Cambio de Sexo (1977)

Gay/tranny klassieker waar natuurlijk nog niet op gestemd is omdat ik hier in mijn eentje het gay pride bootje moet voorstslepen...maar das oud nieuws.

Op ware feiten gebaseerde film omtrent de merkwaardige avonturen van José Maria, aka Maria José die wordt beschouwt als een van de mijlpalen uit de toch rijke Spannse tranny cinema, waarin de legendarische Bibi Anderson- niet te verwarren met Bibi Andersson- als zichzelf mag opdraven, en een 18-jarige Victoria Abril in travestie mag opdraven, je zou er bijna pederast van worden als ze echt een jongetje was geweest...papa Fernando Sancho echter- idd. de paellaman- is niet echt blij dat zijn zoontje de meest opzichtige gaylord aller tijden blijkt te zijn en laat hem het vak leren uitgerekend in de tent waar Bibi Andersen- die dan zgn. nog een mannetje is en dat op spectaculaire wijze onthult tijdens zijn/haar optreden- optreedt. Dat is voor Abril een grotere bekeringservaring dan het rendez-vous met het door papa gearrangeerde hoertje, dat uiteraard afloopt not with a bang but a whimper.

Dit leidt dan tot een Odyssee waarinde held/ heldin langzaam wordt opgenomen in het gay/tranny wereldje van Barcelona, in Spaanse stijl gelardeerd met allerlei picareske anecdotes en een denouement die gezien de titel niet komt als een verrassing.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen soapy übercamp a la Almodovar, maar een bloedserieuze, bijna educatief opgezette film die 2 jaar na Franco de kijkertjes rijp wilde maken voor gay/tranny emancipatie. Dit betekent dat hij mede ook door zijn leeftijd af en toe onbedoeld komisch overkomt, men denke slechts aan de kunstpiemeltjes of het bijna docu- achtige "chirurgenwerk ' stuk.

Abril maakt hier indruk in haar eerste rol als protagoniste/protagonist, wat ook geldt voor Aparicio als het schattige oude vrouwtje dat als eerste Maria Jose accepteert en er zelfs nog een eigen sexleven op na houdt. Niemand minder dan Lou Castel komt hier ook nog langs als nachtclubeigenaar Duran, de Grote Liefde van Maria José. Gedubd, uiteraard.

Dit alles werd begeleid door een wel degelijk campy score met bewerkingen van oa Bach en Grieg.

Niet helemaal vrij van (s)explotation, maar op zich helemaal geen verkeerde film. 17-jarige José Maria wordt van school gestuurd wegens te weinig jongensachtig gedrag. Op sommige reformistische scholen gaat dat nog steeds zo, maar in het Spanje van net na Franco zeker. Pa boos, moet maar eens een echte man worden, hout hakken en met pa mee naar het bordeel. Daar werkt nou ook net transgender Bibi Andersen, dus dat bezoek wordt op een soort manier toch nog wel een succes.

Eerste helft is eigenlijk voorbeeldig, zelfs een beetje kennen we wel die transgenders, transseksueel noemden we dat nog in de jaren 70. Tweede helft is wat harder en rauwer. Inclusief hormonen, feminization, veel spinazie, drank en een operatie tot besluit. Ik vind het best een hele goede film. Hoofdpersoon is een jonge Victoria Abril, dat is gewoon een cis-actrice. Bibi Anderson is wel echt een trans. Beide dames zagen we later regelmatig terug bij Pedro Almodóvar, die is ongetwijfeld mede geïnspireerd door deze film.