Il Y A Longtemps Que Je T'Aime (2008)

film viel mij erg tegen, niet prettig om naar te kijken, verhaal stak wel goed in elkaar;

het boek was beter... of is er geen boek van?

omg

In deze film zegt de man van het echtpaar dat ie liever niet naar een Kurosawa-film gaat omdat hij altijd in slaap valt bij Japanse films.
Even later omschrijft iemand Franse regisseur Eric Rohmer als de Racine van de 20e eeuw.
Het moge duidelijk zijn deze film is meer voor de Rohmer-liefhebbers.
Dat betekent men heeft beroepen als literatuur-professor en xenograaf, woont in een grote villa en heeft twee schattige geadopteerde Vietnamese kindjes.
Doelgroep is dus duidelijk de Franse Grachtengordel die prima acteerwerk ziet in een simpel verhaaltje zonder verdere cinematografische waarde.
Ik honger heel erg naar de tijd van Francois Truffaut.

Wendy
38 jaar
vrouw

Prachtige film, Thomas speelt haar rol weer schitterend en deze keer in de Franse taal. Het speelt goed op het gemoed en pas op het laatste wordt er heel wat onthuld. Een echte aanrader !!!

Vreselijk saai televisie drama met een kind actrice waarvan je tenen spontaan in de lengte groeien en het verhaaltje maar een beetje door suddert tot vervelends toe. Gigantische domper op het eind waar onnodig, helaas alles prijs wordt gegeven.

Erwin
Spontaan 10 jaar ouder geworden.

Ik ben hier toch wel benieuwd naar wat concrete voorbeelden.

Kristin Scott Thomas speelt subliem, de rest moet er tegen op boksen, maar redt zich prima. Het eerste uur bleef ik zeer geboeid, maar dan begint het toch wat voort te slepen. Dat had een stuk korter gemogen. Andere minpuntjes waarover ik eerder in de berichten las( De nogal plots opkomende woedeuitbarsting van de zus, de scene bij de moeder) kan ik wel beamen.
Toch kom ik net uit bij een 4,0*, vanwege het geweldige spel van Thomas en het sterke eerste uur (en ook het einde, laat ik dat er even bij zeggen).

Schitterend ''verwerkingsdrama'' waarin een vrouw (Kristin Scott Thomas) intrekt bij haar succesvolle zus (Elsa Zyberstein). Hun omgeving is onwetend over de afzichtelijke daad die zij ooit gepleegd heeft naar haar bloedeigen zoon. Maar was die daad wel zo verschrikkelijk? De film brengt nuances aan in het beeld van ''een monster'' en geeft een gekwetste ziel bloot die zo menselijk is als ieder van ons. We zien hoe deze vrouw van een bloedeloos wrak langzaam transformeert tot een vrouw die in het leven wil staan maar die altijd zal lijden onder haar eigen verleden. En er wordt ook nog een intrigerend sub-thema aangesneden over de betrekkelijke eenvoud van literair werk naar gebeurtenissen uit het ware leven. Een grote pluim voor de sobere doch ijzersterke regie van Philippe Claudell en het eveneens ijzersterke acteerwerk van Kristin Scott Thomas. De sentimentaliteit, die de hele film op de loer ligt, wordt kunstig vermeden door het toch vooral zo menselijk mogelijk te houden. Het enige minpunt zijn de wat onnozele plotlijnen rond een maatschappelijk werker en zijn fascinatie voor de Orinoco. Dat vond ik echt een tikkeltje ongeloofwaardig.

ha lekker

Mooie film met sterk acteerwerk. Kristin Scott Thomas is cool.

Goeie van de film vond ik dat er niet overdreven sentimenteel werd gedaan. Heb nooit in de gevangenis gezeten, laat staan 15 jaar. Maar kan me voorstellen dat niet alles meteen leuk en gezellig is.

Ook de bijrollen (man van Léa, opa, dochtertje, mannen) vond ik niet over-aceteren.

Eindscene met geschreeuw en 'waarom' komt ook binnen. Omdat het Frans is wordt het nog intenser. Dit ondanks of dankzij het feit dat ik geen Frans kan.

Toch kan ik me er niet aan ontrekken dat ik iets mis. Maar dat overheerst niet.

Filmisch gezien is dit natuurlijk gewoon een recht toe recht aan film. Geen verbluffend camerawerk, mooie effecten, goede soundtrack of meer van dat soort dingen. Hier moet de film het echt niet van hebben, Het is een behoorlijk sober geheel.

Maar het verhaal dat hier verteld werd werd ontzettend sterk overgebracht. Het heeft me zeker gegrepen. Dit komt voornamelijk door het supersterke acteerwerk in deze film. Vooral Kristin Scott Thomas als een vrouw die ook al is ze vrij uit de gevangenis nog steeds gevangen zit in haarzelf. Zij was echt verbluffend goed.

Kristen Scott Thomas speelde inderdaad een prima rol en draagde daarmee de hele film. De rest was ontzettend sober en behoorlijk traag. Normaal gesproken vind ik dat geen probleem maar bij deze film ging het me een beetje tegenstaan. Toch heb ik met veel interesse zitten kijken. Maar een tweede keer zal ik hier niet naar kijken.

Foei!

Vrij standaard verhaal en raakte bij mij niet helemaal de gevoelige snaar.
Film was net zo koel als Juliette zelf.
Zaten natuurlijk wel de nodige mooie scenes in en het acteren van de dames was boven gemiddeld.
Voor een debuutfilm van deze regisseur niet slecht.

Prachtige rol van Kirstin Scott Thomas, maar het feit dat ze haar zoontje had vermoord omdat hij ongeneeslijk ziek was had ik eigenlijk al vrij snel in de gaten. Doet op zich niets af aan de film, maar erg verrassend was het niet.

Wat heeft die Kristin Scott Thomas toch een prachtige en rustgevende uitstraling. In 'The Horse Whisperer' dacht ik precies hetzelfde over haar.

Een erg vermakelijk film maar ook niet meer dan dat. Ten eerste had ik de film een stuk diepzinniger verwacht, ik ergerde me aan het erg geheimzinnige gedoe dat uiteindelijk naar een saai einde leidt. Ten tweede zag ik alleen een paar mannen die het hoofdpersonage willen versieren gecombineerd met erg triestige beelden die op de koop toe vrij saai gebracht werden. Al bij al worden er dan nog een paar extra pseude-humoristische scènes aan toegevoegd, de "moeilijke momenten" vond ik al bij al ook erg overdreven gebracht, tenslotte begrijp ik ook de toevoeging niet van de zelfmoord van haar eerste reclasseringsambtenaar, moest zij daar iets uit leren? - interpreteer het als je zelf wil. Mij wist ik het maar matig te boeien.

Ik mag dan erg afkrakend overkomen, de film vind ik zeker niet slecht. Leuk om gezien te hebben, maar het is ver van speciaal ondanks misschien de diepzinnigheid die erin schuilt. Vooral de overdrijvingen vond ik vaker een minpunt. Uiteindelijk leek het mij meer een film die oude problemen als euthanasie bij minderjarigen naar boven brengt in plaats van een vrouw die werkelijk een pijnlijk verleden probeert te verwerken en verder probeert te gaan. dit laatste gedeelte is er natuurlijk ook. Alleen vond ik het vaker minder goed gebracht.