Ali Zaoua, Prince de la Rue (2000)

Als je deze film gezien hebt besef je heel goed hoe verpest wij al zijn. Zij zijn al blij met de kleine dingen in het leven.

Op de dvd staat Grote Winnaar op Vele Festivals. Maar ik vond het een onderhoudende film, maar niet meer dan dat 3*

Erg mooie, kleine film. Mooi balancerend tussen rauw en mooi, ellende en hoop.

Een knap, realistisch aanvoelend documentaire-achtig beeld van straatkinderen in Casablanca. Maar ook een film over de betekenis van dromen om aan de rauwe realiteit te ontvluchten.

4.0*

Hoe komt het toch dat alle Ned3 films te vroeg beginnen? Hier net te laat ingeschakeld, al heb ik daar géén spijt van...

De schreiende situatie van de straatkinderen wordt goed in beeld gebracht, wel jammer dat alle scènes met kinderen (gewoon alle scènes dus ) verpest worden door hun onkunde wat acteren betreft. Jammer dat Nabil Ayouch er van uit gaat dat we werkelijk geïnteresseerd zijn in de onozele avonturen van snuivende zwerfkinderen... De dwaze aanstellerij van de jonge acteurtjes irriteert ook erg snel, en de agressieve taal komt bijna boertig over...
Kortom, deze film had alles in zich om heel slecht te zijn, maar slaagt er toch in om een verhaal te vertellen dat sociaal belangrijk is. (De regisseur, een Dardenne-fan??) Documentaires over dit thema raken me veel meer, deels omdat de sociale werkers hier volledig genegeerd worden, en de ingreep van intellectuele volwassen (die liefst wel acteerlessen gekregen hebben) in deze film niet zo misplaatst zouden zijn...
1,75*




Dat ontdek ik er nou net niet in... Ik herleid de educatieve waarde van deze film tot 0 in vergelijking met wat mijn leraar Godsdienst ons voorschotelt (onthutsende ECHTE documentaires over straatkinderen).

Ik heb amper het gevoel gehad dat deze film (documentaire-achtig???? heb ik iets gemist?) ging over het leven van straatkinderen in Casablanca.

Een ontroerende film over dromen van kinderen, die zich bevinden in een kansloze sociale positie. Dat is het thema (mijns inziens).

Vandaag op DVD aangeschaft als verjaardagscadeau, maar eerst even zelf bekeken. Prima film die een goed beeld geeft van de ellende waarin de straatkinderen zich bevinden, maar helaas mist de film de echte diepgang. Karakters blijven oppervlakkig, mede door het matige acteerwerk van de kinderen. Misschien was het minder storend geweest als er wat meer verhaalontwikkeling was geweest, maar daar die haast afwezig is, vallen de mindere punten extra op. De sfeer van armoede heeft de film gered, net als het sterke einde. En omdat het mijn eerste Marokkaanse film is een half puntje extra: 3.5*

Mooie emotionele film van het leven op op straten van marokko, en heel realistisch in beeld gebracht want tragisch genoeg kom je de lijm snuivende kinderen nog vaak tegen in casablanca.

Ik ben het hier mee eens, maar ik vond dat het matige acteerwerk van de kinderen toch wel weer gecompenseerd wordt door alleen al hun uiterlijk (de afgrijselijke littekens en misvormingen!), die geen grimeur volgens mij zo levensecht kan maken. Door schoffies van de straat te plukken komt alles wel echter over, net als movieloverx ook opmerkt.

Triest dat kinderen nog steeds in zulke omstandigheden moeten opgroeien....

Tijdens het zappen kwam ik in deze film terecht. In de krant en op teletekst las ik later dat dit een jeugdfilm is???? Wel wat zwaar op de maag liggende film voor de jeugd lijkt me (?)

Zeer mooie/goede film van Ayouch, mooie beelden, goed verhaal, hartstikke goed geacteerd door de kinderen (vooral die ogen en grijnzen) toch nog humor hebben ondanks alles (en dat klopt echt, kijk maar naar de Irakezen tijdens de oorlog, ondanks alle shit en ellende zwarte moppen maken over van alles en nogwat)
Aanrader!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het links staande personage (op poster) samen met de baas van de 'tegenpartij' zijn diegenen die enige sensatie zouden moeten creëren.
Het rechts staande personage en de jongen op de achtergrond van de poster zijn diegenen die de sensatie moeten opvangen en niet anders moeten doen dan zich laten beïnvloeden door het links staande personage en de baas van de 'tegenpartij', al komen zij wel veel aan bod. Maar het is doordat het links staande personage en de baas van de 'tegenpartij' zo cliché, eendimensionaal en irritant zijn dat de film niet slaagt in zijn opzet. Jammer.

indrukwekkende film over armoede en verderf in Marokko. De straatkinderen maakten je ondanks vele dramatische gebeurtenissen als kijker gek genoeg vrolijk omdat ze snel tevreden zijn met iets(vooral het meest kinderlijke straatkind vond ik echt top geacteerd). Al met al is dit voor mij samen met Casanegra 1 van de beste Marokkaanse films ever.

Straatkinderen met gouden hart.

Ondanks de vloten vol drugs en andere ellende, hebben deze verschoppelingen goede bedoelingen. Een mooi gegeven in een realistisch vormgegeven hel waarin de kindzwervers van Noord-Afrika bijna echt lijken. Het maakt dit licht ontroerende drama iets luchtiger en zelfs een beetje avontuurlijk. Met een bijzondere rol voor Saïd Taghmaoui die na 'La Haine' ook overtuigt in dit drama.

Goed.

Leuk dat echte straatkinderen mee mochten spelen, maar echt goed acteren vond ik ze niet altijd doen. Gek genoeg maakten sommige op andere momenten dan juist wel weer indruk. Toch wel een erg droevige en troosteloze film, over een stel straatkinderen die om aan de harde werkelijkheid te ontsnappen zich maar door hun fantasie laten meeslepen. Het einde en de scènes met dat erg mooie meisje uit een beter milieu vond ik het beste. Die shots van dat billboardmeisje waren niet eens nodig. Taghmaoui ziet er vrij eng uit als leider van een straatbende.

een zeer overtuigende en aangrijpende film.
Niet in het minst door zijn simpliciteit. met een top rol van de kleine Boubker.
Wat me vooral ontroerde waren de dromen van deze kinderen. En omdat ze onbewust weten dat dit niet zal lukken in dit leven. dan dromen ze maar van een beter leven, na dit leven. Daarom dat het voor hen langzaamaan heel belangrijk wordt om dit leven na het drama te verzekeren.
Ook als de kleine Boubker de plattegrond van het huis steeds weer opnieuw tekend en weigert om op een onreine plaats eten, dit was voor hen een invulling van een gemis en een wens.
Ook de minimalistische tekenfilms, "soms bij voorbaat onhaalbare dromen", gaven een extra intensiteit.
In tegenstelling tot vele meningen hierboven, vond ik de kinderen, wel goed acterend.
Misschien omdat ze net niet acteerden
4*

Dit emotionele en realistisch aandoende verhaal is in Duitsland onder de kernachtige titel "droom van ellende" verschenen. Je wordt als het ware ondergedompeld in de gebroken onschuld en het hartvochtige bestaan van deze kinderen; de film is bedoeld als een portret van menselijke (kinderlijke) kracht, maar is minder sociaalkritisch dan ik dacht: als kijker wordt je gemanipuleerd door een overdodis aan sentiment. Dat de kindacteurs overtuigen als echte groezelige kinderen van de straat is een klasse prestatie van de regisseur.