After Dark, My Sweet (1990)

Onbegrijpelijkerwijs (is dat een woord?) vergeten film; zowel hier als op imdb lijken weinig mensen m gezien te hebben, en dat is erg jammer. Een ietwat vreemde, maar bijzonder intrigerende neo-noir met een enigmatische performance van Jason Patric; half klassieke noir anti-held, half Rain Man, in een film die ergens het midden houdt tussen The Postman Always Rings Twice (1946) en Raising Arizona. Hoewel film noirs vaak een onnavolgbaar ingewikkeld plot hebben dat dienst doet als McGuffin, is dat niet het geval bij AD,MS, maar het uiteindelijke effect is echter wel hetzelfde, namelijk dat stijl en sfeer vele malen belangrijker zijn. Een donkere, maar visueel zonovergoten karakterstudie die geen conclusies trekt. Bijzondere film. 4*

Van het acteerwerk ben ik heel erg onder de indruk. Met name over de rol van Jason Patric ben ik zeer te spreken. Zijn gehele houding, mimiek en intonatie kwam heel realistisch over als een gehavende boxer die door een paar klappen te veel een tik over heeft gehouden.

De film had ook een donker sfeertje waardoor je heel goed in de sfeer van het verhaal kwam. Over het verhaal zelf ben ik echter wat minder te spreken. Er zaten een paar zaken in die ik wat ongeloofwaardig vond. Voorbeelden: toen Patric het jongetje ontvoerde en hij reedt hem direct naar huis, was ook al op het nieuws van de radio dat de daadwerkelijke chauffeur al op de intensive care lag. Dat gaat wel een beetje heel erg snel. Het jongetje kwam ook niet zo geloofwaardig over. Het kind verzette zich niet, sprak niet en onderging alles zomaar. Verder vondt ik de rol van de dokter erg dubieus. Ik kon nou niet helemaal plaatsen wat hij nu van Patric wilde en wat zijn motieven waren.

Ik begon met een 2,5 maar nu ik dit relaas neerzet vind ik dat hij toch wel een voldoende heeft verdient.

Er wordt uitstekend gespeeld maar helaas is het verhaal van deze neo noir film niet interessant genoeg en het plot vertoont de nodige gaten.