Aruitemo Aruitemo (2008)

Eergisteren heb ik de dvd dan toch gevonden en gekocht.
Het is de eerste film van Hirokazu Koreeda die ik te zien kreeg en het is meteen raak. Wat een ongelooflijk sterke film is dit toch.
Het verhaal is heel erg simpel, realistisch en herkenbaar. Het kan haast niet anders of je gaat als kijker vergelijkingen maken met gebeurtenissen en personen uit je eigen leven. Je krijgt als kijker ook de kans om rustig mee te groeien in het verhaal en je hebt het gevoel dat je de personages echt leert kennen. Je bent als het ware zelf in het huis aanwezig en ziet en hoort alles.

Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar ik vond het echt bijzonder hoe de regisseur de dingen laat zien. Zo is er bijvoorbeeld de vriendelijkheid waarmee de jongen wordt uitgenodigd, maar we krijgen daarna ook de echte reden voor zijn uitnodiging te zien. Starbright Boy heeft het hierboven al mooi tussen spoilertags gezet, en het is inderdaad een scène die je raakt.
Zo weet de grootmoeder wel vaker te ontroeren. Zo ook bij het bezoek aan het kerkhof waarbij ze een uitspraak doet die Mochizuki Rokuro hierboven ook in zijn recensie heeft opgenomen. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar het graf van je eigen kind bezoeken is inderdaad één van de verschrikkelijkste dingen die je kan meemaken. Het beeld van deze vrouw aan het graf van haar zoon raakte me dan ook.
Ook de symboliek met de vlinders wist me wel aan te spreken, dat zoiets enkele keren terugkeert in de film kon me totaal niet storen.

En zo zijn er nog wel enkele erg mooie scènes te zien. Maar het mooiste is dat het steeds erg ingetogen en natuurlijk is. Het lijkt wel alsof er helemaal niet wordt geacteerd, zo echt komt het over. Het zijn werkelijk sublieme acteerprestaties van alle acteurs.
De grootvader van het gezin is nogal moeilijk in te schatten. Op bepaalde momenten lijkt hij iemand die erg direct is, maar dat is hij dan toch ook weer niet. In elk geval is hij net als alle personages een echt mens met gevoelens en heb je ook bij hem nooit het gevoel dat het geacteerd is. De wandeling naar de zee vond ik bijvoorbeeld een erg mooie scène van hem. Maar er zijn er nog meer te noemen. En zo kan kan je hier voor elk personage wel aan een mooie scène terugdenken.

De muziek is prachtig en past perfect bij de scènes. Het draagt eraan bij dat een hoge score van mij niet kan uitblijven.
Wat de film vervolgens helemaal perfect maakt is het einde. Met de voice-over die vertelt dat de grootouders zijn overleden en de daaropvolgende scène wist deze regisseur me weer eens te raken. Ik vond het vooral zo ontroerend omdat het je doet terugdenken aan eerdere gebeurtenissen uit de film. Ik keek de film samen met mijn moeder en allebei hadden we de grootste moeite om onze tranen te bedwingen, wat uiteindelijk dan ook niet lukte.

Ik ben echt overdonderd door Hirokazu Koreeda, hij heeft me met deze zeer menselijke en sfeervolle film op de juiste manier weten te ontroeren. Aruitemo Aruitemo is een Meesterwerk en misschien wel de beste film van 2008!

Wat een geweldige film was dit zeg!!
Ben totaal niet bekend met Koreeda,maar door de lovende kritieken ben ik toch maar gaan kijken. En heb daar zeker geen spijt van!!

Mooie film ja. Schijnbaar zeer relaxed en rustig, maar onderhuids leven er enorm veel spanningen en diepere gedachten.
Knap ook hoe de dood van de oudste zoon zo subtiel benaderd wordt en hoe iedereens leven daar min of meer door beïnvloed is.

Film ging in de tweede helft wel erg in herhaling vallen en het einde was wat mij betreft niet echt heel sterk, maar verder mooi filmpje.

Wat hierboven trouwens ook al genoemd is is het typische Japanse sfeertje, vooral in de kleine onderlinge gesprekjes en het (heerlijke) eten. Tempura. .

Net als Nobody Knows kan deze Still Walking me best bekoren, maar Koreeda slaagt er vooralsnog niet in om me echt mee te slepen.

Nochtans erg naturel allemaal en vind ook wel dat er nogal wat dingen in te ontdekken vallen die je doen denken aan je eigen familie, maar in plaats van onder de huid te kruipen blijft deze Japanse cineast gek genoeg een beetje aan de oppervlakte steken bij mij.

Charmante film maar af en toe ook een tikkeltje saai in mijn ogen. 2,5*

Zo, dat zijn de statements

H'm, had hier gewoon een verhaaltje staan.

Nieuwe poging:

Nog steeds een héééle korte recensie hoor.

Nobody Knows vond ik prachtig, Still Walking wat minder. Allereerst is er te weinig ontwikkeling binnen de film en daarnaast wordt het al klassieke thema op een wel erg klassieke manier uitgewerkt. Kore-eda kleurt op inhoudelijk gebied netjes binnen de lijntjes, maar voegt weinig nieuws toe. Wat goed blijft is de personage-uitwerking, die voor mij 90% van deze film draagt. Visueel en muzikaal is het lekker sober, op het saaiige af, maar dat past prima binnen de setting. Mooie longshots van mensen op trappen weer, herkenbaar. Het einde is er inderdaad over, sowieso dat hele vlindergebeuren natuurlijk. Eigenlijk een typische drie-sterrenfilm dus: mooi, maar een beetje te kleurloos.

Nu eindelijk tevreden?

Nee! (twee sterren te weinig)

Sorry, daarvoor moet je bij Kore-eda zijn.

Koreeda is ook hier weer soms zo trefzeker. Gezapige cinema pur sang, maar met die typische Koreeda-thematiek omtrent rouwverwerking en schoonheid in het kleine - ondersteunt door een erg mooie mis-en-scene. Spreekt me in dit geval ook nog eens persoonlijk aan, vond het daardoor heel herkenbaar. Maar Koreeda maakt het volgens mij ook voor diegene die een dergelijke situatie niet persoonlijk kent ook heel invoelbaar. Veel kleine details, maar ook best grote gebaren wat betreft gezinsverhoudingen. Daarin werd de vader/zoon verhouding mooi dubbel uitgewerkt. Ik had zelf vrij veel moeite met de aftermath (de flash forward): de eerste vlinder vond ik mooi, de tweede wat minder. Wat mij betreft hoort dit nog net niet bij z'n Twee Groten (Maboroshi en Distance), daarvoor vond ik het soms toch iets te keurig en blijft de emotionele climax wat uit. Het kan ook zo zijn dat ik wellicht wat verzadigd/verwend ben door dit soort films? Laten we hopen van niet, en een herkijk komt zeker in de lente/zomer.

Het was voor mij alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik een Koreeda had gezien. Met het tegenvallende Maboroshi in het achterhoofd en aanverwant collega 'Kawase' die keihard op haar plaat ging met het vervelende, geforceerde Mogari no Mori, die nooit oprecht echte personages op het beeldscherm wist te toveren, was mijn interesse in Koreeda nog niet naar een nulpunt gezonken, maar prioriteit had hij geenszins meer.

Echter, na het zien van deze film besef ik dat Koreeda dit soort films wèl is toevertrouwd. Met dit soort films, bedoel ik films die draaien rondom rouwverwerking. Aanvankelijk zag ik in Aruitemo Aruitemo niet meer dan een aardige familiekroniek op zijn Japans. Maar naarmate de film vorderde sloop er bij mij langzaam een enorme mate van bewondering in voor Koreeda, omdat hij op een briljante manier mensen ( met name de familieleden onderling ) weet te schetsen die niet hysterisch de dialoog met elkaar opzoeken, maar ze elkaar rustig laat aftasten, zonder te vergeten om de ander in zijn waarde te laten, leven en laten leven!

Koreeda balanceert als geen ander op de grens tussen sterfelijkheid en leven. Ik was nog niet definitief gevallen voor deze film, maar toen zoonlief met zijn moeder terugliep van de begraafplaats, was ik om. Wat een almachtig mooi moment, waar Koreeda zonder veel woorden weet te geraken aan een warm gevoel, echt móói die band tussen moeder en zoon.

Tegelijkertijd was dit een enorm weerbarstige scene in de film, aangezien hij tevens de kwetsbaarheid van de moeder - zoon relatie aantoonde, door ons een soort van kort ideaalbeeld te laten zien van een familie die nogal eens onder de nodige problemen gebukt is gegaan.

De scene waarin oma haar favoriete plaat afspeelt was ook ontegenzeggelijk mooi. Deze scene was voorzien van een melancholische tint. Alsmede gaf deze scene, net zoals vele andere scenes aan dat opa en oma vooral op nostalgie teerden. Een behoorlijke generatiekloof met hun kinderen, die liever vooruitkeken en het leed rondom hun overleden broer anders hebben beleefd.

Het einde van de film waarin gezegd wordt dat er nooit meer iets is gekomen van bepaalde beloftes, die de zoon aan zijn ouders heeft gedaan vielen mij toch best bitter op mijn dak en wierpen gelijk even een licht op hoe ik met mijn ouders om ga.

Wonden uit het verleden worden niet even snel uitgewist. Koreeda is er gelukkig de man niet na om op te komen dagen met een gepolijst, geromantiseerd drama. Ook al hoopte ik nog zo vurig op een andere afwikkeling van het verhaal. Evenmin voorziet Koreeda zijn film van een loodzwaar karakter, door volop gebruik te maken van allerlei ( luchtige ) bespiegelingen uit het dagelijkse leven: een nukkig familielid die geleidelijk aan ontdooit ( wie kent het niet? ), kleinzerigheid ( taalgemierenneuk, opa `s huis!), gebep aan het aanrecht.......Ik mag ook zeker niet onvermeld laten dat ik met name de zus, met haar benodigde humor een zeer fijne inbreng in het eerste deel van de film vond hebben.

De muziek vond ik trouwens goed passen bij de film. Het camerawerk was soms wel wat tam. Koreeda haalt zijn kracht grotendeels uit zijn personages, maar lijkt te vergeten dat je zo `n mooie film ook op visueel vlak best wat meer mag verwennen. Distance is inmiddels geëscorteerd naar de voorste gelederen van mijn dvd kijkstapel en Air Doll komt hopelijk ook snel aan de beurt!

Aruitemo Aruitemo is dus een prachtige film, waar het magische gebeuren net wat te laat in gang wordt gezet om Koreeda `s beste film tot dusver: Wandâfuru Raifu van de troon te stoten. Een dikke 4*

Je bekijkt het wel heel positief. Ik hoop wel dat je hebt meegekregen dat het de favoriete plaat van opa was die hem moest herinneren aan zijn slippertje, waarvan hij dacht dat zijn vrouw er niks van wist - wel dus! En op deze geslepen manier neemt ze wraak. Maar fraai was het zeker!

En ik maar denken dat het een plaat was waarbij opa en oma voor de eerste keer met elkaar dansten. Ik vond het al wel apart dat oma, opa aan moest sporen om ook mee te luisteren. Ik had echter beter moeten weten na de slinkse gedachtengang van oma voorheen, bij het uitnodigen van die jongen, die door hun zoon van een verdrinkingsnood gered werd ten koste van hemzelf.

Ze lijkt zo aardig en sympathiek, maar 't was stiekem een kreng!

-met de pyama's en tandenborstels
-met het plaatje voor opa
-het uitnodigen van de 'schuldige'
-[...]

Saaie en langdradige film over een familiebijeenkomst in het ouderlijk huis. De film bestaat eigenlijk aleen maar uit lange (en voor mij nietszeggende) dialoogscenes. Tegen het einde wordt het enigzins nog een beetje interesant om te zien dat de volwassen zoon het contact met zijn ouders eigenlijk verloren is. Maar verder is deze film niet aan mij besteed.

Aardig gegeven maar ik werd niet echt mee gesleurt door emoties, verder wel een sympathiek filmpje.

Komt een mooie Criterion uitgave van.

Still Walking (2008) - The Criterion Collection

ik vind deze film echt fantastisch mooi! zowel de cinematografie als het script en de acteerprestaties bevallen me buitengewoon. de herkenbaarheid, de onderliggende wrangheden èn de humor, het ligt dicht bij me. voor mij geldt dit een topprestatie

Over 'Nobody Knows' was ik enthousiaster. Het verhaal is roerend en bijna bedriegelijk simpel, maar naar mijn smaak te diepzinnig, te stil (De Volkskrant noemde het een stilleven), elliptisch en melancholiek. Soms kan een film te gedetailleerd en symbolisch zijn, te afhankelijk van het visuele aspect, te gefocust op gebaren.

Erg mooi, Kore-eda blijft bevestigen.

Ingetogen en herkenbaar rustig filmpje met stijlvolle klinische cinematografie. Vooral mooi hoe het huis ook echt leeft, en daartussendoor het plot zich ontvouwd. Achtergrondgeluiden, out-of-focus shots en realistische dialogen zorgen er voor dat je ook daadwerkelijk deel uitmaakt van de menselijke gesprekken en situaties. Ik vond de dialogen ook telkens erg mooi geschreven en opgebouwd.

Paar erg mooie scenes, zoals met die vlinder, en het laatste kwartier is echt fenomenaal. Kore-eda blijft een erg prettige en stabiele regisseur.

4*

Verassend mooi

Het verassende eraan vond ik dat ik op het einde besefte dat ik net een hele mooie film had gezien, ondanks dat ik eigenlijk geen echte hoogtepunten kon noemen .

Dat zal waarschijnlijk zijn omdat de hele film nooit zijn hoge niveau verliest. Ja, het blijft vlak, het zakt nergens in, maar het klimt ook nergens omhoog. Maar Koreeda bewijst hier dat dat niet altijd hoeft. Elke scene is sfeervol, ondanks dat het het simpele leven van een gezin beschrijft, die toevallig wel wat tragisch mee hebben gemaakt in het verleden. Personages zijn erg leuk en vooral de oude moeder vond ik geweldig vertolkt.

Muziek was trouwens erg fijn. Simpel maar opnieuw reuze effectief. Ook dat liedje van 'Blue Light, Yokohama' vond ik prachtig. Gelijk op m'n mp3 gezet . De ontknoping was verassend en zelfs redelijk schokkend, maar het meest opvallende was dat het werd geshowd als absoluut niet schokkend.

* 4,0

Mooi.

Maar samen met Hana voor mij toch een mindere periode voor Koreeda. Niet dat er nu zoveel mis is met deze film, maar achteraf blijft er ook niet zoveel hangen.

Het meeste moeite had ik met de twee oude mensjes. Op zich slaagt Koreeda er wel in om het echte van de personages mooi vorm te geven, maar het eeuwige gebits tussendoor vond ik een beetje overdreven, zeker aangezien de film een best korte periode overspant. Het repetitieve trivia - harde waardheid - gemompel - trivia wordt een beetje vermoeiend over twee uur. Daarbij komt nog eens dat ik het gevoel had twee uur lang naar het pensioen van Miyazaki zat te kijken. Fijne regisseur verder, maar niet zo mijn type mens geloof ik.

Waar ik wél enorm heb van genoten wat het dorpje. Heerlijk zonnetje, prachtig groen, zaligmakend sfeertje. Hiermee scoor Koreeda duidelijk punten, wat meteen de twee uur ook erg makkelijk te verteren maakt. Er mag dan feitelijk niet veel gebeuren, maar de uitstapjes naar het strand of het graf zijn heerlijk onhaasten, uiteraard met de immer chirpende cicadas op de achtergrond. Hoe Japans wil je het hebben.

Jammer dat de film voor mij geen emotionele hoogtepunten kende. Het verhaal van de familie vond ik wat minder boeiend, de echtheid van de personages en het heerlijk sfeertje waren wel geweldig.

Hopelijk gaat Kiseki weer iets meer de richting uit van Air Doll, Koreeda is toch op z'n best als er licht fantastische elementen in z'n film verwerkt zitten.

3.5*

Die typische sfeer blijft inderdaad fantastisch

Dat was vast anders geweest mocht je kinderen hebben gehad. Ik kan me wel vinden in wat je schrijft, maar ik zag de film voor het eerst toen ik net een half jaar vader was en dan gaat dat (tikkie té) sentimentele einde "het ergste voor een ouder is om je eigen kind te moeten begraven" door merg en been - dus 't was bij mij nogal afhankelijk van de situatie, anders had ik dat denk ik ook wel gehad. En het opzetten het singletje waarnaar de titels verwijst blijf ik toch ook wel écht een staaltje terloops cynisme vinden. Ben ik zelden zo tegengekomen, dat is toch wel typisch Kore'Eda.

Dat was een apart moment ja, voor je het goed en wel beseft is er een serieus conflict gepasseerd. Het stylistische uiterste van de openbaring in Festen? Maar ik vond dat er verder wat teveel gebits inzat, wat minder uit de verf kwam, zeker ivm de scene die je noemde.

Misschien helpt het inderdaad om net vader te zijn, hoorde laatst iemand die Grace zo ook op een zeer intense manier beleefd had (die moest bijna vader worden).

Teveel gebits, mmm in de dialoog denk ik wel, maar buiten dat is er toch juist wel veel schoonheid in het doppen van erwten of het overmeesteren van een meloen. En ik weet niet hoe de familiekerst bij jullie thuis verloopt, maar het gekibbel heeft toch vaak de overhand boven de harmonieuze gesprekken, maar wie weet zegt dat weer iets over mijn familie.