Linha de Passe (2008)

De nieuwe van Salles lijkt op het eerste gezicht weer een beetje back to basics. Hij werkt weer voor het eerst sinds 1998 samen met Daniela Thomas (alhoewel ze ook al samen hun segment voor Paris Je Taime maakten). Ik ben benieuwd in ieder geval.

Degelijke film, maar geen Salles-grand-cru. Hij gaat inderdaad voor een deel back to basics.

Het verhaal ontwikkelt zich leuk (het duurt een tijdje eer je doorhebt dan het hier om vier broers en hun moeder gaat), kabbelt rustig verder naar wat een climax/ontlading zou moeten zijn. Daar ligt net het probleem. Het blijft een beetje bij voortkabbelen, het verhaal mist een echt hoogtepunt.De niet altijd logische plotwendingen (voor zover je je in de personages kunt verplaatsen natuurlijk) deden mij ook een paar keer fronsen.

Maar goed, al bij al aangenaam om te zien: 3,5*

Martin Van K zei het al: Linha De Passe lijkt maar wat voort te kabbelen, zonder dat het verhaal echt ergens naartoe werkt. En toch laat deze film een diepe indruk na.

Zo dompelt het regisseursduo São Paulo op fabuleuze wijze onder in een poëtische melancholie. Zowel de beelden als de soundtrack zijn bijzonder mooi en doen me wat denken aan het werk van Michael Winterbottom.

Ook de onervaren acteurs doen het grandioos en zouden zich moeiteloos kunnen meten met de vaak bejubelde acteerprestaties uit die andere sloppenwijkfilm, Slumdog Millionaire. Vreemd overigens dat die (eveneens erg sterke) prent nu overal hoge toppen scheert terwijl het hier bij Linha De Passe (hopelijk voorlopig) griezelig stil blijft.

Viel inderdaad wat tegen. Voortkabbelend, maar wel erg veel sfeerbeelden uit stadsbussen. Had er veel meer van verwacht.

Ik vond het een erg mooie film.
Het begin kwam wat moeilijk opgang. Maar eenmaal in het verhaal was het toch mooi om te zien,hoe de verschillende personage's in de film (de zoons + moeder) worstelde met hun hun hoop op iets beters. Wat mij betreft dan ook 3.5 sterren verdiend!

aardige film die de hele tijd blijft boeien

tegenvaller.
toch een van de slechtste braziliaanse films (buiten madame sata dan...)

normaal vind ik braziliaanse films fantastich
maar deze kon me absoluut niet boeien !!

Eens!

Eerder overtuigde Salles mij met z'n drama's over het streven naar je dromen (Central do Brasil) en idealen (Diarios de Motocicleta), maar nooit hadden z'n films mij écht geraakt. Met dit klein drama was het echter volledig raak. De film biedt op zich niets nieuws onder de zon als het gaat om de aspecten van de maatschappij, politieke allegorie en bevat maar weinig diepgang. Maar schets anderzijds een behoorlijk genuanceerd beeld van het individu. De drang die deze mensen doet bejagen en verlangen is zo voelbaar en menselijk geportretteerd dat ik maar moeilijk onverschillig kon blijven.

Sfeervol gefilmd ook. Je waant je werkelijk in São Paulo en de schaarse muziek van Gustavo Santaolalla draagt nagenoeg perfect aan bij de sfeer. Ook de gehele cast wist te overtuigen en bieden de verhaallijnen genoeg spanning, fascinatie, vermaak en weten zodoende vanaf het begin tot het eind te boeien. Ik ben ongeveer op (zo'n beetje) alle vlakken om. Schitterende cinema. 4,5*

Matige film, niet zo echt spannend.

Ik lees hier veel kritieken dat het verhaal te kabbelend zou zijn en dat het ontbrak aan een hoogtepunt. Ik had dat gevoel ook wel een beetje en dat is toch raar want in weze gebeurde er behoorlijk wat: superbrave broer die opeens "snapt" en zijn baas in elkaar beukt, andere broer besluit aan zijn geld te komen dmv berovingen en loopt uiteindelijk tegen de lamp, nog een broer ziet zijn kans om zijn leventje te ontlopen door een flitsende carriere in de voetbal en tot slot klein broertje die er vandoor gaat met een stadsbus.

Er gebeurt dus genoeg maar ik geef toe dat het af en toe een beetje flauwtjes overkomt. Toch werd ik absoluut wel getroffen door het verhaal en vond ik de sfeer helemaal passend. Je voelt hoe zwaar het leven is voor de broers waardoor ik zeker onder de indruk ben van deze film.

rare wisselvallige film. heb er niet van genoten.