Le Dernier Métro (1980)

Was dit niet Truffaut's ode aan Hitchcock? Ik weet niet meer zeker of ik deze gezien heb (misschien heb ik een andere film in m'n hoofd), dus kan er niet op stemmen.

A story of love and conflict

Toen ik gisteren in het programmaboekje keek zag ik dat ze een film met Truffaut gaven. Ik kon de naam niet direct plaatsen maar toen herinnerde ik me dat hij medeverantwoordelijk was voor het boek Truffaut/Hitchcock. Hoog tijd dus om eens iets van zijn hand te zien maar uiteindelijk is het toch een teleurstelling geworden.

Het begon nochtans wel goed. Truffaut slaagt erin om het hele theatergebeuren redelijk interessant neer te zetten maar waar hij niet in overtuigt is om de angst voor de Duitsers echt voelbaar te laten worden. Ik kreeg nooit het gevoel dat ze op elk moment konden binnenvallen. Wanneer ze dan uiteindelijk binnen vallen geraken ze er ook wel op een simpele manier vanaf door gewoon ergens in een soort van container te gaan schuilen... Op het einde wordt je nog even op een leuk zijspoor gezet doordat je hoort dat Lucas is gestorven en Bernard zijn geheugen is kwijtgeraakt maar spijtig genoeg blijkt dan dat het een opgevoerd toneelstuk is en dat Steiner een staande ovatie krijgt. Ik had toch liever het toneelstuk gehad. Ik weet niet goed waarom maar dat had volgens mij meer in de rest van de sfeer van de film gepast. Net zoals het einde waar zomaar even terloops wordt verteld wat er met een aantal personages totaal niet in de film paste. Ook is de speelduur een tikkeltje aan de lange kant om echt de gehele tijd te boeien, vooral als de film op een redelijk laat uur wordt gegeven.

Vroeger kende ik Gérard Depardieu eigenlijk alleen als Obelix van de Asterix en Obelix films en was hij in mijn ogen dus niet zo'n geweldige acteur. Gelukkig ben ik tot inkeer gekomen want de laatste tijd begin ik hem meer en meer te waarderen. In Jean de Florette is hij op het randje van het geniale af en ook hier zet hij weer een ijzersterke rol neer. Hij komt echt op een hoogtepunt wanneer Deneuve weigert tegen hem te spreken en hij wanhopig probeert om het terug goed te maken. En dan komen we automatisch aan het tweede toppunt van de film, Catherine Deneuve. In Belle de Jour en Les parapluies de Cherbourg een bloedmooie vrouw en ook hier respectievelijk 13 en 16 jaar ouder nog altijd zeer aantrekkelijk maar tegelijkertijd ook een geweldige actrice. De rest van de bijrollen zijn ook goed gevuld maar staan uiteindelijk toch wat in de schaduw van de twee hoofdrolspelers.

Mijn eerste Truffaut is een feit en jammer genoeg ook een twijfelgeval. Depardieu en Deneuve brengen de film zeker naar een hoger niveau maar daar staat het ietwat saaie verhaal weer tegenover. Misschien dat ik hem met een herziening wel meer weet te waarderen.

2.5*

Ironisch genoeg is het theater niet alleen maar het leidend voorwerp van de film. Ook de film zelf is nogal theatraal.

Wanneer de acteurs geen repetities staan te houden of een opvoering doen, zijn ze wel 'achter de schermen' met elkaar dialogen aan het opratelen.

Daar moest ik aanvankelijk nogal inkomen. Pas geleidelijk aan, wanneer het 'belangrijke' stuk wordt geoefend en opgevoerd, met alles er omheen, verweven o.a. met de schuilende hoofdproducent, begon ik pas in de film te geraken.

Het is op z'n minst een bijzondere film, dat wel.

Het onbreekt het aan sfeer en spanning in deze film.
De driehoeksverhouding komt te laat, de verdwijning van Lucas te vroeg.
Kleine teleurstelling van de grote Truffaut.
Desondanks kun je dit geen onvoldoende geven, daarvoor zit het net weer te goed inelkaar.