Miracolo a Milano (1951)

Wat een sterk magisch-realistisch-sociaal sprookje.

Dé Fellini die Fellini nooit voor elkaar kreeg.

Werelds. Francesco Golisano speelt geweldig een soort jezus-figuur, al heel vroeg gestorven (irl).

Woorden schieten me even te kort, maar dit is een pareltje in de wereld cinema. Echt briljant. 5*

Ga dat zien.

Supermooie poster ook!

DVD vrij goedkoop bij oa Play. Eindelijk uitgekomen.

Wat een heerlijk filmpje dit. Echt een film waar je met een lach op je gezicht naar kijkt. Zeker het eerste uur vond ik buitengewoon goed. Hierna zakte de film een beetje in en dat vond ik erg jammer maar al met al een erg vermakelijke film.

4*

Romantisering van de armoede Ik ben geen kind van 4 en ik kreeg na het zien van deze film ook geen verlangen om in een shantytown voor daklozen te wonen.Eigenlijk is MAM wel degelijk een verlengstuk van de Sica's eerdere neo-realisme waarvan de logica tot in het asbsurde wordt doorgevoerd:je vroeg je bij die films al af hoe het mogelijk was dat zulke nobele zielen zo in de ellende bleven steken:incipit een proletarische messias die ze naar het paradijs voert.Achter alle jolijt kun je trouwens een aardige dosis cynisme vermoeden,of je moet denken dat de hymne van de paupers(buitengewoon aanstekelijk trouwens)echt betekent dat ze heel erg blij zijn met hun status van verworpenen der aarde.En als hun situatie zo benijdenswaardig zou zijn,waarom dan het slot?Ook kan niet worden beweerd dat de paupers zelf worden geromantiseerd,dat was nu juist het euvel dat andere neo-realistische werken aankleeft.Zelfs na de komst van de messias(leuk ventje met een tragisch vroege dood,irl bedoel ik) blijven het grotendeels egoistische en materialistische proleten,wat ook pleit voor een cynische inslag bij de Sica.Zou deze film stiekem niet realistischer of hyperrealistischer zijn dan de "echte"neo-realistische werken?Bovendien:waarom zou De Sica in herhaling blijven vallen met zijn oeuvre,hij heeft hierna trouwens vooral komedies geregisseerd.
Dat de kapitalisten karikaturen zijn doet niet terzake,iedereen in deze film is immers een karikatuur en karakters zijn er niet.
De film ontrolt zich in een extreem hoog tempo met plenty grappen waarvan ik de meeste wel geslaagd vond,ook die met de aanvankelijk donkergekleurde medemens,hoe flauw ook.De inspiratie door Chaplin is idd. evident,en ik vraag me af waarom MAM niet gewoon op MM onder de noemer komedie is gerangschikt.Ook hoef je geen genie te zijn om verwantschap met de Fellini-fantasieen te zien.
Wat de bedoeling van dit werk ook moge zijn,vrolijk wordt je er wel van,terwijl het toch de kijker met zijn neus op de grauwe feiten drukt.