No Orchids for Miss Blandish (1948)

De Amerikaanse misdaadfilms/noirs van de jaren '40 waren zo populair dat er in andere landen ook soortgelijke films werden gemaakt. Zo ook in Groot Brittannië.

Probleem is dat, naast de setting ook de taal veramerikaanst is. Dit werkt in het begin niet helemaal, maar naar mate de film vordert merk je steeds minder dat een stel Britten als Amerikanen probeert te praten en zie je gewoon de personages als personages!

No Orchids is een behoorlijk gewelddadige misdaadfilm, waar aardig wat in wordt geschoten. Dit extra geweld zorgt ervoor dat de film beter uit de verf komt.

Het acteerwerk is matig tot goed, met Jack La Rue die wel heel erg Bogart probeert na te doen.

3,5*

Vandaag de poster van de aka ingediend.

DVD release (R-1): 23 febr. 2010.

In juli 2006 is al de R-2 verschenen. Nog geen idee over verschil in transferkwaliteit.

In 1971 kwam de remake: THE GRISSOM GANG.

Onder de titel "Geen orchideeën voor Miss Blanche" heb ik het boek vroeger gelezen. Het complexe gangster misdaad-melodrama, dat voorzien was van seks en geweld, deed eind jaren veertig stof opwaaien. Het verhaal ging over een rijke erfgename, die tijdens de huwelijksnacht werd ontvoerd en gered door een sadistische impresario van een nachtclub, die verliefd op haar werd. Helaas vond ik dat er weinig sprake was van chemie tussen de beide hoofdrolspelers en dat is bij een dergelijke film toch een vereiste.

Toen No Orchids for Miss Blandish uitkwam extreem slecht ontvangen, De Britse pers riep dat het de slechtste film ooit was. Dat het beschamend was dat in hun Engeland zulke rommel was gemaakt. Het was vergelijkbaar met de laagste en smerigste films uit Hollywood.

We zijn nu bijna 80 jaar verder en de reputatie is wat beter. Maar is het ook goed. Nah. De film begint rommelig en al meteen valt op dat in de film de boeven vooral proberen zich uit te drukken als Amerikaanse tough guys, terwijl de rijkelui utterly British klinken. De dialogen hebben ook een duidelijk een hoog gehalte van iemand die geen echt gevoel heeft van dat taalgebruik maar toch schrijft alsof we een film met Bogart zien (jake La Rue doet ook een poging om hem te spelen). Na een kwartier of drie gaat de film beter lopen, maar echt boeiend wordt dit verhaal waarin een rijke jonge vrouw verliefd wordt op haar ontvoerder nooit. De film is dan nog best te kijken maar komt te kort op zowel script als acteren als regie vergeleken bij de meeste films in dit topic.

De film heeft zich niet te houden aan de Hays-code en gaat hier en daar net iets verder, maar ook weer niet zoveel en is al helemaal niet zo erg als de recensies in 1948 deden voorkomen, Er vallen veel doden in het laatste deel van de film, maar aan het einde zijn ook alle slechteriken overleden, alsmede de vrouw die met de allerslechtste aanpapte.

Ik heb meer Brits in de planning. Ik hoop dat die wel wat beter gaan zijn.