Broken Blossoms or The Yellow Man and the Girl (1919)

Opvallend weinig gezien op MovieMeter, deze film. Dit is toch een vrij grote klassieker, een van de meest geprezen stomme films zelfs. Zijn veel mensen afgehaakt na The Birth of a Nation? Dat zou een gemis zijn, want Broken Blossoms is zeker het bekijken waard. De reputatie maakt hij misschien niet helemaal waard, zeker niet als je Sunrise er naast legt, maar er is genoeg moois te zien.

De aankleding vooral. Erg mooie, sfeervolle sets met name. De Oosters getinte settings zijn voor vandaag de dag misschien wat al te stereotyp, maar toch stiekem ook wel lekker exotisch. Wat het meest opvalt is echter de tinting van de beelden, oftewel het proces waarin een kleursoort op de film kon worden aangebracht. Ik heb het al meer gezien in stomme films, maar eigenlijk nog nergens zo mooi als hier. Zeker de gouden kleuren voegen iets toe. Griffith ontdekte deze kleuren per ongeluk nadat een camera per ongeluk blauwe en goude lampen op het projectiescherm scheen. Griffith vond het zo mooi dat hij de complete film liet tinten. Het resultaat mag er wezen.

Het verhaal is simpel melodrama, maar de kuise liefdesrelatie tussen de Chinees en het meisje was indertijd vrij revolutionair. Intolerance werd gezien als een reactie van Griffith op de kritiek die hij kreeg voor het racisme in die film, maar met Broken Blossoms was hij volgens mij nog altijd aan het boeten. Zou de conservatieve Griffith werkelijk een film gemaakt hebben over een interraciale romance als hij niet eerst van racisme beschuldigt was? Wellicht, maar het doet er niet toe, want als je deze film kijkt voelt het oprecht aan. Eerlijk is eerlijk, door de stereotypering en de casting van een blanke acteur in de grote Chinese rol is er alsnog sprake van racisme, maar daar hoor je mij niet over. In tegenstelling tot The Birth of a Nation kreeg ik hier niet het gevoel dat er slechte bedoelingen mee waren.

Dus het is een lief klein filmpje en ik moet crediet geven aan Lilian Gish, ook al het beste element in The Birth of a Nation. Ik weet niet of Griffith verliefd op haar was, maar de cameraman en de belichten waarschijnlijk wel, want ze wordt zo lieflijk mogelijk in beeld gebracht. Donald Crisp is ook fantastisch en zeer dreigend als een man die nauwelijks verbergt dat hij iedereen wil slaan, met name mensen van een ander ras (hij heeft waarschijnlijk net The Birth of a Nation gezien en voelt zich geïnspireerd) en onschuldige vrouwen. De acteerprestatie van Barthelmess is echter de grootste stoorzender van de film. Hij overdreef zijn Oriëntaalse trekjes nogal.

Daarnaast ligt ook het tempo niet altijd even hoog, wat in combinatie met nogal wat overbodige tussentitels (waarom vermelden dat iemand het huis uit loopt, terwijl we dat gewoon kunnen zien?) voor een nogal lang gerekte speelduur zorgt. 90 minuten is kort, maar Griffith heeft eigenlijk maar materiaal voor een uur.

Niettemin de moeite waard.
3,5*

Goede film van D.W. Griffith en de beste die ik tot nu toe van hem zag.

De film doet qua verhaal ietwat aan Sunrise denken, maar haalt het daar niet bij. Desondanks is dit een fijne film. Best opvallend dat Griffith na een nogal racistische film als The Birth of a Nation deze keer kiest voor een liefdesverhaal tussen een blanke vrouw en een Chinees. Alsof hij als het ware leek te beseffen dat hij op dat gebied fout zat met The Birth of a Nation.

Het acteerwerk van Broken Blossoms is goed. Vooral Lillian Gish komt erg fijn over in haar rol en ziet er daarnaast ook nog eens mooi uit. Ook Donald Crisp weet te overtuigen met zijn constant boze blik. Richard Barthelmess is redelijk als Chinees. Waar ik tijdens het kijken van de film al twijfelde, of hij wel daadwerkelijk een Chinees was, blijkt hij dat dus niet te zijn. Dat is dan wel weer een aparte keuze voor zo’n rol moet ik zeggen.

Wat verder nog opvalt aan de film, is het kleurgebruik. De een keer is het beeld geelachtig en vijf minuten later weer rood of blauwachtig. Of het een echte bedoeling had weet ik niet, maar ik vond het wel een leuke toevoeging aan de film. Verder vond ik de film ondanks het trage tempo erg goed kijkbaar, omdat de hoofdrolspeelster erg sympathiek overkomt. Af en toe kan ik best van dit soort filmpjes genieten, mits ze goed gemaakt zijn natuurlijk.

3,5*

Natuurlijk besefte hij zich dat. Griffith kreeg enorme kritiek op het racisme in The Birth of a Nation en was er zo door geschokt dat hij Intolerance; Loves Struggle Through the Ages, waarschijnlijk de meest pretentieuze manier waarop iemand ooit zijn excuses heeft aangeboden. Broken Blossoms voelt voor mij ook aan als nog een goedmaker.

Wat verder nog opvalt aan de film, is het kleurgebruik. De een keer is het beeld geelachtig en vijf minuten later weer rood of blauwachtig. Of het een echte bedoeling had weet ik niet, maar ik vond het wel een leuke toevoeging aan de film. [/quote]

Dit kleurproces werd erg veel gebruikt in die tijd, waarbij bepaalde kleuren voor bepaalde locaties of sferen stonden. Blauw betekende vaak avond.

D.W. Griffith, één van de eerste filmpioniers uit Hollywood, beging met het kolossale Birth of a Nation een grote fout. Het was namelijk doordrenkt met een racistische toon. De zwarte Amerikaan kwam er niet best van af. Dit probeerde Griffith 'goed' te maken met het eveneens kolossale Intolerance, een vierluik met als centraal thema onverdraagzaamheid. En of dat nog niet allemaal genoeg was, kwam de beste man in 1919 met nog zo'n 'goedmakertje' op de proppen: Broken Blossoms.

Het is een betrekkelijk klein filmpje geworden, die laat zien dat Aziaten ook barmhartigheid kennen. Lilian Gish wordt onderdrukt door haar vader en zoekt onderdak bij een Aziatische handelaar. het verhaal is erg simpel en wellicht dat daarom 90 minuten iets aan de lange kant is voor een film zoals deze. Daarentegen bevat Broken Blossoms genoeg drama en is de slechterik met een weergaloze overacting-toer bezig, dat heus de moeite waard is om te zien!