Kirschblüten - Hanami (2008)

4,5* als de eerste helft niet zo traag zou zijn. Voor de rest vond ik het een erg inspirerende film, goeie acteurs en mooi gefilmd. En inderdaad, wat een draken van kinderen, ondankbare @#$%

Mooie, rustige film over de dood waarbij een oude man de reis maakt die zijn recent overleden vrouw eigenlijk wou maken. De cultuurverschillen tussen Duitsland en Tokyo worden goed in beeld gebracht. En het dagelijkse leven in Tokyo is mooi gefilmd, zonder enige opsmuk.
Verder is de film ontroerend, hartverwarmend,o nvoorspelbaar en voorzien van een mooie soundtrack.

20 november 2010

22:15 - 00:15
ARD


AANRADER!

Deze film sprak mij erg aan.

Ik begon deze film te kijken zonder enige verwachting. Sterker nog ik maakte er niet echt haast mee om hem te zien, want had hem al een tijd lang in de kast liggen. De reden dat ik deze film kocht toen der tijd was omdat de film zich (grotendeels) afspeelt in Japan. Maar natuurlijk sprak ook het verhaal, wat ik op de achterkant had gelezen, mij aan.

Tijdens het zien van deze film heb ik geen moment gedacht, wat een saaie film. Soms heb je van die films die je iets willen overbrengen, maar totaal mislukken. Dat is met deze film wel anders. Je leeft mee met Trudi, die voor een moeilijke keuze staat en later leef je nog meer mee met Rudi, die zijn vrouw en enigste steun in het leven verliest.

4.0
Aanrader!

Man man man. Ik ben natuurlijk geen fan van romantiek, maar als het om goede romantische films gaat. Cherry Blossems was ook veel meer dan romantiek en wist je toch van het begin tot het eind mee te slepen in de ontroerende situaties. Om te beginnen waren die Trudi en Rudi (Mindere naamkeuze omdat ik het een beetje op Theo en Thea vind lijken wat het eigenlijk minder serieus maakt) echt schitterend neergezet en straalde ook echt hun emoties uit. En dat was ook wel nodig voor deze film. Daarnaast is de montage en de vele mooie schitterende locaties echt een lust voor het oog. Van het sfeervolle Duitse Platteland tot Berlijn tot de Oostzee naar Tokyo en uiteindelijk ook Japan zelf. Maar daar komen we later nog wel even op terug. Alles begint bij het moment dat Trudi dus te horen dat haar man terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft. Ondanks ze verscheurd is van verdriet besluit ze het toch geheim te houden voor der man en in plaats daarvan wil ze nog subtieletjes mogenlijk nog van alles met haar man gaan doen. De nietsvermoedende optimistische Rudi sleept de verdrietige Trudi zo ook overal mee naar toe en Trudi straalt ook een boer met kiespijn uit. Zo komen we in Berlijn (waar ook aan het stadsleven uitgebreid aandacht is besteed) waar ze op zoek gaan naar hun kinderen en kleinkinderen, waar dus echt niks van over is gebleven en zo asociaal en egoistisch zijn geworden dat de echtpaar er maar niet vrolijker op word, en zeker niet met zo'n situatie. Vervolgens naar het Oost zee waar dus tot verbazing: niet Rudi sterft maar Trudi, en zo komt Rudi dus nooit te weten over zijn ziekte. Na der dood, zet Rudi toch de geplande reis van Trudi voort en komt dus aan in het land waar hij altijd nog zo graag naartoe wilde en een zoon van hem woont: Japan.

En vanaf dat moment begint de film helemaal op te bloeien tot een emotioneel mooie reis. Rudi ondekt het leven van Tokyo en verblijft daar dus bij zijn zoon, die ook niet altijd even vriendelijk is. Verder krijgen we ook het uitgebreide leven van Tokyo te zien en maken we kennis met dat Japanse meisje Yu, wat ik toch wel zon beetje het ontroerendste en een van de mooiste momenten uit de film vind. Om het feit dat Rudi door haar wel gesteund word maar ondertussen Yu nog niet weet over der overleden vrouw. Met haar komen we dan ook terecht in het prachtige Japanse landschap met zicht op de Fuji vulkaan. Waar Rudi dus uiteindelijk sterft. En toch heeft hij dus nog wel zijn wens kunnen vervullen in afwachting voor zijn dood waar hij al die tijd niks van wist. Erg mooi.

Verder moest ik bij die Japanse gedeelde ook vaak aan de ouvre en stijl van Kitano denken. Alles is sfeervol opgezet met Japanse muziek en de kleuren en beelden zijn ook mooi en soms vergeet je dan wel eens dat je naar een Duitse film zit te kijken.

Dit was echt uit de kunst! Niks geen slap drama, maar gewoon een meeslepende kunstfilm.

4,5*

Rudi sleep Trudi mee? Volgens mij was het juist precies andersom! Rudi houdt niet van verandering en was niet avontuurlijk, dus die vond het wel prima om gewoon thuis te blijven. Hij gaat met tegenzin mee, omdat Trudi het wil. Ik zou hem niet optimistisch noemen!


Waar hij altijd nog zo graag naartoe wilde? Nee, Trudi wilde er juist altijd graag heen, niet Rudi. Trudi had altijd een voorliefde voor Japan gehad, vandaar ook dat dansen. Rudi was juist degene die de reis naar hun zoon in Japan altijd uitstelde.

Ik bedoelde eigenlijk meer dat Rudi niet vermoede dat hij ziek was. Soms leek het er wel op dat hij wel meewou. Trudi is dan een boer met kiespijn die doet alsof ze in de mood is, omdat ze weet dat haar man niet lang meer te leven heeft.

En was toen ik die stem plaatste al een maand terug dat ik de film gezien had, dus enkele dingen zijn me wel ontgaan idd. Maar slecht is hij absoluut niet!

Zeker geen slechte film, toch had ik er meer van verwacht, het eerste gedeelte redelijk, het tweede gedeelte in Tokyo goed, daarom kom ik uit op 3,5

Mooie film... En ik wilde Yu zo erg knuffelen op het eind :'(

Kersenbloesems en eendagsvliegen zijn volgens de regisseur een soort beeldspraak voor de vergankelijkheid. Het lijkt tegelijkertijd een ode aan het leven en aan Japan, deze, voor mij te lang durende film, met intens gevoelige momenten, met onvervulde wensen, waarvan de binding wordt verbroken, over plotseling verlies en over vervreemding, die te vaak moeite doet om ontroering te bewerkstelligen.