Verontrustend portret van drie dromende zusters
Vergeleken met het Internationaal Filmfestival van Rotterdam is het Europese Film Festival van Brussel een zeer bescheiden en kleinschalig evenement. Het festival wordt dezer dagen voor de zesde keer gehouden en er worden alleen eerste en tweede films van Europese regisseurs getoond. Alle ruimte dus voor nieuw talent en iets dichter bij huis dan de veel IFFR-films.
I am from Titov Veles is toevallig een film die ook al in Rotterdam is gedraaid in januari. Deze typische arthousefilm reist heel wat festivals af en krijgt daar soms bijzondere vermelding. Want een prijzenkraker is het niet, ik zeg het meteen maar eerlijk. De film slaagt er namelijk onvoldoende in om tot leven te komen en zo de emotie van de hoofdkarakters over te brengen.
In het Macedonische stadje Titov Veles - kortweg Veles genoemd sinds de onafhankelijkheid van Macedonië - leven drie zusters samen. Slavica is de oudste en zij werkt op de fabriek en kampt met een methadonverslaving. Sapho is nummer twee en zij is de modekoningin en ze legt het aan met iedere man die haar kans geeft op een visum om het land te kunnen verlaten. En het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Afrodita, een dromig en merkwaardig meisje dat besloot te zwijgen sinds hun moeder wegliep en hun vader overleed.
Alle drie hebben zij hun dromen die vanuit de miserabele omstandigheden waarin ze leven moeilijk bereikbaar lijken. Slavica wil van haar verslaving af en droomt van een huwelijk met de baas van de fabriek. Sapho wil vooral weg en Veles achter zich laten. Afrodita droomt van een kind en fantaseert dat ze zwanger is en heeft surrealistische dromen van bevallen (bijzonder mooi in beeld gebracht).
De manier waarop het verhaal in beeld wordt gebracht is beter dan waarop het wordt verteld. I am from Titov Veles is een mooie film om naar te kijken, alleen de klik met de personages ontbreekt. Er komt veel ellende en rampspoed voorbij, met name Afrodita is een gewillig slachtoffer van misbruik. Dat zijn nare momenten in de film, maar diep raken doen ze op dat moment niet. Toch bleef ik met een verontrust gevoel achter toen de film was afgelopen. Want als de film voorbij is, blijkt dat zoveel ellende je toch niet onberoerd laat.
3,0
3,0