Kan door Huid Heen (2009)

Knap gedaan!

Heb door deze film wel weer wat hoop gekregen in den Nederlandsche film. Eigenlijk is Costa de laatste film die ik te zien kreeg in het nederlands. Had het daarna opgegeven. Deze kreeg ik van een vriend, met de opmerking dat ie de moeite waard was. En dat was ie. Meeslepend verhaal dat zich mooi opbouwt. Ik kan hem echt aanraden. Ga hem dan ook bekronen met 4,5*. Juweeltje!

Vandaag de film gezien. Op zich mooi, maar ik begreep een aantal zaken helemaal niet en dat maakt de film voor mij ook "vaag".

Doet Marieke nu daadwerkelijk iets met haar wraakgevoelens, bijv. het taxi-gebeuren, of speelt dit zich ook allemaal af in haar hoofd?

Na een uitgebreid begin waarin je grandioos wordt meegenomen in haar verwarring en trauma, spreekt ze haar gedachten op een gegeven moment heel duidelijk uit t.a.v. een bepaalde belangrijke gebeurtenis. Maar opeens, pats boem, ziet haar leven er in de volgende scene 180 graden anders uit! Dit doet afbreuk aan het zorgvuldig opgebouwde begin en vond ik totaal niet geloofwaardig.

Het zó interessante en actuele onderwerp voelde op deze manier aan als een gemiste kans om het proces wat iemand doormaakt ook na die eerste periode, goed uit te diepen.

Ik ben nu wel erg benieuwd hoe men tegen deze "vaagheden", zoals ik t maar even noem, aankijkt!

Ik heb deze film gisteravond gezien op Uitzendinggemist. Prachtig!

Haar eerste weken/maanden op het Zeeuwse plattelang deed mij heel erg denken aan de tijd dat ik in de Noordoostpolder woonde (ook vlak na een traumatische ervaring trouwens, alleen niet van seksuele of gewelddadige aard). De vervreemding, het gevoel een 'sitting duck' te zijn in een omgeving die je helemaal niet kent. Behulpzame, maar hondsbrutale boeren en hun collecterende echtgenotes die zomaar 'een rondje' lopen, om vervolgens zonder boe of bah je huis binnen te stappen via de achterdeur. Het gevoel van schrik dat je dan overvalt, 'oh nee...alsjeblieft NIET NU!', de neiging om je inderdaad te verstoppen en net te doen alsof je niet thuis bent. Heel, heel herkenbaar!

Wat ik in alle reacties alleen nog niet ben tegengekomen is het volgende, dat mij toch een beetje (boel) dwarszat: Rifka komt in de film op mij over als iemand van amper 30, een meisje op kamers aan het begin van haar loopbaan, dat iets te veel wijn drinkt. Ik zie haar nog geen seconde werken. Hoe kan ze nou zomaar even een huisje kopen in Zeeland en daar maandenlang lopen freaken/verbouwen/verwerken/boodschappen doen zonder geld te verdienen? Ik hoor haar 1 x iets zeggen over het wel of niet in beeld komen van een logo, maar dat vind ik wel erg minimaal. Ik zat toch de hele tijd te denken: zeker een poor little rich girl, die een erfenis heeft gehad. Dat vond ik dus het enige echt onrealistische aan deze film.

Wat me verder verwart, is het einde. Volgens de filmmakers 'verliest ze op het einde de grip op haar leven', wat een duistere afloop doet vermoeden. Maar zo duister was die afloop toch niet? Hier komt even een spoiler... Als John haar onder de douche zet om af te koelen, herbeleeft ze uiteraard de traumatische gebeurtenis uit het begin van de film, maar daar komt ze vervolgens wel *doorheen*. In mijn optiek omdat John haar op een liefdevolle manier *niet loslaat*, maar haar afdroogt en in bed legt.

In het 'directors statement' op de website van Kan door huid heen (dat lettertje! DAT is pas irritant en van een volslagen holle artistiekerigheid!) staat zelfs dat de slotscene marieke en haar kleine fataal wordt. Sorry, maar die snap ik dus echt niet. Volgt weer een spoiler... Dus omdat ze op het eind haar ogen dichtdoet in bed is ze dood? Krijgt ze een doodgeboren kind? Ik heb meer de indruk dat ze *door haar pijn heen* is gegaan en zich eindelijk veilig voelt, dankzij de betrouwbare daadkracht van John... Of zie ik het nu te simpel?

Een vraag als 'hoe komt ze aan het geld voor een boerderijtje' is hier niet aan de orde. Misschien is het wel een familiestuk, een erfenis. Misschien heeft ze de staatsloterij gewonnen. Whatever? Het maakt allemaal niet uit. Het doet hier namelijk niet ter zake. Het gaat om het statement dat gemaakt wordt IN de film (en daarbij MET de film).

Dit is nou een film waar ik blij van word. Een mooie film van Nederlandse bodem.

Film over een vrouw die naar zeeland vertrekt om haar verkrachting te verwerken. En die ene zin vertelt bijna gelijk de hele film, veel meer zie je niet gebeuren. Het is een bijna documentaire-achtige registratie van een vrouw die gevolgd wordt in de periode na Amsterdam, als ze naar Zeeland is verhuisd en daar probeert om een nieuw leven op te bouwen, na wat er met haar gebeurd is. En het is jammer dat er voor die vorm gekozen is. Daardoor kom je niet echt door de huid heen, ondanks de flashbacks, en is het moeilijk inleven in de hoofdpersoon. Nu zie je eigenlijk alleen maar een vrouw die het duidelijk erg moeilijk heeft met wat er gebeurd is, en een "buurman" die het goed met haar voor heeft.
En dat is jammer. Er had meer in deze film kunnen zitten, want Rifka Lodeizen is op zich een prima actrice, en de muziek van Dan Geesin is ook erg mooi bij deze film.

Psychologisch drama over de frustraties en traumas die een jonge vrouw aan een verkrachting heeft overgehouden en haar verder leven bepalen.
Rifka Lodeizen, met de afwisselend energieke en vertwijfelde blik in haar ogen maakt beslist indruk en ook Wim Opbrouck stelt niet teleur.
Goede film die uiteraard omwille van het thema niet lekker wegkijkt en van de kijker de volle aandacht vereist.

Als je van vage films houdt, is dit zeker een aanrader, maar ik vond het niet echt wat eigenlijk.

Geen kop en geen staart.
Aan het begin betreft het een dame, Marieke genaamd, die iets naars overkomt. Welk karakter en persoonlijkheid ze voordien had komt niet naar naar voren. Het enige wat ik kan afleiden uit haar gedrag na de gebeurtenis is dat ze al aanleg voor psychose moet hebben gehad, want niet iedereen raakt zo van het pad met extreem gedrag (sadisme bv) na een dergelijke gebeurtenis. Ook dat ze naast de psychotische verschijnselen (verwarring, angst, paranoia, dwangneuroses) ook nog manisch-depressief is kan niet zomaar uit het niets komen en moet al daarvoor in haar gezeten hebben. Het is echt teveel van het 'goede'.
Goed, vervolgens zien we de psychose, inclusief verwaarlozing van de persoon zelf + van de omgeving + onverschilligheid naar huisdieren tot ze dood zijn, zelfs sadisme is haar niet vreemd. Ja, herkenbaar, heb ik ook eens gezien bij iemand.
Het eind kan verschillende dingen betekenen. Voor mij betekent het dat Marieke zich het best kan wenden tot een arts voor hulp, want ze maakt een definitief doodse en compleet verslagen indruk. Ook voor het welzijn van het kind, want zij is duidelijk niet in staat voor iets of iemand zorg te dragen.
Iemand meldde hier dat het kind (en zijzelf) dood zou zijn, maar dat zien we niet in de film, zelfs niet via een of andere suggestie. Ook dat haar psyche genezen zou zijn zien we niet in de film, dus daar ga ik niet vanuit.
Helaas voelde ik mij niet emotioneel betrokken bij de hoofdpersoon, omdat wij niet eerst wat dieper met haar hebben kennis gemaakt. Staat ze alleen op de wereld, totaal geen familie, vrienden, etc? En waar leeft ze van?

Het inzoomen op een stukje van een psyche vind ik op zich interessant. De manier van filmen ook.

kijk, dit is nou nog eens een echt GOEDE nederlandse film. Het gaat echt ergens over en is met heel veel gevoel gemaakt: muziek, beelden, sfeer, acteerwerk en verhaal passen als een legpuzzel inelkaar.

Ik kan er lang over doorgaan, maar het deed me gewoon.... niets. 2,0*