Les Amants du Pont-Neuf (1991)

Tony, als je veertien bent, vind je deze film (denk ik) geen ruk aan. Het gaat erom wat je er nu van vind, als ie op TV is. Ik denk dat jij dit een mooie film zou vinden

Schitterende ontroerende film met Juliette Binoche, als je het dan toch over leuke meiden hebt. Geromantiseerd zwerversleven, maar toch erg aangrijpend.

Fraaie, aangrijpende film. Met twee formidabele hoofdrollen. Een heftige passionele liefde groeit op een bestaan waarin je niks meer te verliezen hebt. En het gaat juist mis als het onafwendbare lot verandert in iets te verliezen hebben.

Visueel heel erg mooi. Vooral de passionele, roesachtige nacht die de twee hebben op de 14e juli is indrukwekkend. Het einde is lekker schaamteloos romantisch.

Aanrader.

4.0*

Begrijp alleen je spoilers niet. Je zet je persoonlijke gevoelens tussen spoilertags...


Verder helemaal mee eens...ik was deze donkere melancholische film alweer bijna vergeten. 5*

Persoonlijke gevoelens waar je het plotverloop en einde uit kunt halen. Maar het zijn twijfelgevallen inderdaad.

De film begon wat moeizaam voor mij. Het camerawerk in het begin was al wel sfeerverhogend, maar daarna kreeg je 2 personen te zien waaraan nogal wat mankementen verbonden waren. Nu kan ik vaak wel wat met absurde personages maar dit was niet grappig bedoeld. Alleen kon ik er op sociaal - emotioneel vlak in het begin ook vrij weinig mee aanvangen.

Het was pas na 25 minuten dat ik in de film verzeild raakte. De ontoegankelijkheid van de personages had plaatsgemaakt voor een steeds terugkerend element in de film. Veel speelt zich af, hoe verrassend het ook moge klinken, op Du Pont Neuf. De band die tussen beiden ontstaat is er een van onzekerheid. Er wordt steeds verder van bestaande onzekerheden en schaamte jegens elkaar afgeweken en langzaam laten de personen aan elkaar zien waar zij werkelijk voor staan. Af en toe ontzettend maf maar lekker oprecht en grappig. De cinematografie ondersteunt alles perfect, met name vlak voor de Franse feestdag op 14 juli en tijdens deze bewuste nacht. Feest vieren doen zij beiden op hun volstrekt eigen manier, individueel en met z`n tweeën. Logisch, dat de camera zo `n 15 minuten lang door blijft schokken van links naar rechts. Van vermoeidheid kun je de personages immers niet betichten. Maar mooi dat het was toen 2 wat buiten de maatschappij geplaatste figuren zaten te kraaien en nachtelijke activiteiten ondernamen.

Schitterende cinematografie ook verder! Binoche die bukt en een kijkje neemt naar driftig dansende schoenen die bivakeren in een uitgaanscircuit. En het uitstapje naar zee mocht er ook wezen. Indrukwekkend hoe vrij en vrolijk alles werd weergeven. Magische momenten die drijven op sfeer wisselen elkaar in rap tempo af.

Richting het einde zakt de film weer een klein beetje in, omdat in een film helaas nooit alles helemaal pais en vree kan zijn. An sich niet erg. Maar het magische gevoel dat ik had maakte weer plaats voor de spreekwoordelijke stap met de voet op de begane grond. Er werd teveel tijd aan wat onzinnigheden besteedt. Het einde zelf vond ik mooi gevonden. Apart trouwens dat zo weinig mensen deze film gezien hebben, al 2 jaar niks meer gepost? En dat voor alweer een Frans pareltje. 4*

Tijd geleden naar gezocht, onlangs ook weer mijn interesse in Carax hervonden. Dus zal hem binnenkort wel eens op de een of andere manier gaan zien. Bedankt voor de reminder

Nu in de Quality Film Collection verkrijgbaar.

Hoofdrolspeler zijn niet echt goed op elkaar ingespeeld.
Binoche is niet zo geschikt om iemand aan de zelfkant te spelen.
Blijft toch de chique vrouw.
Er was duidelijk echte vuurwerk nodig.
Beide konden het niet verooraken.
Verder zaten er wzeker wel mooie shots in en het keek echt heel lekker weg.

Verdulleme, wat is hier aan de hand? Oke, ik heb hem ook nu pas gezien sinds gisteren, maar dit pareltje moet maar eens meer bekeken worden! Niet voor iedereen weggelegd trouwens, kijk maar naar de statistieken. In Aug. 2005 op Tv, waarop het gemiddelde met 0.4 daalt! Deze film moet weer zo snel mogelijk terug naar 3.9*.

Ben het helemaal eens met de recensie van Maxcomthrilla, van boven tot onder.
Ik kakte ook na een half uur een beetje in na een ontzettend sterk begin met die debielen in dat gehucht. Maar wat daarna gebeurde is met geen pen te beschrijven...Even kijken of het met het toetsenbord lukt. Nee, doe ik niet, ga maar lekker kijken, de verrassing is er eigenlijk al vanaf als je dit leest, want dan ga je er natuurlijk op wachten.
Ik zakte dus in en vervolgens dacht ik ; Woooow, de tranen sprongen uit m'n ogen! Dit is de allemooiste scene die ik gezien heb! Nu doe ik Dolls en nog een aantal andere films tekort, mja, 't moest er effe uit...En wat dáárop weer volgt is hilarisch.
Eigenlijk had ik een heel ander soort film verwacht, en nu snap ik waarom men deze regisseur kiest voor Tokyo! (2008) , 3 klasbakken dus!

Zal mijn 4* nog even verklaren. Iets meer muziekscore had perfect in dit sfeertje gepast. Alhoewel het nu ook niet slecht was.
Het is een dromerige film met wat mindere momenten, tenminste, volgende keer eens op een middagje bekijken, mischien helpt dat.
De hoofdpersonen zijn contact gestoorden, inlevingsniveau is niet alledaags.
Voorlopig 4 vuursterretjes dus.

Verder is dit ver verwijderd van alle cliché's die er bestaan en het blaast je simpelweg van je stoel om vervolgens weer met beide beentjes,op het stoeltje weg te dromen.

Ga dit zien!

Mooie film alleen kon ik maar niet wennen aan Juliette Binoche als clochard, punt 1 is ze te beroemd en punt 2 heeft ze te veel geld. Ik had daar liever een onbekend talent gezien. Ik vond de film enigszins voorspelbaar door de manier van regiseren (onderschatten v.d. medemens) alsof we zelf niks kunnen bedenken/invullen, dat gedoe met die ogen etc. Maar al met al toch een 3,5.

Prachtige film. Juliette Binoche is altijd goed en speelt zelden of nooit in een matige film. Dikke 4 sterren van mij.

Een aparte film. 2 daklozen in een romantisch drama. Ze hebben toch niets, kunnen niets verliezen buiten elkaars gezelschap dat vooral door het gebrek aan materialisme automatisch het grootste bezit wordt. De 2 leven van dag tot dag en plannen dan ook niet verder, zelfs niet in hun relatie. Wat de relatie een ander beeld geeft.

Visueel komt de regisseur trouwens ook met mooie zaken boven. De achtergrond van de brug alleen al is mooi gekozen. Niet ergens weggestopt in een donkere hoek, maar een eigen leuk plekje met veel ruimte. Maar ook zijn sommige beelden prachtig gefilmd: denk aan de zuippartij waarbij de figuren plots klein worden, het troubel zicht zowel van Michèle met haar slecht zicht als Alex die teveel gezopen heeft. Of de posters die in brand staan.

Af en toe wordt het wat langdradig en de turnkunstjes van Alex kunnen me niet echt boeien. Maar toch is het eindresultaat een film geworden die je naar het scherm trekt en volgens mij beter wordt bij herziening.

Magnifieke film, overtuigende love story. Binoche en Lavant leveren klasse performances en de onwaarschijnlijk schitterende scene op de nacht van het Franse bicentennial is een hoogtepunt in de filmgeschiedenis.

Destijds in de bioscoop gezien en natuurlijk kende ik de film nog, echt een film welke je nooit meer vergeet. Had niets aan kracht verloren en ook zijn wat romantische kijk is nog volop aanwezig. En dat in mijn favoriete stad! En wat speelt die Denis Lavant toch grandioos, zo'n enorme onverzettelijkheid straalt hij uit, daar kun je letterlijk overheen rijden en het doet m schijnbaar niets. Met een heel klein hartje natuurlijk.

Leuke film maar met een grote fout er in, Alex zijn linkervoet zit in het gips en hij loopt met een kruk aan zijn linkerarm , dat klopt niet, als je linkervoet in het gips zit gebruik je de kruk rechts.
Hij ging er overigens wel handig mee om, maar als je dit weet is het geen gezicht.

Echt zo'n romantische film zoals de Fransen dat maken. Poëtisch, licht-komisch, dromerig, maar ook zeker pijnlijk. Hier worden rauwe en realistische momenten veel afgewisselt met warme en surrealistische momenten. Die wisselwerking werkt niet altijd even goed, vooral ook omdat de filmstijl van zeer gestileerd naar bijna documentaire-achtig gaat, maar meestal pakt het wel goed uit. Het wordt zo een soort sprookje, maar met eenzeer werkelijke onderlaag die ervoor zorgt dat het allemaal niet zoet wordt en de emoties oprecht blijven. De verschijningen van Binoche en Lavant zijn hier ook ietwat sprookjesachtig, maar ze zijn goed genoeg als acteur om geloofwaardig te blijven. Dat levert dus een film op waarbij de romantiek en het drama mooi hand in hand gaan en waar sommige scènes echt schitterend zijn, met name de dronken nacht op de brug en op de waterski's en het bezoek aan het museum spraken me aan.

Wel vond ik dat de film teveel eindes had, grappig genoeg een kritiek die ik ook al had op Loft, die ik eerder die dag zag. Eerst lijkt het te eindigen met Lavants arrestatie en haar bezoek aan hem. Dan weer een einde op de brug. Dan weer een einde als ze te lijken sterven in het water. En dan weer een einde op de boot. Het had overal kunnen stoppen en naar mijn gevoel was het verhaal toch al zeker beëindigt bij de hereniging op de brug. Wat daarna gebeurt is overbodig en dat Binoche hem daar in de steek laat vond ik zelfs onverklaarbaar. Overigens was het ook gewoon zo dat Carax dat einde op de boot aan het verhaal geplakt heeft. Hij wilde ze laten verdrinken, wat niet per se een sterk einde was, maar Binoche haalde hem over om het eerbetoon aan L'Atalante erin te doen, dus het happy end op de boot. De hereniging op de brug leek mij het meest toepasselijk einde. Nu is het net een film die langer blijft duren dan nodig is en daardoor zelfs wat effect verliest. Jammer, maar niet dodelijk voor de film, want er blijft genoeg moois over.
4*

Ik vond het allemaal wel aardig, maar nergens hoogstaand of indrukwekkend. Ik weet niet wat ik (soms) tegen Binoche heb maar ik vond het hier bij vlagen weer best matig. Ook de soundtrack is wisselvallig.

Verder ook eens met TOR's verhaal over de eindes. Met er aan toegevoegd dat ik de lachbui bijzonder irritant vond. Heb wel meteen weer even Lavant's dansje in Beau Travail bekeken, maar meer dan 3* zit er niet in.

Zeer slaapverwekkend film. Begon nog redelijk met de scènes bij het Leger des Heils (of hoe het daar ook heet), maar zakt vrij snel af van redelijk tot saaaaai. Even dacht ik dat het nog goed zou komen (de dronken scène, het vuurwerk), maar dat was valse hoop. Over het algemeen schiet de film op bijna elk vlak te kort. Elk tempo ontbreekt, de film kruipt trager vooruit dan een slak. De personages zijn allesbehalve interessant. Het camerawerk was, op een paar briljante shots na, erg slecht. Niet dat het camerawerk an sich slecht was, maar vooral de camera. Bewegende beelden zijn erg slecht te kijken. Het gaf soms een waas die zo'n pijn deed aan mijn ogen dat ik verder van het scherm af moest gaan zitten. Enige pluspunt: De soundtrack. Helaas zelden aanwezig...

Wat voor 'n versie heb je bekeken? Ik kan me geen waas herrinneren.

Ik één scène, maar dat heeft Carax bewust gedaan. Verder snap ik het probleem met het tempo niet zo, want zo traag is de film niet?

Het is gewoon lowbudget. Daardoor slechte beelden (alleen details bij een steady camera). Hier heb ik vaker last van bij dit soort films. Bewegende beelden worden waasachtig.

Een opzet die een mooie film belooft lijkt te stranden door een te hoog slentergehalte.

Onze twee hoofdpersonen worden mooi geïntroduceerd, vanuit het perspectief van een autoganger, die toeterend de twee daklozen aan de kant wil hebben. Dat geeft mooi weer hoe er tegen hen - met name alcoholist Alex - aan wordt gekeken. Het Parijs van de Pont-Neuf is heel wat minder romantisch dan wij vaak krijgen voorgeschoteld maar des te reëler. Het verhaal draait om de romantische relatie die Alex (Denis Lavant) en Michele (Juliette Binoche), die kampt met een oogziekte. Op enkele momenten is dit prachtig, zo is het moeilijk om niet te genieten van de dansscène bij het vuurwerk terwijl Strauss uit de speakers komt.

In de net wat te lange speelduur weet het nergens iets te bereiken en vond ik de relatie tussen de twee helemaal niet zo mooi of pakkend. Dit ligt niet aan Michele, maar aan de egocentrische Alex, die Michele puur voor zichzelf wil, ten koste van wat het beste voor haar is. Daarom weet de film geen sympathie bij mij op te brengen en lijken de scènes waar Alex weer wat rondslenterd eindeloos. Natuurlijk zegt dit wat over de uitzichtloosheid en de gebrekkige wil tot verandering, maar dat maakt het niet veel interessanter. Alex schiet echt te kort als hoofdpersonage. Michele lijkt een stuk interessanter. Het blijft de vraag hoe het zit met haar verleden en haar liefde. Je moet geduld met me hebben, blijft ze zeggen. Dat geduld heb ik opgebracht in de hoop meer inzicht te verwerven in haar personage en uiteindelijk tot een bevredigend slot te komen, maar dit bleef uit. Tegen het einde aan wanneer ze simpelweg een fatsoenlijke dialoog aanging met Alex had het keerpunt voor mij moeten zijn, maar die scène ept dood doordat Alex niet reageert. Het einde voelt dan ook leeg aan, gezien dat we de personages niet beter zijn leren kennen door al dat geslenter heen. Het geduld wordt niet beloond, de film wist me door de magere inhoud niet te veroveren. Zonde, want er had zoveel meer in gezeten.

Filmisch zit het ook niet heel strak in elkaar. Wie weet is hier voor gekozen gezien de grote rol van alcohol in de film, maar de wat uit de lucht gegrepen shots en monteerwerk zijn geen verdienste voor de film. Erg storend is het verder ook niet, en zo nu en dan is er ook best wat moois op het scherm te zien. De muziek is ronduit merkwaardig. De film, die romantiek in het zware zwerversbestaan zou moeten combineren, blijft lijden aan soberheid door de stilte die de meeste scènes typeert, terwijl in enkele scènes er weer overmatig gebruik gemaakt van de muziek. Zo wordt er in één scène opeens vier-vijf nummers achter elkaar gedraaid en ook David Bowie lijkt iets belangrijks voor de film te moeten zijn: enkele minuten is er nadrukkelijk niets anders te horen. Dit vreemde contrast typeert de hele film: de cinematografie, het monteerwerk, maar ook de inhoud. Acteerwerk was dan wel weer aardig van de drie hoofdpersonages, maar echt memorabel? Ik betwijfel het. In de eindscène is te zien wat een prachtvrouw Juliette Binoche is. Een schrale troost.

2,5*

Jaren geleden voor het eerst gezien.
Werkelijk een dijk van een film over de zelfkant van de samenleving, met een dijk van een actrice, Juliette Binoche. Ik heb haar nog nooit op een slechte rol kunnen betrappen. Zonder twijfel een van de grootste actrices van de laatste decennia en zelfs als clochard ziet ze er nog geweldig uit.
Ook Denis Lavant levert trouwens een eerste klas-prestatie af.
Typisch zo'n film, waarvan je altijd onthoudt dat je die gezien hebt.