Love and Death (1975)

De beste van melige (dus pre-Annie Hall) Woody films. Woody zelf had het acteren nog niet helemaal onder de knie, maar zn komische dialogen, referenties naar allerhande intellectuele werken en lollige vondsten zijn superscherp, op het geniale af. Diane Keaton blijft toch Woody's beste filmpartner. Een dikke 4* voor weer een pareltje van, naar mijn mening, een van Amerika's beste, productieve en consistente filmmakers.

Erg grappige Allen film.
Barry Lyndon komt uit hetzelfde jaar, maar als Love and Death 2 jaar later was uitgekomen had ik gezegd dat het een parodie op die film is. Sowieso, een Allen film met Diane Keaton stelt me nooit teleur. Ik hoop dat die twee nog 1x zullen samenwerken. Manhattan Murder Mystery was geloof ik de laatste keer. Ook al zo'n leuke film.
Het 'Death' thema in deze film is een vette knipoog naar Det Sjunde Inseglet. Extra leuk als je die film gezien hebt.
Ik denk dat Monty Python liefhebbers Love and Death ook zullen waarderen.

Heel, HEEL hard gelachen. Af en toe wat slechte grappen, maar over het algemeen heb ik ontzettend genoten.
Woody rules all.

4*

Ik ben niet kapot van de slapstickachtige films van Woody Allen voor zijn Manhattan/ Annie Hall tijd. Ook Love and death niet. Ik vind de humor vaak erg flauw en helemaal niet geniaal. Maar altijd nog beter dan Steve Martin films. Af en toe zijn de dialogen wel leuk maar dit redt de film niet. Geef mij maar zijn latere werk zo vanaf Manhattan, Hannah and her sisters e.d.
Een 2.5 voor de dialogen en voor Diane Keaton.

Ja erg leuk komedietje weer van Allen hoewel ik Bananas waarschijnlijk nog altijd zie als zijn leukste komedie maar deze rank ik er vlak achter, een dikke 3.5*.

De scènes op het slagveld en die met Napoleon, evenals het samenspel met Diane Keaton, zijn bij vlagen vermakelijk, maar de stukken met Magere Hein en Boris' zogenaamde visioenen of waanbeelden of wat het ook moge zijn, bevielen mij helemaal niet. Ik blijf steken op een hele magere 2,5*.

Deze heb ik gekeken toen ik niet echt in de stemming was voor een Woody Allen film, maar toch kon ik veel lachen. Ik denk dat een tweede kijkbeurt een hogere waardering oplevert. Tot nu toe 4*, omdat ik "Sleeper" en "Bananas" beter vond.

Ja die referenties zijn leuk gevonden en de combinatie ridiculiteit, slapstick en spitsvondige dialogen maakt dit een alleraardigste film. Toch is het her en der wisselvallig en is het samenspel tussen Woody Allen en Diane Keaton opvallend mager. Tegen het einde was de rek er ook wel uit helaas.

"Death: You're an interesting young man. We'll meet again.
Young Boris: Don't bother.
Death: It's no bother."

Love and Death is een - erg - melige komedie met slapstickelementen (die ik overigens telkens net niet vond werken) in een mooie omgeving en met mooie kostuums. Woody Allen in een kostuumdrama en hij is warempel precies zichzelf. Russisch of niet, het blijft een klein mompelend mannetje. De 'intellectuele' discussies doorheen de film zijn leuk om te volgen en geven het telkens weer dat typische Allen gevoel mee. Toch geen geweldig werk, daarvoor was het mij aldoor wat te flauw.

Grappig filmpje van Allen met af en toe een vleugje bizarre humor, slapstick maar vooral prima dialogen. Niet overal en altijd even grappig maar wel goed genoeg.

itt De mening van 'Confucius' heb ik mij uitstekend vermaakt met deze komedie van Woody Allen. De humor vond ik zeer geslaagd; ik heb weer ouderwets hard moeten lachen. Dat overkomt mij niet zo vaak meer bij het zien van komedies, die ik doorgaans erg slap vind. Film had ook duidelijke verwijzingen naar andere klassiekers. Zo was de slotscene een duidelijk verwijzing naar de dodendans in de film "Det Sjunde Inseglet" van Ingmar Bergman. Verder goed acteerwerk van Woody Allen en Diane Keaton. De soundtrack - de muziek van Serge Prokoview - vond ik geweldig.

4,0* na herziening

Leuk om eens zo'n hele vroege Allenfilm gezien te hebben. Alles wat ik tot nu toe van hem zag (het niet door hemzelf geregisseerde Play It Again, Sam uitegezondert) kwam na Annie Hall en die film wordt vaak gezien als een keerpunt in Allens werk. Ik miste in Love and Death de typische filmstijl van Woody Allen. Het kwam soms zelfs wat vreemd op me over, met name dankzij de grote hoeveelheid close-ups waarin de acteurs recht in de camera keken.

Wel een leuke film verder. Veel verbale humor, een absurd verhaal, een aantal memorabele scènes en een opvallend goede Diane Keaton. Verder zit er meer slapstick in dan in Allens latere films. Vaak wel leuk, maar ik verkies de verbale humor. De film deed me zo regelmatig meer aan Buster Keaton of de Marx Brothers denken dan aan Allen. Nou vind ik Buster Keaton en de Marx Brothers ook grappig en deze mixen met Allen pakt goed uit, dus ik heb prima kunnen lachen. Echter, stiekem mis ik dat kleine beetje extra dat latere Allens wat meer eigen identiteit gaf en de films ook net dat beetje scherper maakte.
3,5*

Vond het alweer flauw, niet grappig en op vele vlakken saai.

Het eerste deel zat ik wel in de film. Woody Allen slaagde er zelfs in een glimlach op mijn gezicht te toveren af en toe en vond het allemaal wel vermakelijk gedoe met leuke parodie op de veldslagenfilms.

Maar na een bepaald stuk, laat ons zeggen als hij trouwt met Sonja. Vond ik het allemaal naar beneden vallen en die dialogen vreselijk saai worden.

Ben nu door de films voor Annie Hall die ik klaar had staan, hopenlijk bevalt de rest me beter.

**

Waarom zie ik bij elke Allen film een negatief bericht van Tc? Waarom blijf je Allen kijken dan?

Dit vond ik echt een héérlijke komedie van Allen. Bijna net zo leuk als Annie Hall, en bijna net zo goed als Manhattan. Geweldige dialogen, keurig geregisseerd, goede grappen, goede muziek, grappig verhaal en Woody en Diane Keaton spelen weer erg leuk.

3,75*

Verander de vraag naar: Waarom zie ik bij elke slapstick Allen film een negatief bericht van ®Tc?

Dan klopt het tenminste (kijk maar eens bij Manhatten, The Purple Rose of Cairo of Vicky Cristina Barcelona). En dan kan ik de vraag ook makkelijker beantwoorden.

Ik vind de slapstick humor van Allen saai en totaal niet grappig (maar dat is je wel al duidelijk denk ik). Blijf het één van de meest overschatte regisseurs vinden.



Ik blijf mensen tot in het oneindige kansen geven.

Inmiddels al weer 26 Allens gezien. En ze vervelen nog steeds niet.

Deze is weer heel erg flauw. Helaas is het allemaal iets minder belachelijk dan Sleeper, en daardoor ook iets minder leuk. De Russische typetjes en slapstick-scenes werken meestal net niet, maar de dialogen (vooral de 'intellectuele' discussies met Keaton) en de stukjes met de dood zijn gelukkig erg lollig.

Woody Allen in zijn begin jaren, erg leuke vermakelijke film met van zelf sprekend een goed acterende Woody Allen met een soort gelijke rol
Leuk dat Woody hier echt zijn idolen in mengt, de grote regisseurs waar hij inspiratie bij heeft op gedaan en op een leuke passende manier toepast in bijvoorbeeld deze film.

Kortom: Weer een leuke Woody film uit zijn iets flauwere comedy periode, maar zeker 1 van de betere van die tijd!

3,5 sterren.

Deze film vind ik weer een illustratie van de mening die ik me eerder van Allens komedies vormde: dat de minder subtiele grappen en situaties veel minder sterk zijn dan sommige terloopse opmerkingen die bij tijd en wijle echt hilarisch zijn. Love and death heeft een leuke setting, soms grappige one-liners en een acceptabel verhaal. verder prima geregisseerd. Maar wederom geen topper voor mij. Maar ach, het is Allen, dus toch een 3. Want eigenlijk al zijn films vermaken me.

Love and Death, de brug van zijn wat flauwere eerdere werk (hoewel daar ook genoeg te lachen valt) naar de briljante films waar hij bekend om staat. Er is nog lekker veel nonsenshumor te vinden die soms toch flauw zijn, maar vaak ook hilarisch. Maar hier komt ook weer wat meer kennis bij te kijken; hij steekt de draak met historie en literatuur. De komedie wordt dus iets zwarter dan voorheen. Erg geslaagde komedie, waar hij weer een leuke rol heeft en met een leuk verhaal. De laatste en beste in zijn eerdere reeks films, maar hierna gaat toch het echte werk beginnen...

3,5*

Inderdaad een beetje een overgang van slapstick naar relationele komedie van Allen. De nadruk ligt hier zelfs al meer op de hilarische, existentieel getinte dialogen. Vooral de eerste helft vond ik erg komisch. Allen is natuurlijk volledig misplaatst tussen de brute Russen en behoudt zijn eigentijdse persoonlijkheid, wat net als in Sleeper heel wat 'anachronistische' humor oplevert. De film zakt na de helft wat in, maar blijft gedurende de hele speelduur wel leuk.

Woody Allen is een grappige vent en dat laat hij merken ook, maar deze film lijkt 'ie in twee weken uit te hebben gepoept. Aan de grappen zelf doet dat op zich niet zoveel af - al zijn ze bij tijd en wijle wel erg flauw en platvloers en schort het meermaals aan de uitvoering -, maar aan het camerawerk, de montage, muziek en aankleding des te meer. Het ziet er allemaal uit alsof het in één take is opgenomen. Nu heeft dat ook wel zo zijn charme, maar ik denk dat er met een wat zorgvuldiger regie een stuk meer uit had kunnen worden gehaald. Desalniettemin een krappe voldoende, niet in de laatste plaats vanwege de vaak ontzettend grappige verwijzingen naar filosofie en Russische literatuur.

3,0*

Woody Allen die het leger in moet, maar niet wil; veel onhandig gestuntel met wapens dus (soms bijna tè melig maar ik heb er toch wel verschrikkelijk om moeten lachen) en vooral weer heel veel cynisch commentaar. "What good is war? We will kill a few Frenchmen, they will kill a few Russians, next thing you'll know it's Easter!"
Leuke knipoog ook naar kostuumdrama"s, vooral tijdens de opera scène. Een ongegeneerd flirtende Woody Allen, erg vermakelijk!
Naar het einde toe vond ik het iets minder worden, de verwikkelingen m.b.t. de poging tot moord op Napoleon gingen me net iets te lang door. De slotscène met de dood, die hem komt halen en hem dansend meeneemt is dan wel weer een memorabele afsluiter.

De vroege films van Woody Allen vallen vooral op door het hoge slapstickgehalte en bij Love and Death is dat niet anders.

Allen die een beetje onhandig zit te stuntelen kan ik op zich wel waarderen en ook in deze film weet hij mij weer een paar keer goed aan het lachen te krijgen. Dat heerlijke droge gepruts met een wapen, het leuke geflirt met een zeer mooie vrouw en een hoop grappige verbale humor, maken dit weer een vermakelijke film. Vooral het hele legergedeelte is bij vlagen erg grappig. Allen doet het zelf ook goed en wordt in deze film weer bijgestaan door Diane Keaton die zelf ook erg goed speelt en vooral erg grappig is in haar uitspraken.

De laatste twintig minuten zakt de film iets in, maar Allen laat het allemaal niet te lang duren, want voor je het door hebt is de film eigenlijk alweer afgelopen. De eindscène is dan weer wel erg geslaagd. Allen is en blijft grappig op zijn eigen unieke wijze.

3,5*