Dekalog, Jeden (1988)

Mooie start van de Dekalog-serie dit deel. Een prachtig begin en een fantastisch eind, kippenvel en kwijldruppels wanneer het kaarsenvet als lopende tranen druppen op het schilderij op de wang van de maagd Maria. De zoektocht van papa naar zijn zoontje was niet helemaal gelukt, alsof het onduidelijk was wat er met hem gebeurd was...maar ja, de laatste minuten maakten dus veel goed. Ik was er stil van.
Benieuwd naar de overige delen, helaas vind ik deel 2 een fikse tegenvaller, waardoor mijn enthousiasme ietwat getemperd is.
4 sterren voor Dekalog 1.

Misschien wilde Kieslovski ervoor zorgen dat dit filmpje absoluut geen afgod werd. Voor de variatie begonnen met kijken naar aflevering 5 & 6 en daarna 1. Vond deze Dekalog dus tegenvallen. Soms wat langdradig, afgewisseld met een paar sterke vondsten.
De tranen op de schildering zijn prachtig sentimenteel correct, evenals het moment dat hij zich bezint tijdens het haastig de trap oprennen om voor een oud baasje met stok de liftdeur open te houden ondanks de enorme stress.

Typisch in deze aflevering vond ik de onduidelijkheid wat de moeder betreft. Leeft ze nog, was ze op reis of zijn de vader en moeder gescheiden? Kieslowski bleef voor mij in dit deel een beetje te veel in raadselen filmen. Ook met de man bij het vuur naast het ijs. Dat maakte het mij misschien wat tegen tijdens het kijken.

Misschien moet je de verschillende afleveringen niet al te snel achter elkaar bekijken. De thema’s in de filmpjes die ik tot nog toe gezien heb zijn ook niet echt om er heel erg vrolijk van te worden. Maar toch blijft het een mooi kwetsbare zeer menselijke regisseur met veel warmte.

Begon erg mooi, het einde was wonderschoon. De muziek van Preisner is weer eens echt bloedmooi. Het verhaal daarintegen was me net te voor de hand liggend, te makkelijk.

Maar al met al een mooi begin.

3.5*

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > zelf films toevoegen aan de site

Prachtig hoe men zoveel symboliek en moraal in zo'n korte speelduur krijgt. Erg knappe beelden en muziek.
4.0*
En dat bij een les Godsdienst zeg...

Ben nooit een groot bewonderaar geweest van de Trois Coleur serie, maar na het zien van dit eerste deel uit de Dekalog serie heb ik ineens toch weer interesse in Kieślowski's werk.

De openingssequentie straalt al direct een mystieke sfeer uit, geweldig hoe muziek en beeld hier tezamen aan bijdragen. En eigenlijk blijft dit doorheen de film stand houden, is het niet in het audiovisuele dan wel in de dialogen en het thema. Spiritueel versus rationeel wordt hier op een simpele, doch effectieve wijze belicht, met Paweł als ‘mediator’. Zijn fascinatie voor beide aspecten komt me erg bekend voor.

Een kleine, vrij simpele film, maar weet met zijn korte speelduur mooi tot de essentie van het eerste der tien geboden te komen. (En wat een bijzondere kerk is hier te zien overigens.)

Vanaf zaterdag 15 maart gaat Arte deze film in delen uitzenden. Wat betreft taal en ondertiteling doe ik geen uitspraken.

En er is een Nederlands ondertitelde DVD-box in voorbereiding bij Moskwood. Zou op 25 maart uit moeten komen, maar moskwood is een klein bedrijf dat nog weleens releases uitstelt.

De box is binnen: prachtig uitgegeven met van die dunne doosjes in stemmig zwart.

Deel 1 gezien. Ik was zeer onder de indruk: de sfeer , het naturelle spel, de fenomenale close-ups, de intiem geschoten scénes. De belichting....orignele shot's. Dat enorme dreigende kruis in de kerkmuur dat het somber besneeuwde landschap overheerst. Erg Pools. Het verhaal eindigt dan ook stichtelijk.....maar lijkt door het kaarsvet te worden gerelativeerd....of niet....? (Waren de financiers merendeels Katholiek en moesten die op het verkeerde been gezet worden.....?)

Je zou de film kunnen afdoen als een erg katholieke en pathetische film met inderdaad een voor de hand liggend plotje....
En natuurlijk dat eeuwige christelijke thema van schuld.....
En die close-ups lijken ook Christelijk geinspireerd:
"Van aangezicht tot aangezicht"

Maar....de grootste (persoonlijke) drama's schuilen meestal in het voor de hand liggende.

Ik heb me door het gevoel dat de film oproept laten meeslepen....het verhaal wordt gewoon perfect cinematografisch verteld.

Alleen het wak in het ijs vond ik niet erg geloofwaardig.......na 8 dagen vriezen.....(de ijverzuchtige en/of wraakzuchtige God kon het niet laten )

Thematiek deed me aan de "The Fountain" denken.....er zijn raakvlakken.......

Een Poolse parel: 4,5*

DVD nu in de aanbieding bij play.com.

Deel 2 is niet meer in de aanbieding, zie ik nu.

Prima eerste deel van de Dekaloog, met name dankzij de sterke acteurs. Het siert Kieslowski dat hij zijn ongelovige personages niet onsimpathieker maakt dan zijn gelovige personages. Daar komt nog eens bij dat de band tussen vader en zoon erg mooi in beeld gebracht wordt. Het scheelt ook dat het jochie goed acteerd.

Ik ben niet zeker of ik het uitwerking van het gebod nu sterk vind. Leuk om de computer hier als afgod te nemen, in plaats van een meer voor de hand liggende god van een ander geloof, maar of de bekering van de vader op het einde helemaal oprecht is betwijfel ik. Misschien geloofd de vader nu wel in God, maar na zo'n rotstreek zou ik Hem waarschijnlijk niet aanbidden. Gelukkig laat Kieslowski niet al te duidelijk zien of de vader zich nu bekeert of niet.

Het is uiteindelijk wel een geslaagde introductie in de Dekalogreeks. De andere 9 delen wil ik ook wel zien, al kan dat nog eventjes gaan duren.
3,5*

Johan Simons, één van die enkele succesvolle dramaturgen die ons dierbaar vaderland rijk is, heeft de Dekaloog vertaalt naar de planken. Omdat ik die in april ga zien, wil ik nog voor de jaarwisseling Kieślowski’s versie zien, om deze dan weer langzaam te vergeten en mij in april te laten verrassen. En de eerste decaloog is meteen al zo’n twijfelgeval: ik ben niet over de streep gehaald, noch ben ik ontgoocheld.
Maar wat dacht u ervan om, vooraleer werkelijk te gaan “azijnpissen”, te beginnen met de componist in het bijzonder te vermelden? Iedereen is het er schijnbaar over eens dat mede dankzij de muziek zowel de begin- als de eindsequens gelden als bijzonder sterke cinema: integer, zonder veel ornament en om die reden ook contemplatief. Ik kan het daar volmondig mee eens zijn, maar helaas is datgene wat er tussenin gebeurt niet zo bijzonder - in mijn ogen althans.

Met de computer als “afgod” had ik persoonlijk geen problemen: Kieślowski schept een bepaalde gelaagdheid door de God met een andere te confronteren. Spijtig genoeg vult hij zijn reflectie rond de 10 geboden verder nogal droogjes in. “De waarheid komt uit een kindermond”, zo blijkt ook hier – en dat zorgt ervoor dat moeilijker vragen geen kans krijgen. Het euvel is dus niet “het simpele verhaal”, maar wel “het simpele kader” waarin deze historie zich afspeelt. Gaat Kieślowski er werkelijk van uit dat de vragen die het kind zich stelt nog niet bij ons zijn opgekomen, laat staan dat we vrede nemen met de halfslachtige antwoorden van vader- en zusterfiguur?
En wat moeten wij, agnosten, met het bizarre einde? Kan het verliezen van een naaste leiden tot een erkenning van God? Het tegendeel lijkt me waarschijnlijker. Mijn wetenschap heeft gefaald, dus zoek ik zomaar toevlucht tot een andere? Ik zie het realistische figuren niet meteen doen – of ligt dat aan mij?

Toch is de eerste decaloog niet louter kommer en kwel: de vader-zoon-relatie wordt heel oprecht gekentekend, en het zou achterbaks zijn om niet toe te geven dat het einde ons even naar de strot greep. Alleen verwacht ik van de Dekaloog meer diepgang, in plaats van louter een verhaal dat het hart op de goede plaats draagt.

Voorlopig 2,75* - de afronding zal geijkt worden naar de kwaliteit van de andere delen...

Gij zult geen afgoden vereren, maar Mij alleen aanbidden en boven alles beminnen

De Dekalog reeks was onder mijn ogen gekomen door de trilogie Trois Couleurs. De films leken me wat en ik ging eens kijken of ik nog iets van de regisseur kende en deze tiendelige reeks leek me best wel interessant maar ik vond ze niet direct en ze verdwenen uit mijn gedachten. Mijn verrassing was dan ook groot toen mijn leraar Godsdienst opeens met het eerste deel afkwam...

De Dekalog reeks concentreert zich vooral op de 10 geboden waarvan het eerste over Godverering gaat. Gelukkig legt Kieślowski het er niet al te dik op maar laat hij vooral de kijker ontdekken wat nu goed en slecht is en slaagt hij er bijna in om vooral niet zelf een oordeel te vellen. Ik zeg bijna want ik kreeg het gevoel dat hij probeerde te insinueren dat de mens meer en meer vertrouwde op hedendaagse technologie en dat dat geen goede zaak is. Iets wat zeer duidelijk wordt naarmate de film vordert en dat vader en zoon bereken hoe dik het ijs is met de computer maar dat er ergens een fout gebeurt en dat de jonge Pawel sterft. Ook kwam het effectieve einde waar Krzysztof ineens toch van God 'switcht' te geforceerd over en doet het afbreuk aan de gehele film. De zoektocht die daaraan vooraf ging waar hij toch probeert zijn kalmte te behouden maar zich langzaam realiseert dat zijn zoon dood is was dan wel weer ijzersterk weergegeven. Eén ding snap ik nog wel niet zo goed, wat was er nu met de jongen zijn moeder? Was ze weggegaan of was ze gestorven?

Dit eerste deel bevat niet veel personages. Ruw gezegd heb je eigenlijk maar 2 hoofdrollen en 1 bijrol. De hoofdrollen van vader en zoon worden respectievelijk door Henryk Baranowski en Wojciech Klata zeer sterk neergezet maar de bijrol van tante Irena, neergezet door Maja Komorowska, stelt teleur. Ze slaagt er niet in om haar personage geloofwaardig neer te zetten en wordt daardoor overklast door Baranowski.

Interessant gegeven deze Dekalog reeks. Misschien toch eens achter de vervolgen gaan.

3.5*

het eind raakte me heel diep.

Mijn eerste Kieślowski, Trois Couleurs: Rouge, was mij niet zo goed bevallen, maar op zich was ik wel benieuwd naar de Dekalogfilms over de tien geboden. Het eerste deel beviel mij in ieder geval wel. Best wel knap hoe Kieślowski in zo’n korte tijd een boeiend verhaaltje weet te brengen. De film bevat een sterke sfeer, degelijke,aangemane muziek en daarnaast behoorlijk sterk acteerwerk van zowel vader en zoon. Alleen de vrouw is iets minder overtuigend. Het gebod van “U zult geen andere afgoden vertrouwen” ligt er op een gegeven moment natuurlijk wel erg dik bovenop, maar toch werkt het in de film. Aan het einde van de film, als de vader op het ijs wacht, slaagt de film er zelfs in enigszins te ontroeren en dat is best knap voor zo’n kort filmpje. Ik ga zeker verder met deze reeks.

3,5*