Roma, Città Aperta (1945)

Je hoeft het geen goede film te vinden, maar dat het een belangrijke film is, staat buiten kijf. De opnames gebeurden op locatie in Rome (slechts enkele weken nadat de bezetters de stad hadden verlaten) en door z'n documentaire karakter en het gebruik van zowel professionele acteurs als gewone mensen die ze van straat plukten, markeert deze film een heropleving voor de Italiaanse cinema en het begin van het Italiaanse neo-realisme.

Toch wel een goede oorlogsfilm hoor! Het komt allemaal een beetje langzaam op gang, maar de laatste 3 kwartier zijn meeslepend en ontroerend.
Aldo Fabrizi is meesterlijk in zijn rol van opstandige priester en Anna Magnani maakt indruk als de mondige verzetsvrouw Pina. Opvallende diepe stem heeft die vrouw trouwens! Mijn favoriete personage in deze film is de Duitse officier met een geweten: hij weet totaal niet waar hij mee bezig is en is ervan overtuigd dat de fascisten ten onder zullen gaan......erg ironisch.

Ik geef 3,5 sterren.

Wat een film zeg! De gezichtsuitdrukkingen, vooral van Fabrizi, in deze film zeggen alles. Opgenomen vlak na, en zelfs tijdens de bezetting, wat nog een extra lading aan de film meegeeft. Voor mij een van de beste Italiaanse films ooit. En nu meer van Rossellini zien!

5*

De scene waarin Pina (Anna Magnani) wordt doodgeschoten is een van de meest hartverscheurende scenes die ik ooit in een film heb gezien.

Volgens mij staat hier een heel grote spoiler in .

Spoilertags geplaatst.

Vooral de combinatie tussen het drama en het heroïsme aan de ene kant en het vrij rauwe drama aan de andere kant, werkt hier goed. Hierdoor beleefde ik een geromantiseerde verzettingsstrijd die af en toe ineens vrij resoluut en onvergevend kon zijn (de dood van Pina). Neo-realisme in oorlogstijd, maar weer een erg andere film als La Ciociara (die ik overigens nog wel net dat stukje mooier vond).

(En wat een ondertitels trouwens weer zeg, ik wil graag net dat beetje meer dan de essentie mogen volgen..)

We hebben dus blijkbaar allemaal een dvd met hetzelfde euvel....

Hopeloos...

Echt een mooi document, deze film. De decors en de mensen zijn echt en dat zie je er aan af! Dat is hèt grote voordeel van de films uit die tijd die zich in die tijd afspelen: de decors zijn echt en men kon filmen waar men wilde. Tegenwoordig ogen de decors vaak als museumstukken (met bijvoorbeeld volledig gave koffiemokken en kozijnen strak in de verf. Nou, mijn koffiemokken zijn flink gebutst en die in de films van die tijd ook!). En als men al buiten filmt is het altijd op streng gedefinieerde plaatsen met oldtimers met chauffeurs die duidelijk geen acteertalent hebben!

Magnani, die ik altijd wel een wat eng Italiaans viswijf vond, is hier zeer sensueel en haar dood in de film kwam voor mij volledig onverwacht. De film bevat daarnaast zeer subtiele stukjes humor, die het geheel des te realistischer maken. Voorbeeld is de scène waarin de priester even in de antiekhandel moet blijven wachten. Hij ziet San Rocco naast een beeld van een blote vrouw staan, draait de vrouw om, ziet dat San Rocco nu naar een omvangrijke bilpartij staart en draait vervolgens San Rocco om! Toch even lachen!

Qua verhaal/plot vind ik deze film iets minder dan neorealistische navolgers als Sciusca, Umberto D., La Terra Trema en Ladri di Biciclette, maar deze verdient credits voor de omstandigheden waaronder de film is geschoten. Met nadruk op het laatste woord.

BELLISSIMO.

Roberto Rosselini maakt met deze debutfilm een behoorlijke indruk op me. Wist ik niet precies wat ik moest met zijn episode in Ro.Go.Pa.G. was Roma, Città Aperta ronduit indrukwekkend. De film bevat een zeer degelijke sfeerschepping en minstens twee waanzinnig indrukwekkende scenes. Anna Magnani is, zoals gewoonlijk briljant in haar rol en de priester is minstens interessant. Erg goed stukje neo-realisme. Roma, Città Aperta is een erg goede film.

Mooie film deze eerste film van Roberto Rosselini. Op de een of andere manier vind ik Italiaanse films uit het Neo-realisme tijdperk vaak boeiend en bij deze film is dat gelukkig ook het geval. Roma, Città Aperta is van begin tot einde boeiend en bevat mooie beelden en sterk acteerwerk. Maria Michi vond ik een sterke rol spelen, maar het meest onder de indruk was ik van Aldo Fabrizi, die niet alleen zeer sterk speelt, maar ook zijn personage de zich sterk verzettende priester is erg fijn om te volgen. Wat me trouwens altijd opvalt aan die Italiaanse vrouwen is dat ze vaak zo’n schelle harde stem hebben en die ook regelmatig gebruiken. Op zich niet storend, maar het viel me gewoon op.

Het tempo van de film is niet hoog, maar dat is niet erg omdat de dialogen en het verhaal boeiend genoeg is. Gelukkig ben ik het Engels en ook het Duits wel goed machtig, want de ondertiteling liet het af en toe nog wel eens afweten. Uiteindelijk slaagt de film erin om in het laatste halfuur emoties op te roepen bij mij, doordat de uiteindelijke afloop best ontroerend is. De scène, waarin de Duitsers ruzie met elkaar krijgen, omdat ze dronken zijn en eentje denkt dat ze zullen verliezen is trouwens meesterlijk.

4,0*

Beetje tegenvallend.

Met name het eerste halfuur is erg mooi en sfeervol, met een hoop details uit het oorlogsleven en fijn acteerwerk van bvb Magnani.

Daarna, als zeg maar echt het verhaal los komt, begint het allemaal snel minder te worden. Dat verzetsverhaaltje is nogal rommelig, iets wat ik toch niet verwacht bij Rosselini. Leek net of er bepaalde cruciale scenes uit zijn geknipt. En zoals hugohei hierboven al zegt is het goed vs kwaad wel erg nadrukkelijk.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het Italiaanse neorealisme ook prima toegepast kan worden op een Tweede Wereldoorlog-setting. De filmstroming laat het echte leven zien, is ruw en een en al sentimenteel. Daarvoor leent zich zo'n plot als die van Roma, Città Aperta wel. In het begin vond ik het nog een beetje aftastend, maar na een tijdje is het hartverscheurend. Goeie film dus met mooie rollen voor Magnani en Aldo Fabrizio als priester