Morte a Venezia (1971)
Alternatieve titel: Death in Venice
263 stemmen | gemiddelde 3,60
Italië / Frankrijk
Drama130 minuten
geregisseerd door
Luchino Viscontimet
Dirk Bogarde,
Björn Andrésen en
Mark BurnsEen bejaarde componist ontdekt tijdens zijn vakantie in een jonge Poolse toerist de schoonheid, die hij in kunst en leven vergeefs heeft nagestreefd. De alleen op een afstand gadegeslagen jongen wordt hem tot een obsessie, waardoor hij ondanks de wetenschap van een dreigende pestepidemie in Venetië blijft.
4,5
[permalink] geplaatst op 5 augustus 2011, 16:41 uurOm maar meteen met de deur in huist te vallen: wat een prachtige film is Morte a Venezia!
De combinatie van de schitterende muziek van Mahler en de langzamen maar doeltreffende beelden geven deze film iets magisch. En dan het thema... ja het koste mij ook de zekere moeite om mee te gaan met het personage aangezien hij toch een obsessie ontwikkeld die in ons tijd vrij discutabel is maar dit is naar mijn mening de oppervlakkigen blik. Het diepere thema is natuurlijk de eeuwige zoektocht en verlangen naar de jeugd, dit thema is ook in de huidige maatschappij nog zeker niet achterhaalt. Dit zorgt er dan ook voor dat de film voor mij zeker nog niet gedateerd aanvoelt wat voor mij toch maar aangeeft dat deze film de oprechte titel 'meesterwerk' verdient!
Wel moet ik er bij zeggen dat het zeker geen makkelijke film is om te kijken.... maar laat dit geen obstakel vormen ik ben van mening dat elke filmliefhebber deze film gezien moet hebben.
3,5 [permalink] geplaatst op 22 november 2011, 11:18 uurFreud schreef:
FisherKing schreef: "...hoe Visconti het boek heeft weten te overtreffen."
Ik heb deze vakantie het boek gelezen, en ik geef ze gewoon allebei het maximum, zowel de novelle als de film. (...) Dat heeft tot gevolg dat ik pas bij het lezen van het boek de hele draagkracht van het verhaal doorhad, en nu pas ten volle besef hoe meesterlijk het echt is. Daardoor stijgt de film natuurlijk ook in waarde, ze tillen elkaar als het ware omhoog.
Ik was erg blij met deze reactie van Freud: als je eerst de film ziet en daarna het boek leest, wordt het allemaal nog veel knapper. Jammer genoeg is bij mij het omgekeerde gebeurd, en dat bleek dan, zoals meestal het geval is, ten nadele van de film. Als je moet kiezen, kies dan voor Thomas Mann: on-o-ver-trof-fen... De film probeert de onmetelijke thematische, esthetische, en artistieke rijkdom van het boek te benaderen, en slaagt daar soms behoorlijk in, mede dankzij de meesterlijke Mahler-muziekkeuze van Visconti, en en aantal knappe stilistische vondsten en shots. Maar een opgelegde visualisering heeft ook nadelen, vooral als ze niet overeenstemt met je eigen voorstelling. Zo heeft bijvoorbeeld de cast mij niet echt overtuigd: Bogarde vond ik soms onnatuurlijk overacting, en Björn Andrésen onnatuurlijk lijzig (speelde vaak meer als een meisje van 16 dan als een knaap van 13-14). Zo'n dingen zijn natuurlijk niet alleen heel erg subjectief, maar ook erg mode- en tijdgebonden. De cast in deze film deed mij bijvoorbeeld wat denken aan die in
Lolita van Kubrik, een nog oudere film over een soortgelijk delicaat onderwerp, die mij ook niet echt wist te bekoren. Een objectiever minpunt is misschien de spanningsopbouw, die ik in de film zwakker vond dan in het boek. In het boek verlopen enerzijds de kennismaking met Tadzio, en anderzijds de aftakeling van Gustav naar mijn gevoel veel geleidelijker en "spannender". De juiste naam van de jongen bijvoorbeeld, Tadzio, wordt in het boek pas geleidelijk duidelijk. Ook al beslaat het boek slechts 110 paginaatjes, en duurt het lezen ervan dus nauwelijks langer dan het bekijken van de film! En i.v.m. de aftakeling: in de film dacht ik dat het al met Gustav gedaan was, toen hij ineen zakte op het pleintje in de stad...
4,0 [permalink] geplaatst op 3 december 2011, 8:57 uur Erg mooie film dit van Visconti, die mij erg beviel en de beste Visconti tot nu toe.
Met de prachtige openingsscène weet je eigenlijk gelijk al dat je een trage film voorgeschoteld krijgt waarin de dialoog minimaal is. Dat gaat wel eens mis, maar hier werkt het allemaal bijzonder goed.
Wat mij gelijk al opviel was de mooie klassieke muziek van Maher. Ik ben verder niet zo bekend met deze componist, maar vond zijn werk in The Tree of Life ook al bijzonder mooi. Deze componist ligt mij dus blijkbaar wel.
Het acteerwerk in de film is prima. Dirk Bogarde zet een sterke rol neer als componist Gustav von Aschenbach, die vakantie viert in Venetië, maar daar in feite nooit tot rust komt. Hij wordt gegrepen door de schoonheid van de Poolse jongen Tadzio, die ook prima wordt neergezet door Björn Andresen. Het is boeiend om te zien hoe Gustav’s obsessie voor deze jongen gedurende de film steeds groter wordt, ook al weet hij dat hij weg moet uit Venetië, omdat er een dodelijke ziekte heerst.
Het is bij vlagen een hypnotiserende film, met prachtige muziek, soms erg mooie beelden en prima acteerwerk. Daardoor vliegt de film ondanks de trage voortzetting toch voorbij en waren de 130 minuten om voordat ik erg in had.
4,0* dik
4,5 [permalink] geplaatst op 16 december 2011, 13:04 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Meesterwerk! Visconti's beste. Prachtige beelden, poetisch, emotioneel, mooie muziek en een van de mooiste sterfscenes ooit. Bogarde speelt een ontroerende rol in een film die me heeft geraakt.
4,5*
[permalink] geplaatst op 16 december 2011, 13:12 uur De barokke ( baroque ) audiovisuele stijl ( met name de ‘panorama shots’ ) van Manhunter (1986) van Mann doet me heel erg denken aan dit meesterwerk van Visconti ...
4,5 [permalink] geplaatst op 19 december 2011, 20:55 uur Die film heb ik ooit in een ver verleden gezien, ik herinner me nog wel de synthesizermuziek waar ik niet zoveel mee kon. De shots en de muziek van Mahler in deze film zijn een perfecte combinatie. Emotioneel deed me dit wel wat.
5,0 [permalink] geplaatst op 1 mei 2012, 14:07 uur Dit is een schitterende film, prachtige beelden, buitengewoon goede filmmuziek, super geacteerd, ingetogen en dan vooral Venetie. Wat hou ik van die stad... Maar goed: Ook al vind ik dit een fantastisch mooie film die ik lag geleden al enkele keren bekeken heb... Ik heb nu (als vader van 2 zoontjes zijnde) toch wel steeds grotere moeite met het onderwerp. Het zal wel door de huidige tijd komen, maar ik voel me er in steeds grotere mate toch wel ongemakkelijk bij om een film te kijken waarin een oudere man verliefd wordt (want dat is het toch) op een jonge jongen. Ik begrijp best dat de hoofdpersoon er zelf ook niet om vraagt en hij die gevoelens opeens krijgt, maar toch. Ik kan dan niet echt sympathie opbrengen voor deze rol.
Wat vinden jullie daarvan eigenlijk?
In deze tijd is het een nogal omstreden onderwerp en dat houd me erg tegen om deze film nog eens te kijken
Overigens zou ik hetzelfde gevoel hebben als Tadzio 18 jaar was.
Dus ik hou het voorlopig op 5 sterren, maar ik ben bang dat dat gaat zakken wanneer ik de film nog een keer bekeken heb.
Death in Venice (€ 6,89)
Death in Venice (€ 7,99)
Death in Venice (€ 7,99)
