Warui Yatsu Hodo Yoku Nemuru (1960)

The Bad Sleep Well is een hele goede film. Eigenlijk is het een bewerking van Shakespeare's "Hamlet", geplaatst in de moderne tijd. Tegelijkertijd schetst Kurosawa een kille zakenwereld, waarin de machtige bedrijven niets uit de weg gaan om hun doel te bereiken. Mifune laat zijn veelzijdigheid weer zien en speelt voortreffelijk een man die moet kiezen tussen wraakgevoelens en liefde. De eerste 20 minuten, waarin journalisten een vooraanstaande bruiloft observeren, zijn op zich al zeker de moeite waard. Misschien niet Kurosawa's beste werk, maar wel een heel boeiende, vermakelijke film die het bekijken meer dan waard is. 4 sterren

Zeer goede thriller van Kurosawa. Vooral de eerste 20 minuten zijn om te smullen. Voor mij zijn zijn thrillers (High & Low) beter dan zijn samuraifilms. Prachtige fotografie, sterk acteerwerk en een subliem scenario!

Dikke 4*

Met deze film slaakt Kurosawa een indrukwekkende schreeuw tegen de corruptie, die me tweeëneenhalf uur aan het scherm gekluisterd deed zitten. Zelden heb ik in een film van hem zo doorleefd weten acteren, het scenario is af tot in de kleinste puntjes en ook visueel is het een puik werkje.
Dat het allemaal wat conventioneler is dan normaal kon me dus weinig schelen, en achteraf gezien zijn de personages ook niet allemaal even geloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken. Kurosawa bewijst met elke nieuwe film die ik van hem zie, hoe geniaal hij wel niet is, en iedere keer opnieuw weet hij me bovendien te verrassen. En zijn lijst met films is nog lang (ik heb er nog steeds 20 te gaan, al heb ik de indruk dat ik al een hoop films van hem gezien heb - elf dus, nog niet eens de helft - ), dus ik ben erg benieuwd wat hij nog allemaal in petto heeft . Op mijn lijstje met favoriete regisseurs klimt hij alvast over Bergman naar plaats drie, achter Lynch en Kubrick.

In het jaar dat Shindo, Truffaut, Antonioni, Visconti, Fellini, Godard, Wilder, Kubrick, Hitchcock en Bergman allemaal een film uitbrachten. Kwam Kurosawa met The Bad Sleep Well voor de dag.

In zijn oeuvre past deze film tot nu toe inderdaad het meeste naast High and Low. Maar waar die film te lang opbouwt naar een ontvoering, val je hier gelijk met de deur in huis. De film registreert een bruiloft, je hoort de intimici klagen over de oprechtheid ervan en over schandelijke praktijken van speechende mensen. De muziek schalt allesbehalve subtiel door de luidsprekers en het aanwezige publiek vergaart zich aan enkele, zo zou later blijken, belangrijke kopstukken voor deze film die peentjes zweten.

Het leuke is dat ik het plot hierboven nog niet gelezen had. En dat zelfs de gegevens hier als een verrassing kwamen. Ingenieus plot, die ook aardig wordt uitgewerkt. Op sommige momenten een echte thriller, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de zwart - witte look van de film. Het zorgde voor wat creepy momenten. Naast de geneugten gaf de film, de keerzijden van wraak ook goed weer. Er worden hier mensen gekwetst. De personages staan daar echter niet ongevoelig tegenover, wat voor mooie momenten zorgt. Toshirô Mifune kende ik ook niet terug, ging goed op in zijn rol dus.

Deze Kurosawa wijkt echter wel af van andere films die ik tot nu toe van hem zag, met dikwijls een happy end. Tenminste altijd wel voor een personage of een bepaalde doelstelling. Waar Kurosawa in Ikiru de strijd aanging met bureaucratie doet hij het hier met de corruptie. Alleen jammer, dat sommige personages met een te hoog ` slappe knietjes ` euvel kampen. Die nederigheid werkt soms storend. Soms is het gewoon tegen het belachelijke aan. Een man die een vrouw en een dochter heeft en gewillig gedood wil worden in het begin.

Kortom een film om je in te verliezen. Verder waag ik mij, net als Freud graag door de waslijst van Kurosawa heen. Red Beard, Drunken Angel, Derzu Urzala, Dodesukaden en Stray Dog hebben mijn aandacht alweer getrokken. Zijn latere films mijd ik nog maar even. 4*

Wisselvallige film van Kurosawa, maar wel een met veel goede momenten. Alleen de opening alleen al is briljant. Het script steekt uitstekend in elkaar en de cinematografie is wonderbaarlijk. Daartegenover staat dan weer een einde dat compleet uit de lucht komt vallen en op mij niet de impact maakte die Kurosawa waarschijnlijk voor ogen had. En verder voelde ik me nooit emotioneel bij de film betrokken. Ik kon met geen een personage meeleven en dat Mifune op het einde stierf schokte me niet eens echt. Echt onder de huid kruipt de film niet en spannend wordt het gewoon nooit. Ik snap ook nog steeds niet waarom Mifune nou zo briljant zou zijn. Ik vind het een bijzonder oppervlakkige rol. Erg veel hoeft hij hier überhaupt niet te doen. De rest van de cast is veel beter. Shimura vind ik echt top, evenals Mori.

Maar ik wil ook weer niet te negatief eindigen. Het is al met al een goede film die zeker een avond vermaak biedt en die ontegenzeggelijk goed gemaakt is. Ik moet overigens eens een keer achter de echte Kurosawa-meesterwerken aan. ik zie alleen zijn minder bekende werk en die scoren bij mij altijd 3,5*, net als deze. Op Seven Samurai na dan.

Minder bekende werk?......Seven Samurai is zijn grootste werk.

Dat zeg ik toch ook.

Waar dan?, je geeft enkel aan dat Seven Samurai hoger scoort dan 3,5* sterren.

Kerel..

"Op Seven Samurai na dan.", luidt de laatste zin.

Sterke film van Kurosawa. In tegenstelling tot The One Ring vond ik het laatste stuk ook nog erg spannend ook. De vergelijking met High and Low wordt hier al getrokken, maar ik vraag me af of deze film niet zelfs een keerpunt in zijn oeuvre is.

Deze film heeft geen happy end en is daardoor een stuk cynischer dan pakweg Ikiru. Het idee dat onschuld en goedheid het moeilijk hebben in de maatschappij zit in eerdere films van 'm, eigenlijk in bijna al zijn sociale drama's, maar ik heb het idee dat ze vanaf deze film fataler zijn, er is nauwelijks hoop dat het beter zal worden. Zijn de lichvoetiger films Yojimbo en Sanjuro niet een beetje een lichtvoetigere vlucht? Red Beard moet ik nog zien, maar ik herken het gevoel bij High and Low en Dodeskaden en die laatste film werd gevolgd door Kuosawa's zelfmoordpoging.

4.0*

M'n derde Kurosawa en helaas iets minder overtuigend dan 'High and low' en 'Drunken angel'. Zoals hierboven vaker genoemd, is op de mooie foto/cinematografie gewoon niets aan te merken, echt indrukwekkend. Het doet me soms denken aan Welles, maar Kurosawa heeft absoluut mijn voorkeur. Het ziet er allemaal zo strak en gebalanceerd uit en dat geeft een mooi contrast met de 'rollercoaster-ride' aan emoties die in de film voorbij raast. Alleen knelt bij dat laatste de schoen ook een beetje. Vooral tegen het einde kan ik mij steeds minder verplaatsen in hetgeen zich ontvouwd, maar dat zal ook aan de cultuurverschillen liggen. Op zich nog fascinerend genoeg, maar ik kreeg af en toe ook het gevoel dat het wat bondiger had gekund. Het einde was daarentegen weer meesterlijk.
Al met al bij de eerste kijkbeurt toch een sterke film en het maakt nog steeds nieuwsgierig naar meer werk van Kurosawa.

Da's dacht ik met een 't'...

Kurosawa bewijst ook met The Bad Sleep Well dat hij niet alleen maar goede samurai films kan maken. Mooie depressieve film over de ongrijpbare corruptie in de zakenwereld. Ik vond alleen de soms wat vrolijke score niet echt bij de sfeer van deze film passen. Had van mij wel wat duisterder gemogen.

Geniale film!
Ik heb nog een pak Kurosawa's te zien - waaronder High and Low, waar ik nu erg benieuwd naar ben -, maar voorlopig haalt deze The Bad Sleep Well absoluut mijn top 3 van Kurosawafilms (samen met Drunken Angel en Yojimbo, maar heb dus nog steeds meesterwerken als Ran, Throne of Blood en Seven Samurai te zien).
Het begint al met de openingsscène op de bruiloft, die briljant is op ongeveer elk vlak (beeldcompositie - mooi gebruik gemaakt van het scopeformaat -, spanningsopbouw, introductie van de personages,..). Het was erg fijn om te zien dat tijdens de rest van de film nog een paar scènes opduiken die nagenoeg hetzelfde niveau halen, wat deze behoorlijk pittige film (qua speelduur) erg aangenaam om volgen maakte. Het mysterie dat zich gaandeweg ontrafelt, de mooie beelden (ik onthou vooral die heerlijk verlichte donkere straat), het sterke acteerwerk en het zwarte einde dat nog enkele kleine vraagtekens nalaat zorgen voor een schitterende filmervaring. De 4,5* is érg dichtbij, voorlopig geef ik The Bad Sleep Well een bijzonder dikke 4*!


4*

Het is sowieso bijzonder om in een verhaal, refererend aan Shakespeare, een bouwfraude te verfilmen. Het verhaal bevat vele mooie facetten met zeer onvoorspelbaar einde en het krijgt zelfs als spiegel voor de Japanse maatschappij een politieke lading.
Meeslepend. Sfeervol. Origineel. En interessant.

Kwaliteit zoals Kurosawa bijna altijd levert. Het is niet z'n beste film, maar hij blijft toch moeiteloos 2,5 uur boeien. De eerste scene vond ik zeer sterk, wel wat moeilijk te volgen, met zoveel karakters die in korte tijd geintroduceerd worden, maar na de film heb ik de eerste scene meteen nog eens opgezet en dan valt het allemaal perfect op z'n plaats. Ook interessant wat hij met het verhaal van Hamlet gedaan heeft. Als ik het niet wist had ik het niet eens herkend waarschijnlijk. Kurosawa laat dingen uit Hamlet, zoals het spook, het gif, het afluisteren, etc. terugkomen, maar plaatst ze meestal net even op een andere manier in het plot.

Ik had gisteren weer eens zin om een Kurosawa te kijken. En ook deze is alweer een prima film. Als ik het goed begrijp is dit dus gebaseerd op een verhaal van Shakespeare? Ik ken niks van Shakespeare en dus ken ik ook dit verhaal niet, maar gelukkig is dat zeker niet nodig om deze film te appreciëren. De film valt meteen met de deur in huis en begint met een trouwfeest waar de personages worden voorgesteld en daarna volgt dan het verhaal waarin de belangrijkste personages worden uitgediept. Een sterk verhaal over corruptie en frauduleuze praktijken waarbij de hoge pieten over lijken gaan om hun doel te bereiken.
Er zijn heel wat bekende acteurs te zien, de bekendste is uiteraard Toshirô Mifune in de rol van Nishi. Hij acteert zoals steeds prima, maar dat kan dan meteen van alle acteurs gezegd worden. Het personage van Mifune speelt het spel slim en zelfs nadat zijn ware identiteit werd ontdekt dacht ik dat hij nog redelijk makkelijk zou slagen in zijn opzet. Maar niets is minder waar. Zijn plan mislukt alsnog en er volgt een erg somber einde. Ik vond het dan ook erg jammer dat Nishi stierf en dat Iwabuchi ongestraft bleef en dus gewoon verder kon gaan. Maar het is natuurlijk positief dat Kurosawa het aandurft om een happy end uit de weg te gaan, want dat geeft het einde extra kracht.

Na nu deze film, Ran en Throne of Blood gezien te hebben durf ik te beweren dat Akira Kurosawa de beste regisseur van Shakespeare verhalen is. Door ze compleet eigen en vooral Japans te maken zijn ze gewoon beter verteerbaar dan bijv. de adaptaties van Olivier en Branagh. En de geest en strekking van de Shakespeare stukken blijft toch duidelijk zichtbaar: Het fatalisme, de woede en de misverstanden bijv. Ik hou ervan.
Geweldige intro, acteerwerk is super en het ziet er allemaal erg verzorgd uit.

Prima film weer van Kurosawa en wat haalt hij iedere keer weer een hoog niveau.

Deze film is dus gebaseerd op Hamlet van Shakespeare, maar daar ben ik niet zo heel erg mee bekend. Daarom liet ik deze film maar over mij heen komen. De openingsscène van de film is gelijk erg sterk, wij gelijk de sterke cinematografie opvalt, die Kurosawa gelukkig gedurende de film nog een aantal keer laat zien. Daarnaast krijg je de introductie van de diverse personages. Dat zijn er nogal wat en daardoor had ik de eerste drie kwartier soms even wat moeite met wie nu wie was, maar gelukkig kwam dat alsnog goed.

Het acteerwerk is erg goed. Toshirô Mifune is een persoonlijke favoriet, maar herkende ik hier, mede door de bril, bijna niet. Samen met de andere acteurs worden geloofwaardige en overtuigende rollen neergezet. Het plot zit erg goed in elkaar en ik vond het uitermate boeiend hoe Mifune als Nishi wraak ging nemen. Ik had op de een of andere manier wel verwacht dat hij daarin uiteindelijk zou slagen. Dat gebeurde echter niet, waar ik op zich best wel verrast door was. Achteraf gezien is het wel een sterk einde, wat de film uiteindelijk meer kracht meegeeft en wat meer laat nawerken op mij.

De film zit als geheel verder prima in elkaar. De tijdsduur is lang, maar is nodig om het verhaal goed uit te diepen en daarnaast is de film op sommige momenten zelfs spannend, uitermate sfeervol en na een lastig eerste drie kwartier uiteindelijk uitermate boeiend, met een best wel sterk en zelfs enigszins indrukwekkend einde. Goed ik heb zeker nog wel betere Kurosawa’s gezien, maar de beste man heeft zo’n enorm hoog basisniveau, dat bij bijna elke film die ik zie van hem, er wel genoeg te genieten valt. Bij deze film is dat ook absoluut het geval.

4,0*