Tirez sur le Pianiste (1960)

De film lijkt zich vooral te fixeren op het uiterlijk en ziet er dan ook geweldig uit, maar lijkt hierdoor het verhaal nogal te zijn vergeten. En alhoewel ik bv. The 400 Blows zo geweldig vond (o.a.) vanwege de haast documentaire-achtige stijl, vond ik 't in deze film helaas niet werken; sterker nog: de film liet me volledig koud. De romance waar de film grotendeels om draait, komt maar niet uit de verf (waarschijnlijk omdat het twee uiterst oninteressante personages betreft), en ook mist de film de nodige spanning. En dat terwijl Truffaut nog wel zo'n Hitchcock-fan was. Jammer.

Worden niet-engelstalige films op de BBC nagechroniseerd?

Volgens mij doet de BBC nooit aan nasynchronisatie, maar alles via "subtitles".

Die Jet Li films waren wel nagesynchroniseerd (en dan nog heel slecht ook), maar verder ondertitelen ze volgens mij altijd. Zie bij twijfel de site van de BBC; in dit geval is de film dus "in French with English subtitles".

Heel erg bedankt.

Tragisch/grappige (is meestal hetzelfde ) film over illusies allerhande:

wanneer Saroyan bij zijn "manager" terechtkomt en de problemen met het vrouwtje bespreekt, neemt de manager hem mee naar een "rustiger" plaatsje: op het terras ... afzondering tussen het gejoel van tientallen auto's en honderden mensen

5* omdat het gewoon een prachtfilm is en ik niet begrijp waarom jullie hem zo een laag cijfer geven, raar!

Het is geen slechte film, maar simpelweg niet aan mij besteed.
De film heeft jammer genoeg mijn belangstelling nauwelijks kunnen wekken, laat staan vasthouden. Een oninteressant en saai verhaal was mede een bron van verveling en ook de cast incluis Charles Aznavour, die op mij geen indruk kon maken. Wat over blijft is wat mooie beelden en af en toe aardige muziek.

2,5*

Leuk idd qua stijlcitaten, best wel prachtig in beeld gebracht, muzikaal gezien interessant, maar wat een verschrikkelijk fout tempo.... Met dit thema werkt het niet, bovendien is het geen Rohmer. 3* Was zeker voor de tijd dat ie met Hitchcock ging praten

Sublieme film met acteerprestaties die je doen twijfelen aan jezelf - zo goed zijn ze - en een verhaal dat ieder niet onberoerd laat. Maar het meest van al herinner ik me de soundtrack, die niet alleen prachtig is, maar ook als aanduidingspunt aanwezig op belangrijke momenten in de film. Zo ook bij het einde. Dat laatste beeld zal ik nooit ofte nimmer vergeten

Erg melig en dus weer een andere kant van Truffaut maar wel sensationeel en bevat echt die slapstickstijl.

Charmante en sfeervolle film over een aan lager wal geraakte concertpianist (gespeeld door Charles Aznavour; wat een goed acteur eigenlijk) die verder in de problemen dreigt te raken doordat zijn criminele broer hem nodig heeft. And blood runs thicker than water. Middels flashback krijgen we het zien hoe het allemaal zo gekomen is. De lichtvoetigste Truffaut uit deze periode, waarbij de vernieuwingsdrang, zoals wel vaker in deze tijd, ook leidt tot veel flauwe beeldgrapjes. Charmant en sfeervol zijn de woorden, want het viel me lichtelijk tegen. Maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit ook komt door de kwaliteit van die andere twee, Les 400 coups en Jules et Jim.

Vandaag voor een gedeelte gekeken. Ben halverwege in slaap gevallen.

Ik ga hem van de week nog een keer kijken.

Ik vond het best een goede film, de acteerprestatie waren misschien niet altijd even sterk en het verhaal was niet zo speciaal, maar dit soort film gaat dan ook niet echt over het verhaal. Ik vond de humor hierin echt geslaagd meestal, het was een soort silly humor die bijna aan Monty Python doet denken (zoals het 'ik zweer het op mijn moeder" moment) en die ik wel kan appreciëren.

Ook de voice-over geeft een speciale toets.
De scene die mij het meeste bijblijft is die in de flashback, in de hotelkamer met de vrouw.

Truffaut gebruikt een pulp gangster boekje als basis voor een op het eerst gezicht luchtige tragi-komedie. Maar daaronder is dit niets minder dan een extreem ambitieuze poging om het medium film te doorgronden, alle conventies tot op de grond toe af te breken en vervolgens tot iets volkomen eigens weer op te bouwen.

Liefhebbers van 'haute cinema' komen dan ook zonder meer aan hun trekken bij het ontdekken van alle referenties, stijlfiguren, filmcodes, signifiers, synecdoches etc. die in de film ‘verstopt’ zitten.
En dan kun je met gemak een hele avond lang doorfilosoferen over de diepere betekenis van de naam Chico voor één van de broers van hoofdrolspeler Charles Aznavour.

Of neem de openingsscene: We horen een piano en zien een piano. Maar dat is niet helemaal waar, we zien namelijk het binnenwerk van een piano. Oftewel dat onderdeel van een piano dat daadwerkelijk de klanken produceert.
Je zou kunnen zeggen dat dit een signifier is voor de film als geheel. Door het inzoomen en uitvergroten of juist weglaten van conventionele filmmechanismes probeert Truffaut tot de essentie van film en filmtaal door te dringen.

Zoals gezegd ernstig ambitieus, met als enorm risico dat de film mogelijk zelf onder die ambities bezwijkt en verzandt in eindeloos intellectueel geneuzel.

En dan is het des te knapper dat los van al die potentiële diepgang dit gewoon een hele fijne film is met een eigenlijk triest, bijna melancholisch verhaal, vormgegeven in lieve, dramatische, bizarre, grappige, altijd fascinerende scenes met in de hoofdrol misschien wel de bekendste onbekendste acteur aller tijden; Charles Aznavour, die hier een briljante prestatie neerzet.

Je hoeft de Saussure er niet bij te halen of anderszins geleerd te doen om de parallellen te zien tussen tirez....en pulp fiction.Niet zozeer qua inhoud of zelfs vorm,maar in die zin dat het in beide gevallen gaat om regisseurs die,als eerbetoon, alle rotzooi die ze ooit gezien of gelezen hebben in een film pogen te verwerken.Waarbij ik pf overigens beter en onderhoudender vond,mede door de geniale vertelstructuur.Andere overeenkomst tussen de 2 is dat ze beide gangsters ten tonele voeren die de meest triviale flauwekul debiteren,liefst en voiture.
Verder worden we in tirez...getrakteerd op 3 mooie vrouwen,waarvan helaas de lekkerste(Mercier) het minst in beeld is.Da's toch wel een doodzonde

Eigenlijk is niets ernstig in deze film tenzij het nietig mannetje dat in een drukke café op zijn piano tokkelt en niemand luistert.
Truffaut en co moeten zich bij het maken van deze film wel hebben geamuseerd want de absurde humor en de satirische toon op het misdaadgenre gaan hand in hand.
Feit is wel dat het grote publiek niet zo voldaan de zaal uitkwam.