ding zijn, helaas niet voor mij.
De film heeft wel een zeer hoog realistisch karakter en het acteerwerk is ook zeker niet slecht.

A weekend by the lake, with views to die for

Al een serieuze tijd geleden had ik het eerste deel van Eden Lake gezien. De film intrigeerde me wel en ik had hem als cadeau voor kerstmis aan mijn broer gegeven, die had ook een stuk mee gezien en was benieuwd hoe de film verder ging gaan. Het heeft even geduurd maar daarjuist hebben we de film dan toch opgezet, op zich niet slecht want we konden allebei nog maar een aantal fragmentjes herinneren.

Het eerste halfuur is dan ook totaal niet te vergelijken met de rest van de film. We krijgen in het begin een rustige, romantische opbouw en tegelijkertijd een kennismaking met het koppel dat de hoofdrol zal vertolken in Eden Lake. Niet echt boeiend, zelfs een beetje saai maar wanneer ze aankomen bij het meer barst de film compleet los. Elke keer dat Jenny en Steve het groepje tegenkomen wordt er weer een grens overschreden en op den duur denk je dat het niet meer verder kan maar dan komt toch nog die overstijgende trap. Watkins geeft dan ook zo'n ontzettend beklemmende sfeer weer dat je je amper nog kunt voorstellen dat het hier eigenlijk om film gaat. De spanning, de walging, de afschuw, ... Al deze elementen kruipen tot diep in je botten waardoor Eden Lake een uitstekende maar ontzettend vermoeiende film is. Er zijn maar een aantal films die dit effect op mij hebben (Dead Man Walking is er één van) dus wanneer ik dit gevoel krijg dan kan ik niet anders dan hier gewoon een hoge score aan te geven. Eden Lake geeft dan ook een hoop emoties weer, je weet dat het een film is maar toch wens je bijna dat je die gastjes zelf wat rammel kunt gaan geven. Naarmate de film vordert krijgen we dan ook een, in mijn ogen, uitstekende karakterontwikkeling van Jenny. Wanneer ze ontdekt dat haar vriend/verloofde toch is gestorven was en nadien ontsnapt was ik echt aan het hopen voor een serieuze rampage. Het begint dan ook sterk met de moord op Cooper en nadien het omver rijden van Paige. Gelukkig vervalt Watkins daarna niet in een simpele wraakfilm/slasher maar krijgt Jenny schuldgevoelens en wilt ze uiteindelijk gewoon weg geraken. Met een einde dat je mistroostig en naargeestig achterlaat.

Het verhaal van Eden Lake is, buiten dat het serieus intens is, nergens echt speciaal. We hebben al vaker dit soort verhalen gezien, hoewel ik me geen enkele andere film kan voorstellen waar het zo doeltreffend wordt uitgewerkt, maar het is de cast die dit naar een hoger niveau brengt. Het begint bij Kelly Reilly en Michael Fassbender die het koppel Jenny en Steve vertolken. Eerst had ik het niet zo met Reilly. Fassbender leek me dan ook overduidelijk de beste van de twee maar vanaf het moment dat Steve sterft en Jenny er alleen voor staat lijkt ze een tandje bij te steken en zorgt ze voor een uiterst beklemmende rol. Ik weet niet waarom maar de jurk die ze aanhad gaf hier een extra effect aan. In het begin is het zo'n kleurrijke, felle jurk maar naar het einde toe is het gewoon één verscheurde, zwarte, vuile massa. Maar de sterspelers van Eden Lake moeten toch ongetwijfeld het groepje hangjongeren zijn. Ik kende Thomas Turgoose al vanuit This is England maar nu weet ik zeker dat we hier nog iets van gaan horen. Hetzelfde geldt voor Jack O'Connell die de rol van de leider, Brett, vertolkt. Hij heeft een geweldig onaangename uitstraling en vertolkt dan ook een glansrol. Vooral de laatste beelden waar hij voor de spiegel staat met de zonnebril van Steve zullen me altijd wel bijblijven. Eigenlijk zijn al die jongeren uit dat groepje uitstekend gecast want zowel in de 'normale' als de dramatische scènes zijn ze ontzettend goed.

Er zijn zo van die films die uitstekend gemaakt zijn, die je blijven boeien tot het einde maar waar je, als de aftiteling over het scherm loopt, alleen maar een slecht gevoel aan overhoud. Niet omdat de film slecht is maar omdat het zo verschrikkelijk intens is. Eden Lake is er daar ongetwijfeld één van. Ik ben benieuwd of de film zich met een herziening sterk zal kunnen houden maar voor nu toch een dikke, dikke voldoende.

4.5*

Nou, voor een gedeelte wel. En dat gedeelte vond ik best bevredigend.