The Wind (1928)

27 stemmen | gemiddelde 3,48
Verenigde Staten
Drama95 minuten
geregisseerd door
Victor Sjöströmmet
Lillian Gish,
Lars Hanson en
Montagu LoveLetty Mason verlaat haar huis in Virginia om bij haar neef Beverly in het oosten van Texas te gaan wonen. Beverly's jaloerse vrouw acht Mason echter totaal niet welkom, en zet haar al snel het huis uit. Niet wetend wat te doen, trouwt ze met de cowboy Lige, maar als zij op haar huwelijksnacht weigert met hem naar bed te gaan, maakt ze hem woedend.
4,0
[permalink] geplaatst op 9 januari 2006, 0:47 uurSfeervolle film met een sterke Lillian Gish
3,0
[permalink] geplaatst op 30 november 2007, 17:03 uurWel mooi gemaakte beelden met die wind, vooral als die Northern Wind arriveert, maar het geheel was me toch een beetje te langdradig.
[permalink] geplaatst op 27 maart 2008, 6:51 uurEyesolation schreef:
Sfeervolle film met een sterke Lillian Gish
Misschien sluit
deze sfeervolle poster nog wel meer aan bij de film.

3,0
[permalink] geplaatst op 3 september 2008, 17:43 uurGrappig dat er werd gezegd dat het sfeervol was, want bij mij viel dat juist onzettend tegen. Ik had al veel stills gezien van de film en had een soort van artistiek filmpje met sfeervolle en apparte sets en kostuums verwacht, ā la Caligari. Maar het was eigenlijk gewoon de standaard sets en saaie locaties. Lillian Gish acteerde wel ontzettend sterk, moet ik toegeven, maar mijn verwachtingen lagen een stuk hoger.
4,5
[permalink] geplaatst op 5 december 2008, 22:58 uurDeze film vandaag weer eens herzien en itt tot de meeste users die deze film gezien hebben vind ik dit een uitstekende zwijgende film die mijns inziens veel te weinig stemmen heeft gekregen.
Deze film moet het vooral hebben van het schitterende camerawerk, want het verhaal zelf stelt niet zo veel voor. De krachten van de natuur - hier de wind dus - worden in deze film geweldig uitgebeeld. De hallucinaties van Lillian Gish - het spookpaard dat ze door de lucht zag vliegen - gaven deze film ook iets horrorachtigs en droegen bij tot een soms zeer onheilspellende sfeer.
Lillian Gish vond ik trouwens geweldig goed acteren en ook zeer mooi om te zien.
Deze film heb ik ongeveer 10 jaar geleden opgenomen van TNT en het is maar goed dat ik de video bewaard heb, want op DVD is deze film zo ver ik weet nergens te krijgen.
Waardering na herziening; 4,5*
3,0
[permalink] geplaatst op 8 juni 2010, 22:58 uurIk vond het wel een sfeervol filmpje met prima bijpassende muziek. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar de scenes waarin de wind letterlijk weer eens komt aanwaaien zijn wel erg goed gemaakt. Gish doet het wel erg goed. Verder kreeg de film me niet echt mee. Het is leuk om een keer gezien te hebben en de film is qua opzet zeker goed gemaakt, maar bijzonder of memorabel is het voor mij in ieder geval niet.
3,0*
[permalink] geplaatst op 17 november 2010, 2:09 uurFilm die een eind maakte aan de Hollywood carričre van Sjostrom, daar hij commercieel volkomen flopte.Dit was allicht grotendeels te wijten aan het gekut met het slot:Sjostrom wilde een tragisch einde met Gish die wordt bedolven onder het zand,maar daar wilden de studiobazen niet aan.Het resultaat was een einde dat absurd afgeraffeld en ongeloofwaardig aandoet.
Het verhaal stelt inderdaad geen fuck voor,net zoals het verhaal van Casablanca of Sunrise geen fuck voorstelt.Spelend in het WESTEN(zucht) van Texas en opgenomen in de Mojave woestijn,weet de regisseur ons voor die tijd weergaloze beelden voor te schotelen van de boze noordenwind die bij tijd en wijle tornadovormen aanneemt,en volgens de indianen bezeten is door de paardgeest.
Sjostrom gaat,opmerkelijk gezien de setting,duidelijk de expressionistische toer op,wat ook wel weer logisch is gezien het hyperexpressieve,schattige smoeltje van Gish die weer excelleert,terwijl ook Hanson veel zonder woorden weet te zeggen.
Nog opvallender is de symboliek:bijvoorbeeld de hallucinaties die Gish heeft van de Grote Paardengeest(zeer mooi weergegeven ook),en die een duidelijke sexuele lading bezitten.Sjostrom suggereert zelfs-of misschien ben ik ziek-dat Gish tijdens zo'n "hallucinatie"wordt afgewerkt door die veehandelaar in haar cabin,terwijl buiten de grote storm woedt.
Sjostrom zou zichzelf niet zijn als hij dit alles niet combineerde met een gezonde dosis realisme die vooruit lijkt te lopen op de dustbowl thematiek van de jaren '30 over simpele mensen die knokken tegen de genadeloze elementen.
Toch wel terecht een zgn. klassieker,lijkt mij.