Yoidore Tenshi (1948)

Inderdaad, geen meesterwerk; wel een mooie, meeslepende film. Gedurende de film vielen de beperkte middelen me niet op, dat is een verdienste van de regisseur. Vermakelijk verhaal, mooi einde, maar soms vond ik het een beetje klunzig, vooral één bepaalde scène; De scène waarin de hoofdpersoon Matsunga overlijdt, dat gevecht, waar ze ook door de verf rollen vind ik eerder lachwekkend dan meeslepend.
Niettemin, erg leuke film, eerder 4 dan 3 sterren.--> 3,5*

Aardige Kurosawa, die de angsten van zijn hoofdrolspeler Matsunaga prachtig om weet te zetten in nachtmerries die zijn naderende dood alvast impliceren. De film bevat vooral een fijn sfeertje en wordt lekker vlot verteld. Duidelijk te zien al dat Kurosawa veel aandacht besteedt aan het in beeld brengen van de omgeving. Er zitten een aantal prachtig geschoten zwart - wit shots tussen.

Mooiste scene is naast de eindscene en de nachtmerrie ongetwijfeld het moment dat de gangsters zich met wat vrouwen vermaken in de discotheek en een vrouw vervolgens een optreden weggeeft. Ze had een aanstekelijke, wat rauwe stem die blijft hangen en nog meer indruk op mij maakte dan een soortgelijke scene in Citizen Kane, maar dan uitgevoerd met meer dansende en zingende meisjes. Ondertussen groeit mijn respect voor Toshirô Mifune gestaag verder. Hij onderscheidt zich hier met een schitterende rol waarin hij nu een keer niet de lachers op zijn hand krijgt maar worstelt met een aantal morele dilemma `s.

De scene waarin beide heren over de grond rolden in de verf zal vast als inspiratiebron voor Xich Lo (1995) gediend hebben. Kleine 4*

Wat een opluchting: na het door mij minder gesmaakte Hidden Fortress (dat te lijden had onder momenten van traagheid en debiele nevenpersonages) zorgt deze Drunken Angel ervoor dat ik weer helemaal zin heb om het oeuvre van deze Japanse cineast te ontdekken, vooral omdat velen het hier niet eens over een meesterwerk hebben.

Voor mij is Yoidore Tenshi wel een klein meesterwerkje: ik neem aan dat Kurosawa op cinematografisch vlak wel nog verder gegroeid zal zijn, maar wat een prachtige storytelling. Deze werd bijzonder goed ondersteund dankzij de schitterende personages en dito vertolkingen (vooral de dokter was subliem). Voor een film uit 1948 kan deze zich nog perfect overeind houden, en de invloed op recentere gangsterfilms als Carlito's Way is niet gering.
Aan het moraliserende toontje heb ik me hoegenaamd niet gestoord, dat heb ik in andere films wel veel erger meegemaakt. Een bijzonder frisse, mooie film.

4*

Mooie film. Met Takashi Shikura die de show steelt als een cynische, vloekende theatrale dronkelap van een dokter. Vaak erg grappig (zoals een paar van de door Zachary gequote uitspraken van de dokter) en een heftig decor, dat kapotte Tokyo.

Zowel cinematografisch als qua verhaal wat meer straight forward dan Stray Dogs een jaar later, maar een auteursstempel zit hier al duidelijk op. Het samenvattend eindgesprek met dat meisje TBC wel overleefde had voor mij niet gehoeven. Ik meen ergens gelezen te hebben dat dit de laatste Kurosawa was die nog enigszins onder censuur stond, zou me niet verbazen als dat een ingreep was.

Dik 3.5* wederom

Jaja die Takashi Shimura, wat een geweldig acteur is het ook. Hier is hij een oude brommende knar. Wel is ie een ontzettende moraalridder. Voor de rest een solide film, die een aantal mooie momenten kent. De nachtmerrie van Matsunaga was erg mooi uitgebeeld.

Prima film van Kurosawa, de eerste die ik zie zonder wapengekletter of in een historische setting.

Wat ben ik trouwens blij dat alle Kurosawa's en Ozu's in de uitverkoopbak zijn beland! Ik had deze film waarschijnlijk anders nooit bekeken, wat ècht een zonde was geweest.

Verder heb ik weinig toe te voegen aan de lofuitingen die hier al zijn geuit. Ik ben nu wel des te nieuwsgieriger naar de andere Kurosawa's die op de kop wist te tikken (High & Low en Dosdeskaden).

De moeizame relatie tussen dokter Sanada en zijn patiënt, de gangster Matsunaga, staat centraal in Drunken Angel. Het speelt zich allemaal af in het naoorlogse Tokyo, in een deel van de stad waar zich een grote stinkende poel bevindt. Die poel is het eerste wat we zien en die komt ook steeds terug in de loop van de film.
Vanaf het eerste moment werd ik in de film meegezogen. Het verhaal, de personages, de locatie, het is allemaal haast perfect uitgewerkt. De dokter en de gangster kunnen elkaar niet uitstaan, maar ze beseffen toch ook wel dat ze niet zonder mekaar kunnen. Beiden hebben een opvliegend temperament en ze kunnen ook allebei niet van de drank afblijven. Dit zorgt voor enkele mooie en vermakelijke scènes als ze elkaar meermaals naar de keel vliegen en met slaande ruzie uit mekaar gaan. Toch zoeken ze elkaar steeds weer op en ontstaat er een soort van wederzijds respect voor elkaar.
Als de oudere gangster Okada terugkeert na een jarenlange gevangenisstraf escaleren de problemen pas echt. Dan volgen er nog enkele sterke scènes waarin de steeds zieker wordende Matsunaga alles kwijtraakt. Hij heeft enkel nog zijn eergevoel en door omstandigheden komt het zover dat de ondertussen heel erg verzwakte Matsunaga de oudere gangster Okada gaat opzoeken. Hierbij komt Matsunaga om het leven. Tragisch is dan ook dat dokter Sanada niet doorheeft wat Matsunaga ertoe aangezet heeft om de confrontatie met Okada op te zoeken.

Tussendoor krijgen we nog een droom van Matsunaga te zien. Op het strand spoelt een kist aan. Matsunaga slaat de kist kapot en ziet zichzelf erin liggen. Hij loopt weg en de Matsunaga uit de kist loopt hem achterna en haalt hem in. Dat is ook een sterke scène die je op verschillende manieren kan opvatten.

De acteurs in de hoofdrollen zijn twee giganten uit de Japanse filmwereld. Toshirô Mifune als de stoere gangster, en Takashi Shimura als de temperamentvolle dokter die net als de gangster niet van de drank af kan blijven. Ik kan me geen acteurs voorstellen die meer geschikt zouden zijn voor deze rollen. Het blijft ook opvallend hoe veelzijdig deze mannen zijn.

Ook de muziek verdient hier een positieve vermelding. Vooral het steeds terugkerende deuntje van de gitarist is erg fijn om naar te luisteren en zal nog lang in mijn hoofd blijven hangen.

Drunken Angel, of de originele Japanse titel Yoidore Tenshi is echt een ijzersterke film zoals ze tegenwoordig zelden gemaakt worden. Dit is alweer een aanrader van de grootmeester Akira Kurosawa. Ik durf zelfs zeggen dat deze tot zijn betere films behoort.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Kurosawa gezien had en aangezien Kurosawa een van mijn lievelingsregisseurs is, had ik er ook erg veel zin in. Toshirô Mifune is misschien wel mijn favoriete Japanse acteur en ook in deze film laat hij wederom prima acteerwerk zien. Toch wordt de show in deze film echter gestolen door Takashi Shimura, die als de opvliegende dronken dokter telkens weer een grijns op mijn gezicht wist te brengen.

Sowieso moet deze film het niet hebben van actie, maar meer van de relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Die relatie is hier mooi uitgewerkt en is ook erg boeiend om te volgen, mede ook omdat beide acteurs erg sterk spelen. De muziek is prima en goed passend bij de film. Er zit een of ander deuntje tussen dat lang blijft hangen in je hoofd, tenminste bij mij wel. Verder is de setting best mooi, al ziet het er allemaal wat minder florissant uit, omdat de film zich afspeelt in een Japan dat na de Tweede Wereldoorlog ook behoorlijk kapotgeschoten oogt. Hoogtepunt van de punt was voor mij de nachtmerrie van Mifune, die erg mooi en lekker surrealistisch oogt.

Ja ik vond het wel weer een erg fijne film. Kurosawa laat zien ook in de jaren veertig al fijne cinema te kunnen maken en het is ook duidelijk te zien dat deze film een bron van inspiratie is geweest voor toekomstige films in bijvoorbeeld het misdaadgenre.

4,0*

Je moet de juiste levenservaring hebben om Takishi Shimura en de andere spelers die Kurosawa ten tonele voert te herkennen Een van de sterktste Kurusawa's trouwens, met een mic op je neus en Mifune, hij is nauwelijks te herkennen 5***

Overigens de verslagenheid van Tokio is erg erg herkenbaar. Die poel in het centrum, waar iedereen omheen zit. Die iedereen ziek maakt. Drunken Angel is een bijzonder film, Akira Kurosawa hield nooit zijn mond. Dit gaat zelfs verder dan in films van Roberto Rosselini en Vitorio de Sica. Hier heerst de extreme dood. Kurosawa overruled them en dat is briljant, 5 sterren een een top 10 notering met Drunken Angel.