Interessant regie debuut van Jada Pinkett Smith. Verbaasde mij tijdens het kijken vaak wel dat dit van haar kwam, vond de film voor haar best wel gedurfd. Vreemd, want ik ken de beste vrouw helemaal niet. Interessant drama, intrigerend concept maar wel een beetje een gevalletje van een hit or miss. Al hebben de hits wel meer impact dan de misses.
Het verhaal vind ik altijd wel interessant. Een passionele vrouw die een man om haar vingers windt en hem introduceert in de wereld van het onburgerlijke bestaan en om seks op zijn puurst te ervaren (het fenomeen de 'open' relatie dus). Veel trashy talk, poging tot menage-a-trois,ronduit lustvolle onconventionele seks. Dat is wel een benadering die ik graag zie als het gaat om seks, die geromantiseerde softe seksboel in films komt mij ook wel de neus uit (al past het hier puur bij de thematiek natuurlijk). Al mag het ook wel eens getoont worden hoe seks is, niet lakentje-lakentje

. Plus komen in deze film ook nog eens de beste en opwindendste seksscenes die ik in jaren heb gezien. Chapeau. Die limoscene

.
Op het dramagebied gaat er wel het één en ander fout. Smith wil eigenlijk iets teveel vertellen, en als kijker wordt je al gauw in het diepe gegooid in het wel en wee tussen Vega en Clarke, dat een nog groter drama met zijn familie gewoon teveel is. Smith wil teveel richtingen op maar lijkt niet de keuze te kunnen maken welke kant ze op wil. Ook zij komt even voorbij maar ook dat subplotje met haar had ze achterwege kunnen laten. De focus ligt puur bij de ontwikkelingen tussen Clarke en Vega.
De scene dat Vega in haar ondergoed poseert is ook van ongekende klasse, vooral als haar littekens zichtbaar worden. Die kadrering dan ook. Kippenvel. Langzamerhand wordt er steeds meer duidelijk over Vega's personage d.m.v. zulke subtiele details. Briljant. De diepe gesprekken die ze voeren zijn ook wel interessant om te aanschouwen, intrigerende perspectieven ook. Qua dialoog ook bovengemiddeld.
Clarke vond ik niet altijd even sterk maar dat had ook met de onstabiliteit en old-fashionedness van zijn personage te maken. Ik snap zelf ook niet wat het taboe nou is met 'vrije' relaties, ik vind het dan ook niet zo'n vreemde constructie maar soit. Zijn worstelingen hiermee kon ik dus op momenten niet begrijpen, wat bij mij toch wel enkele frustratie opwekte. Vega vond ik constant overtuigend, en ook dat had te maken met haar personage. Ik vond haar personage heel interessant. Zo enorm sexy maar tegelijkertijd een enorm negatief zelfbeeld, zo zelfverzekerd maar tegelijkertijd zo fragiel. Prachtig. Vooral die scene dat ze
Frankenstein gezien hebben vond ik memorabel. Vooral als ze haar analyse oer de film loslaat.
Toen besefte ik pas dat haar zelfbeeld erg negatief was (al gaven die littekens ook die indicatie maar toen drong het nog niet tot me door), aangezien ze zich zo kon identificeren met het monster dat Dr. Frankenstein schiep. Kippenvel.
Tegen het einde loopt het dan mis met het
familiedrama, wat me eigenlijk een beetje uit de film haalde, ik vond dit dus totaal niet interessant. Dan komt er toch nog een vervolg met de Paz Vega storyline, en de complexe relatie tussen Vega en Clarke komt in een overdrive om dan volledig
te ontsporen. Op dat moment wordt duidelijk watvoor gewicht een open relatie kan hebben. Wel een beetje overdreven natuurlijk, maar dat is wat Smith wil overbrengen. Fair enough, al doe je daar de open relatie wel tekort mee maar dat is dan ook niet zo relevant. Al met al een erg geslaagd debuut. Al wil Smith wel teveel, ze maakt er een intrigerend schouwspel van. Paz Vega vertolkt een zeer intrigerend personage, stomende sexscenes, overtuigende acteerprestaties en een storyline die goed uitgewerkt is, ondanks de overvolle to do list van Smith. Overtuigend regiedebuut en Smith is wel een director om in de gaten te houden.