Aanrijding in Moscou (2008)

Hm, na de zovele positieve commentaren die ik ervan gehoord had, viel hij mij toch maar tegen eigenlijk.

Het leek mij zo'n Vlaamse film die je absoluut gezien moet hebben, maar zowel het verhaal als de personages stonden mij toch niet zo aan als verwacht.
En de humor? Eerlijk gezegd heb ik toch al veel grappigere Vlaamse films/series gezien hoor.

Wel vond ik dat Gents-gesprokene inderdaad wel leuk. Redelijk plat, maar toch nog verstaanbaar.
En eens iets anders dan altijd Antwerps, dat op onze tv toch meestal overheersend is.
Al ben ik zelf wel een trotse Antwerpenaar hoor.

Maar goed, terug naar de film; hij kon mij uiteindelijk op alle vlakken dus nét niet raken, en die Johnny-kerel zou ik zelf toch niet in mijn buurt willen hebben eigenlijk...
Daarom vond ik het einde ook niet zo leuk, toen Matty om onbegrijpelijke redenen alsnog voor hem koos.

Bijzonder plesant filmke, echt leuk dat accent (vooral in het engels). Goed gespeeld drama, met een vleugje humor. Jammer van het vele gegodver.
Wat duidelijk wordt is eigenlijk alleen dat je dus echt geen hoogte van vrouwen kunt krijgen,
hooguit een centimeter of 18............

Een mooi verhaal van de Zuiderburen. Komt best wel veel drama in voor en er gebeuren best heftige dingen maar deze dingen worden allemaal redelijk makkelijk gebracht en met een grapje waardoor het toch allemaal luchtig blijft. Heerlijk taaltje ook al was ik wel blij dat er ondertiteling bij zat.

Wederom een uitstekende film van Belgische bodem. Sfeervol gebracht, maar bovenal heeft het iets te bieden. Als ik de link mag leggen naar onze eigen cinema, dan ben ik vooral blij dat de Belgen ons tenminste geen simpele pulp voorschotelen. Aanrijding in Moscou is in de eerste plaats een romantisch getinte drama, maar komt daarbij vaak erg cynisch uit de hoek. Dat blijkt vooral uit de dialogen die in veel gevallen erg dynamisch zijn. Prachtig hoe vaak de toon ervan verandert, zonder dat het karikaturaal wordt. Er zitten evenveel ontroerende als humoristische scenes in, waarbij het (laatste) avondmaal zonder twijfel het hoogtepunt is. Alle opgelopen spanningen komen tot een onvergetelijke uitbarsting. De hoofdpersonages mogen dan wel alledaagse mensen zijn, maar hun verhalen zijn dat niet.