Blackboard Jungle (1955)

De voorloper van al die latere films waarin een leraar voor een echte bende les probeert te geven, met al het geweld van dien. Ik noem The Class of 1984 en The Principal. Glenn Ford straalt wederom weer kracht uit, in een van zijn betere rollen. Dit is ook de film waarin Sidney Poitier voor het eerst echt opvalt, want films als Red Ball Express konden je nog niet bewijzen dat hij echt talent had. 4 sterren

(moet de naam Didier uit de plot niet veranderd worden in Daddy O? )

Zou kunnen. Die heb ik dan weer niet gezien. Hoorde weleens wat mensen erover die nog meer van Poitier zagen als ik.

Oorlogsveteraan Richard Dadier (Glenn Ford, ditmaal niet in een cowboyrol) kijkt uit naar zijn nieuwe baan als onderwijzer. De oude rotten om hem heen zijn cynisch en spreken weinig positief over de kinderen. Dadier leert snel dat de kinderen geen lieverdjes zijn. Op de achterstandschool zitten jongens van diverse rassen en vele begeven zich in het criminele circuit. Als Dadier buiten schooltijd een pak slaag krijgt moedigt zijn vrouw hem aan om op te geven. Dadier ziet echter wel potentie in enkele van de gasten en weigert het bijltje erbij neer te gooien. De film opent met Bill Haley and the Comets' Rock Around the Clock en is hiermee de eerste film die rock & roll gebruikt. Ook is de film zo ongeveer de eerste film die de problemen in de klaslokalen op een realistische wijze aan de kaak stelt. Rascisme, jeugdcriminaliteit en geweld op school worden open en bloot weergegeven. De film zelf oogt als een toneelstuk, omdat de film zich nagenoeg alleen afspeelt in het klaslokaal en het huis van Dadier. Het verhaal en onderwerp van de film is daarentegen meer dan interessant. Blackboard Jungle is namelijk een schooldrama dat de weg plaveide voor latere films in het genre

De film toont de moeilijkheden die een ambitieuse, goedmenende en bekwame leerkracht ondervindt met zijn opstandige, zelfs misdadige leerlingen en deze uiteindelijk overwint door hun vertrouwen en interesse te verkrijgen en een tweetal te weren.
Dit gegeven wordt goed en spannend in beeld gebracht, verveelt geen seconde en men is vaak verbaasd om de vertoonde agressie.
Door deze extreme situaties wil de cineast aantonen dat de opvoeding van probleemjongeren kan lukken mits een betere aanpak. De film is dus ook een hekeling van het onderwijssysteem in de US.
De prent wekte bij zijn verschijnen heel wat aandacht. Iedereen ging de film bekijken; de jongeren ook om Bill Haley's "Rock around the clock" te beluisteren. Toen waren er immers nog geen videoclips.

Af en toe intense film over de strijd tussen een leraar en een stelletje (gewelddadige) etterbakken in zijn klas.

John Ford komt overtuigend over als bijna moedeloze docent die maar geen grip op zijn klas krijgt. Vooral de confrontaties tussen hem en zijn leerlingen, maar ook de confrontaties met zijn collega's zijn buitengewoon scherp, goed geregisseerd en goed gespeeld (vooral ook door Vic Morrow als opper etterbak Artie. Dezelfde Vic Morrow trouwens die begin jaren 80 tijdens het filmen van The Twilight Zone om het leven kwam).

Wat de film bijna de nek omdraait is de wat onwaarschijnlijke draai van de klas aan het eind, maar vooral ook de hoge mate van politieke correctheid. De film vertilt zich bijna door niet alleen disciplineproblemen in het onderwijs aan de kaak te willen stellen, maar ook even racisme in het algemeen aan de orde te stellen. Letterlijk een beetje teveel van het goede.