Allein in Vier Wänden (2007)

Artikel in AD.nl

De film haalt zijn kracht uit het feit dat voornamelijk kinderen aan het woord komen en leiding en allerlei deskundigen helemaal buiten beschouwing worden gelaten.

De film heeft in het begin al twee scenes waarvan ik opkeek. Eerst een scene waarin jongeren de betekenis uitleggen van hun vaak erg slordige tattoos. Dit betekent "geef je nooit over aan de politie", dit betekent "alleen tussen vier muren" en zo nog een aantal. Je bent 13 en hebt een tattoo op je vinger waarmee je laat blijken gezeten te hebben. Je ziet even later een hoop hoofden van kinderen en die zeggen hun naam en vervolgens waar ze voor vastzitten. "Ik zit vast voor inbraak in vakantiehuisjes en ik heb twee jaar en drie maanden" "Ik zit vast voor moord en ik heb drie jaar". De verhouding is compleet zoek. Naderhand werd er een vraag over gesteld vanuit het publiek. En het blijkt dat Rusland de moordenaartjes niet anders straft omdat ze die min of meer opgegegeven hebben en toch wel terugverwachten jongeren- of volwassenegevangenissen en de dieven nog wel een kans toedichten bij een lange tijd in het internaat.

De film gaat over een gevangenis voor kinderen die hun misdrijf pleegden toen ze tussen de 11 en 14 jaar waren. Er worden twee kinderen min of meer uitgelicht. Twee uitersten van het spectrum. Een jongen van net elf die vastzit voor diefstal, veel huilt, geimponeerd is door wat hij daar meemaakt en niet om kan gaan met het feit dat hij daar nog ruim twee jaar zal zijn. De andere jongen is wat ouder en heeft een leeftijdgenootje zo ernstig mishandeld toen hij stomdronken was dat de jongen overleed. Die jongen is erg welbespraakt, streetwise en beseft heel goed wat hij gedaan heeft. Het lijkt alsof hij er met enige bravoure over spreekt. Dat focussen pakt goed uit, want naast het ritme van zo'n dag in de niet erg strenge inrichting wat ook te zien is, geeft het een beeld van de achtergrond van zulke jongens. Belangrijke reden voor het feit dat 91% weer in de fout gaat is het compleet ontbreken van enige vorm van psychologische begeleiding of resocialisatie. Na hun straf zitten de jongens weer gewoon op straat in hun woonplaats of bij hun vaak verslaafde ouders thuis.

3.5*

Trouwens: De link van Justice4all gaat zeker niet dezelfde instelling.

Wat mij opviel was dat de jongeren zich eigenlijk wel op hun plaats voelde in het tehuis. Er was eten en regelmaat. Iets wat thuis veelal ontbrak (lijkt mij ook de voornaamste reden waardoor die jongeren weer in de fout gaan); vaak geen vader, niemand komt ze opzoeken, eigenlijk best schrijnend allemaal. Of het dan echt allemaal zo goed was in dat tehuis is altijd afwachten. Ik denk namelijk niet dat ze in Rusland zitten te springen om documentaires die laten zien hoe slecht het er aan toe gaat in zulke tehuizen.

Het idee van de documentaire vond ik erg sterk; de jongeren vertellen en die beelden worden ondersteund door beelden van de situaties thuis. Helaas wordt de documentaire hierdoor eigenlijk. best saai. Maar achteraf is er genoeg stof tot nadenken en discussie. Iets wat bij een serieuze documentaire nooit een slecht teken kan zijn. De film an sich zou ik vanwege de saaiheid (en ik hou van trage films) 2,5 sterren geven, maar omdat het een dag later nog steeds in mijn hoofd zit maak ik er 3 van.

Is de programmering aangepast? Op tvgids.nl zie ik dat iets met Hugo Claus uitgezonden wordt om deze tijd.

Edit: Ja, die schijnt dus zojuist overleden te zijn..

Boeiende documentaire. Aanvankelijk is het vooral een observatie die na een half uur wel begint te vervelen, maar gaandeweg leer je een aantal van de erg jonge jongens beter kennen en worden ook sommige ouders geïnterviewd. En tsja, ze hebben allemaal wel hun eigen mislukte jeugd gehad en dat terwijl ze eigenlijk zelf nog kind zijn. En dan is het extra droevig om te lezen dat ruim 9 van de 10 jongens ook later weer in de volwassen gevangenis zal belanden.