Journal d'un Curé de Campagne (1951)

Journal d'un curé de campagne (Diary of a Country Priest) (naar het boek van George Bernalos) is de eerste echte typische film van regisseur Robert Bresson. Hier probeert hij voor het eerst zijn minimalistische stijl te ontwikkelen en werkt hij voor het eerst met wat hij noemt 'modellen'. Bresson wilde alleen werken met amateurspelers. Ze mochten geen emoties tonen; Bresson geloofde er namelijk in dat de kijker zelf moet bedenken wat een personage op dat moment voelt. Claude Laydu, die de hoofdrol speelt in deze film, was dus in feite het eerste 'model' van Bresson. Verder zijn er nog heel wat typische elementen; het feit dat het aantal dialogen en beelden op een minumum worden geprobeerd te houden, gebeurtenissen die buiten beeld blijven en waarvan we alleen geluidseffecten krijgen. De hele film (decor, kostuums, ...) is sober. Bresson was namelijk van mening dat anders de aandacht en dus de boodschap van de film zou verloren gaan. Centraal in zijn films staat de mens die leeft in een wereld van chaos en het lot moet ondergaan. De mens lijdt, en gaat zoekt de betekenis hiervan. Ze gaan opzoek naar vrijheid. Zo ook in Journal d'un curé de campagne.

De enige film die ik al had gezien van Bresson was Pickpocket (1959), en dat vond ik al een geweldige film. Ik weet niet waarom ik zo lang gewacht heb om mijn volgende film van Bresson te gaan kijken, want dit was werkelijk een unieke filmervaring. Of je nu gelovig bent of niet, iedereen die wel eens worstelt met existentiële vragen kan zich wel identificeren met de priester in deze film. Journal d'un curé de campagne is in al zijn eenvoud en traagheid werkelijk een groot meesterwerk. Het personage van de priester wordt door Laydu neergezet met zo weinig mogelijk gelaatsuitdrukkingen, en toch raakte hij me diep. Ik ken geen enkele protagonist in een film die zo miserabel is als hem.
Bresson is werkelijk de meest unieke regisseur die ik ken, zijn films zijn vandaag de dag nog altijd apart en origineel, en zullen dat altijd blijven.
5/5 en een plaatsje in mijn top tien.

Ik had bij mijn eerste Bresson film geen geweldig hoge verwachtingen, omdat het verhaal mij niet echt aansprak. Die verwachtingen waren voor het grootste deel uitgekomen. Maar toch had deze film net dat beetje extra ten opzichte van andere films. Al zijn het alleen maar de prachtige beelden. Verder had ik iets veel trager en minimalistischer verwacht na alles wat ik van deze regisseur had gelezen, en dat viel ook wel mee. Ik verbaasde mijzelf zelfs over de hoeveelheid dialoog in deze film.
Het mag duidelijk zijn dat het natuurlijk geen film is voor iedereen, en dat hoeft ook niet. Maar voor de filmfans is het een must-see.

Tarkovsky's numero uno en niet zomaar. Wat een prachtig, prachtig, prachtig stukje cinema. Een onervaren en jonge priester (welke je nooit de naam van weet) krijgt de taak om als eerste de kerk te vertegenwoordigen in het Franse Ambricourt. Niemand lijkt echter geïnteresseerd in zijn bedoelingen en de priester verzeild in eenzaamheid. Thema's als dood, eenzaamheid, liefde, en vooral geloof komen sterk naar voren

Vragen die continu in je opschieten. Waarom gelooft men eigenlijk? Of juist andersom, waarom weigeren mensen te geloven? Het zijn vragen die de film zichzelf blijkbaar ook continu stelt, maar nooit over oordeelt. Wat een ervaring en ik weet zeker dat er nog zóveel aan mij ontschoten is. Een film die élke filmliefhebber hoe dan ook zou moeten hebben gezien (en dan heb ik het nog niet eens gehad over de visuele pracht, het schitterende acteerwerk (van amateurs) etc.).

Tout est grâce.

5*

Erg zware film - in meerder opzichten.

Ondertussen mijn vijfde Bresson en ik begin langzaamaan aan zijn hand gewend te raken, het zelfs te accepteren en te respecteren. De andere films die ik van hem zag hebben me allemaal geboeid, maar nergens geroerd door hun stijfheid (ik vind ze wellicht hautain). Maar nu ben ik dan eindelijk toch écht geraakt.
Journal d'un Curé de Campagne is de oudste die ik tot nu toe van Bresson zag en wellicht ook degene die nog het meest zichtbare emotie in zich herbergt. Het minimalisme is aanwezig, edoch spreekt er ook emotie uit de personages.
In fragmentarische scènes (dagboekscènes) verneemt de kijker het wrange, getergde, wanhopige leven van een jonge priester. En juist de schoonheid (hoop, het leven) die tussen de misère te vinden is maakt dit echt prachtig. Er moet naar gezocht worden en die zoektocht is niet makkelijk, maar noodzakelijk. Dit geldt eigenlijk zowel voor de priester als voor de kijker. Want meermaals moest ik vechten om mijn aandacht er bij te houden en leek het constante sporadische karakter van de film (scènes die maar kort lopen en snel worden afgekapt) me te afstandelijk, maar uiteindelijk is het het absoluut waard. Het is net als een zwaar boek waar je je doorheen moet zwoegen, maar uiteindelijk kom je er gelouterd uit.

Bresson weet me met Journal d'un Curé de Campagne voor het eerst echt te overtuigen. Dit heeft vooral met het onderwerp te maken, alhoewel het getergde gezicht van de priester zeker bijdraagt aan deze zware ervaring.

Werkelijk precies hoe het mij vergaat met Bresson.

Prachtige film. Aan het begin dacht ik echt: Waar begin ik aan?! Ik moest er echt even doorheenbijten. Maar wow! Wat ben ik blij dat ik m heb afgezien. En de priester is zo mooi geacteerd. Heel rustig, met veel goedheid in zich.
Echt een schitterende film!

Zoals ik in heel wat commentaren las, is Journal d'un curé de campagne inderdaad een erg zware film - maar wel een ongelooflijk mooie (schoonheid waar in de berichten hiervoor trouwens zeker al recht is gedaan).

Als kijker beleef je de pijn van de priester mee, zijn onbestemde geestelijke en lichamelijke misselijkheid en vooral zijn diepgaande eenzaamheid. Wat me opviel in de film is de afwezigheid van God. God is niet tussen de mensen, noch in hun activiteiten, en hij lijkt me ook niet in de woorden van de priester zelf te schuilen, die zich juist zo bewust is van zijn leegheid en verlatenheid (echter, misschien wel in de woorden 'tout est grâce' die zo simpel maar toch enigmatisch zijn en de film eigenlijk in een heel nieuw licht stellen).

De film wordt gedragen door de verhouding van de priester tot de personen die hem omgeven: zijn leermeester, de schoolmeisjes, de dokter, de kasteelheer, de kasteelvrouw en hun dochter – wat een personage – en ook tot hemzelf. 'Verhouding', die echter de nadruk legt op zijn absolute eenzaamheid die een loden last op zijn schouders legt en die ook de kijker uit zijn lood slaat. De ziekte van de priester speelt eveneens een enorme rol: ze lijkt een teken te zijn van zijn onmogelijkheid zich in de aarde van het land te wortelen als deel van de gemeenschap, ze maakt hem geestelijk en is toonbeeld van zijn worsteling met zichzelf, de parochie, zijn geloof en God. Hij is geen man uit een stuk, heeft geen leiderschap, is (zoals de kasteelvrouw zegt) inderdaad nog een kind – maar aan de andere kant dwingt hij toch een zekere waardering af (zeker van de dochter van de kasteelvrouw en –heer en van Séraphine).

Uiteindelijk draait de film voor mij om een heel belangrijk gegeven: de onmogelijkheid in de wereld te zijn. Die onmogelijkheid wordt in Journal d'un curé de campagne op verschillende manieren gesymboliseerd: de ziekte van de priester, zijn problematische positie binnen zijn parochie, zijn geloof. – Het feit dat de hele film rond het dagboekgegeven is opgehangen, is hier ook van belang: het fungeert als een anker. Als hij de papieren op het einde, al stervende, op de grond laat vallen, dan symboliseert dit eigenlijk het uiteenvallen van zijn persoonlijkheid, zijn identiteit, en vooral ook zijn band met zijn parochie, de mensen en de wereld. De vraag is dan of er nog iets anders is - maar op die vraag volgt geen antwoord meer.

Prachtige, gevoelige film.

Zware en complexe film. Was ook mijn eerste Bresson en ben maar 'veilig' gestart door Tarkovsky's favoriet te kiezen, maar het is ook een hele mooie film dus.

Een film over de afstandelijke plattelandswereld, eenzaamheid, de aanwezigheid van god, angst voor de dood. Erg complex en veelzijdig, ondersteund door een geweldige hoofdrolspeler. Toch moet je wel moeite blijven doen de aandacht erbij te houden, want erg levendig is het allemaal niet, maar gelukkig duurt de film daar kort genoeg voor, maar is gelukkig ook zeker niet te kort. Fabuleus einde ook!

4*

Wat een gort en-ortdroge regisseur is Bresson toch..pffff. Het is alsof hij zich bij elke film voorneemt dat de mondhoeken van de kijker bij geen enkele scene naar boven mogen krullen.
Vergeleken bij Bresson is onze vrolijke vriend Bergman bijna een soort van commerciële r&b videoclip-regisseur. (Blingmar Bergman of zo. ).
Nee, niet mijn ding.

Het fragmentarische stoorde me toch ietwat en al bij al vind ik de film iets te lang, maar dat Bresson erom bekend staat "stijve" films te maken heb ik uit 'Journal d'un curé de campagne' niet kunnen opmaken.
De vragen zijn inderdaad existentieel, maar voor mij zit er nog te weinig lijn in de film. Naar het einde toe begon de aandacht zelfs te verslappen...nooit een goed teken.

Desondanks zeer boeiend. Om te herbekijken dus.

Dit is trouwens niet oninteressant.

Een erg zware film van Bresson, die mij niet helemaal wist in te pakken.

Bresson staat bekend om het minimalisme dat hij altijd tentoonspreidt in zijn films, maar vergeleken met de andere films, die ik tot nu toe van hem zag, valt het in deze film op zich wel mee.

Het onderwerp in deze film is interessant. Het gaat over het leven van een jonge priester, die aan de hand van een dagboek verteld over het verloop van zijn leven. Een zwaar leven zo blijkt al snel, waarin maar weinig tot geen plaats was voor vrolijke zaken. Langzaam maar zeker raakt de priester als het ware verstrikt in het sociale web van het plaatsje. Het acteerwerk in de film is redelijk afstandelijk maar wel goed. Vooral de priester overtuigd en in feite zijn de gelaatsuitdrukkingen van hem vaak al genoeg om te zien wat zijn gemoedstoestand is op dat moment.

Wat ik trouwens wel ietwat storend vond was de voice-over van de priester die verteld van hij geschreven heeft, waarna hij het alsnog opschrijft. Op de een of andere manier vond ik dat allemaal een dubbel en te uitleggerig overkomen. Desondanks is het grotendeels een interessante en boeiende film. Alleen richting het einde verslapte mijn aandacht toch wel enigszins. Al met al is het zeker een meer dan behoorlijke film, maar het is zeker niet Bressons beste film.

3,5*