When a Stranger Calls (1979)

Na een geweldige eerste 10 minuten heeft deze film toch last van inkakkerigheid:
vooruit, een voldoendetje 3*

Toendertijd ontzettend eng. Sindsdien heb ik hem volgens mij nooit meer gezien. Hou het maar op ***

*Klikt op: Vergelijk prijzen van deze DVD*

Ik zou hem nog wel een keertje willen zien; vond 'm toendertijd wel erg spannend en hilarisch (de inspecteur met een schroevendraaier als moordwapen).

Voorlopig 3,5*

Waar vind je deze film?????Ik ben dol op zo'n soort films na Urban Legends

Ik kan mij deze film nog heugen. Ik was een jaar of 10/11 (nog op video, een oude band) ik was echt bang, bang, bang..........ik zou deze graag nog een keer willen herzien. Ook zou ik graag de nieuwe versie willen zien om te kunnen vergelijken. Ben benieuwd of de film dan nog zo'n indruk achterlaat.

Vooralsnog stem ik deze op *** en en half.

"When a stranger calls" is een eigenaardige film die net na het succes van "Halloween" inpikte op de babysitterteneur. Een jonge babysitter krijgt akelige telefoontjes van een man die steeds vraagt of ze al naar de kinderen heeft gekeken. "Have you checked the children?"

De eerste twintig minuten zijn nagelbijtend met heel wat akelige telefoontjes en een opbouwende spanning die een wel erg schockerende climax kent. Dan verplaatst de film zich opeens zeven jaar verder en neemt niet alleen het verhaal, maar ook de spanning en sfeer een totaal andere -en verkeerde- wending. Opeens zit je naar een trage detectivefilm te kijken. Jammer genoeg wordt de identiteit van de killer al snel duidelijk en wordt zijn personage zelfs uitgediept, waardoor al het mysterieuze spoedig verdwijnt. Dit is echt zonde.

Het laatste kwartier pikt de film weer in op het personage dat we in het begin van de film zagen. De babysitter heeft nu een eigen gezin en de rest laat zich raden met een spannende en sfeervolle finale als gevolg.

"When a stranger calls" lijkt twee films in één met een sfeervol en spannend begin en einde, maar een eindeloos saai middengedeelte dat alle vaart uit de film weg haalt.

Mijn oordeel: een matige 2,5/5.

Ik ben het eens met de meeste reacties dat de eerste 10 minuten razend spannend zijn, maar daarna wel een beetje inkakt.

Het valt mij wel op dat niemand het heeft over de film "Are you in the house alone" Dit is bij mijn weten de voorloper van "When a stranger calls' en schijnt errug goed te zijn.

Volgens mij is "When a stranger calls" dus gewoon deel 2 van "Are you in the house alone" Ik heb deze film helaas nog nooit gezien omdat ik hem nergens kan vinden, maar als iemand deze film kent en weet waar hij te krijgen is houd ik me graag aanbevolen!

Stel dat je hem vindt, mail me even...

Zonet na jaren maar weer eens herkeken. Een zeer onderschatte en erg spannende onderhoude triller die erg goed in elkaar steekt en een aantal erg spannende scenes en een sterke sfeer bevat. Een genot voor de genrefan.

3,5 sterren

Voorlopig mijn laatste filmpje totdat ik terug ben van mijn reis. En die eer kreeg When a stranger calls.

De spannendste 20 minuten uit heel de filmgeschiedenis. Zo wordt When A Stranger Calls beschreven. Inderdaad, de eerste 20 minuten waren sfeervol, maar echt over the top spannend vond ik het nu niet. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de remake gezien heb en eigenlijk wist waaraan ik mij kon verwachten. Toch waren die eerste 20 minuten erg intens.

Maar dan zijn we plots 7 jaar later, wat meteen ook betekent dat de film wat in elkaar zakt. Het is wel zo dat de film nog steeds kan blijven boeien en dat er toch nog enkele interessante scènes passeren. Alleen dat detectieveverhaaltje, wat in het algemeen te veel opduikt in griezelfilms is toch nooit echt interessant om te volgen. Geef toe het is nu niet bepaald een streling voor het oog om een 120 kg wegende rechercheur achter een psychopaat zien aan te hollen. Onze rechercheur is zo intensief met de zaak bezig dat hij overigens huizen kan binnenvallen zonder badge of license (deze was hij immers thuis vergeten ).

Buiten deze kleine irritaties kan de film ons toch op een heel spannende climax trakteren. Voor mij was het einde zeker geslaagd en meer angstaanjagend dan het begin.

Heb onlangs de remake voor een prikje aangeschaft. De remake is eveneens een aanrader. Hoewel de remake over de ganse lijn spannend kan blijven, kan zijn spanning toch nergens tippen aan de scènes die in het begin en op het einde van het origineel getoond worden.

Zowel het origineel als de remake zijn aanraders, want deze laatste heeft de minpunten van het origineel zeker begrepen en weggewerkt.

3,5

Een cultklassiekertje waar ik al veel over las, maar nog nooit iets van gezien had. When A Stranger Calls wordt meermaals aangehaald in literatuur die zich toespitst op de evolutie van de slasherfilm. Hoewel er voor wie goed oplet wel invloeden merkbaar zijn, is deze benadering veeleer misleidend aangezien weinig tot geen van de geijkte ingrediënten in deze film aanwezig zijn. Bovendien neigt deze film veel meer naar het alledaags realisme dan de doorsnee slasherfilm.

Los hiervan kan je When A Stranger Calls gemakkelijkheidshalve opdelen in drie aktes waarvan de eerste (bestaande uit een ongeveer 25 minutenlang durende sequentie waarin een telefoonstalker een babysitter terroriseert) ongetwijfeld de beste is. En de meest intense, want al van bij de aanvangsfase wordt een suspensebom gecreëerd die in eerste instantie door middel van passend camerawerk continu versterkt wordt. Snelle cuts en abnormale camerahoeken zijn hierin de sleutel. Verhaaltechnisch mogen de gebeurtenissen dan niet dermate angstaanjagend zijn, regisseur Walton weet door een uitgemeten cinematografie precies het gewenste effect te bereiken.

Die eerste akte had op zich trouwens een uitstekende kortfilm kunnen zijn, temeer omdat de overgang naar de tweede akte nogal abrubt is. Hierin krijgen we meer inzicht in de psyche van de stalker in kwestie. Bovendien wordt de kijker getrakteerd op een grauwe impressie van de grootstad waarin de stalker zich schuilhoudt voor de politie. Maar deze langste en tegelijk ook minst boeiende akte lijdt een beetje onder een gebrek aan spanningsbevorderende gebeurtenissen.

Bij de overgang naar de derde akte komt de film kwalitatief terug in de buurt van het ijzersterke eerste uur. De laatste twintig minuten zijn in feite niet meer dan een kopie van het eerste deel, maar door de legendarische "Have you checked the children?" oneliner blijft de spanning voortdurend aanwezig. Uiteindelijk resulteert deze referentie naar "hoe het allemaal begon" in een knappe ontknoping die deze prent omdoopt tot een cultklassieker die naam waardig.

Begint leuk, maar kakt steeds verder in.

Het verhaaltje doet natuurlijk meteen aan Scream denken. De eerste twintig minuten zijn dan ook vergelijkbaar, ook qua spanning. Alleen vond ik de muziek vaak veel te erg aanwezig. Als het iets subtieler was geweest, was er waarschijnlijk meer spanning. Daarna - zeven jaar later - wordt de film best saai. De dader is vol in beeld en je ziet een slome detective wat zaken uitzoeken. Had liever gewild dat de dader anoniem was tot op het eind. De laatste paar minuten zijn dan wel weer aardig, maar ik was nogal slaperig van het middenstuk dat ik er niet zo erg meer van heb kunnen genieten.

Geniaal intens begin, vervolgens een nogal merkwaardige twist dat ook onnodig lang duurt. En dan ben je weer terug bij af: intens einde, maar wel op precies dezelfde manier vormgegeven als het begin.
De eerste scene wordt briljant opgebouwd waarin de kijker constant wordt geattendeerd op vreemde duistere of gevaarlijke plekjes in het huis waar de babysitter zich bevindt. Het einde is ook zo vormgegeven.
De twist: Duurt lang, enkele creepy momentjes maar vooral een nihilistisch stadsbeeld!

Gedateerde telefoonterreur.

Maar daarom niet veel minder eng.

Wat verrassend is, is dat na het korte telefoonspel, de film grotendeels om de jacht op Durning gaat. Het claustrofobische sfeertje van de eerste 20 minuten is dan ver te zoeken.

De acteerprestaties kunnen er mee door, maar de keuze om de scènes uit te rekken is een ietwat vreemde. Het komt de sfeer i.i.g. wel ten goede.

Al met al is deze griezelklassieker nog best te doen. De verschrikkelijke remake kun je met gerust hart overslaan.

Op naar deel 2.

Goed.

Neen, daar komt nog eens bij dat Tony Beckley, die de psychopaat speelde, op het moment terminaal ziek was en nog maar een paar maanden te leven had. Uiteraard chapeau voor wat hij nog presteerde maar je kan niet ontkennen dat er een zekere broosheid hing rond zijn personage, die grotendeels samenviel met zijn zwakke gezondheid. Zoals hierboven vermeld werd de spanning rond zijn identiteit dan ook nog eens vroeg in het verhaal weggenomen en verzandde het geheel in een kat-en-muisspel. Ook het einde liet me hopen op meer na een geslaagd eerste kwartier.

Was volgens mij de eerste enge film die ik gezien heb als tiener en toendertijd vond ik hem geweldig. Ben de film uit 1979 nu aan het downloaden. Ben benieuwd hoe ik hem nu ga beoordelen.
Toen **** Nu weet ik het nog niet.

Ik vond het eigenlijk wel verfrissend, dat de identiteit van de psychopaat niet geheim bleef. Ik heb inmiddels wel genoeg films gezien waarbij alles uit de kast wordt getrokken om de identiteit tot het laatst geheim te houden (inclusief de meest stompzinnige plotwendingen). Bovendien was het een duidelijke keuze, aangezien je de psycho in het eerste stuk niet te zien krijgt wanneer hij in de boeien wordt geslagen. In plaats daarvan zie je dat de psychopaat na zijn ontsnapping naarstig op zoek is naar aansluiting in de maatschappij...iets dat door zijn gebrekkige sociale vaardigheden totaal mislukt. Op een bepaald moment kun je jezelf afvragen of zes jaar intensieve therapie hem misschien hebben genezen van zijn moordlust en of die detective niet gewoon een moordenaar is.
Al met al, een super spannende thriller (en dus niet een slasher).

De eerste 20 minuten van deze stalk-thriller zijn geweldig goed. Zo ongeveer het beste in z'n soort. De sfeer zit er direct goed in en is lekker beklemmend.

Hierna zoomt de film in op de psyche van de killer (Durning). De film kakt dan enigszins in en de beklemmende sfeer maakt plaats voor een ongemakkelijke en vervreemde. Een nogal abrupte en gewaagde overgang die zeker niet slecht uitpakt. Het versterkt zelfs de geweldig spannende climax van het laatste kwartier waar de film langzaam naartoe opbouwt.

Bovengemiddeld goed!