Willow (1988)

Zozo, dit had veel weg van LotR. Hobbits? Check. Allerlei fantasy-creaturen die de kop opsteken? Check. Roadtrip om iets naar een goed einde te brengen? Check. Mooi vormgegeven hoor, maar ik vond het uiteindelijk toch kinderachtig en oppervlakkig.

Leuk Fantasy Avontuur. Niets meer en niets minder. De leuke karakters worden op een vermakelijke manier ingevuld door de cast. Verder zijn de decors en effecten dik in orde. En ook de actie en nodige humor, ontbreken niet. 3 Sterren.

Ik moet bekennen dat ik een hekel heb aan dergelijke films. De Lord of the ring reeks ligt me ook niet trouwens. Niet dat ik meteen alle gelijkaardige fantasyfilms afschrijf, maar er moet meer zijn dat mytische figuren. De film ligt qua inspiratie wel in de richting van Lord of the ring, ook al is het verhaal origineel. Maar stuk voor stuk zijn er elementen die me er van weerhouden om echt te genieten van deze film. Val Kilmer, een dwergendorp dat denkt al kijkers te kunnen raken doordat ze klein zijn (zonder respectloos te zijn voor echte dwergen natuurlijk...) en Ron Howard die niet meteen de aangenaamste regie aflevert. Maar de film doet wel z'n best om een avonturenfilm te zijn en met momenten lukt dat wel, maar boeiend is het niet en anno 21e eeuw is deze film enorm gedateerd. Wat jammer is voor een avonturenfilm die toch tijdloos had kunnen zijn. Niet mijn ding zullen we maar zeggen...

Een oude fantasie in de stijl van The Lord of the Rings.

Redelijk vermaak.

Het verhaal volgt de Nelwyn's, een volk dat dwerg/Hobbit-achtig lijken. Onder de Nelwyn's leeft Willow, een zachtaardige arbeider die samen met zijn kinderen een baby vindt. De baby brengt een hoop ellende onder het vredig leven van de Nelwyn's en er wordt besloten om de baby ver van het dorp te brengen. Willow besluit om de baby naar haar eigen volk - de Daikini's - terug te brengen. Een gevaarlijke avontuur begint wanneer die achtervolgt wordt door de slechte tovenares Bavmorda.

De wereld van Willow kent verschillende volkeren, waaronder de kleine en vredige Nelwyn's en de reuze oorlogvoerende Daikini's. Onder de Nelwyn's heb je Willow en zijn gezin. Het dorp telt honderden anderen waaronder de tovenaar, High Aldwin, Willow's vriend Meegosh, krijger Vohnkar, de nare Burglekutt en tientallen anderen. De meeste personages die hierin voorkomen zijn toch de mensen; Daikini. Kilmer neemt de rol van Madmartigan, een onbetrouwbare crimineel die uitstekend is met zwaarden. Kennelijk was die ooit soldaat geweest, want hij komt een oude bekende tegen, commandant Airk, die samen met zijn legioen oorlog voeren tegen Bavmorda's leger. Het land wordt door de boze tovenares Bavmorda en haar dochter Sosha geregeerd. Haar legers worden geleid door generaal Kael, een doorgewinterde veteraan met een uitzonderlijk gave pantser. Bavmorda is niet als enige een tovenares, want een verbannen tovenares, Fin Raziel, heeft ook een grote rol. Ook de elven hebben hier een grappige rol, met name de twee irritante elven die Wllow begeleiden; Rool (Pollak) en Franjean. De bloedmooie Ashley C. Williams heeft ook een kleine rol als een jonge Nelwyn.

De effecten zien er prima uit. Enkele voorbeelden zijn de make up van de beesten, de magie die in voorkomt, hoe de elven en de monsters uitzien. Het gevecht in Tir Asleen, met trollen, Nockmaar soldaten en een 2-koppige reuze monster blijft het beste scéne en gevecht uit de hele film. Uiteraard is het eind gevecht tussen goed en kwaad ook goed. Het wordt ook beslist op een prima locatie; in Bavmorda's kasteel. Tijdens Willow's reisje worden ze ook enkele keren geconfronteerd door patrouille's en controles van Nockmaar soldaten onder leiding van Sorsha.

De beelden zien er prima uit, zo heb je voldoende beelden van de rijke wereld waar Willow in leeft. Bosrijke omgevingen en dorre landschappen komen in zijn reis voor, maar ook dorpen en grote kastelen zijn locatie's wat Willow niet gespaard blijven.

Ik zou niet zeggen dat dit speciaal voor kinderen is gemaakt, want er komen enkele dingen in voor waar kinderen snel bang van zouden worden; het verandering van mensen naar varkens en de twee-koppige monster als voorbeeld.

De film had niet altijd mijn aandacht vast, dit vanwege enkele saaie momenten, soundtrack was af en toe ook slaapverwekkend en een verhaal dat veel botst met die van The Lord of the Rings.

Ik denk dat niet al teveel mensen dit nog interessant zullen vinden, vanwege een ruimere en betere selectie van titels van hetzelfde genre.