Obsession (1976)

Ongeloofwaardig (althans in een paar fragmenten) of manipulerend is niet noodzakelijk tegenvallend.
Ondanks de mankementen vind ik bvb "Midnight Express", één van jouw favorieten, volgens je top tien, ook een schitterende film.

Deze inmiddels kleine klassieker is één van DePalma's betere. Hitchcockiaanse suspense op een mooie manier (a la DePalma) gefilmd. Tsja, gewoon goed.

Rubbish.

Dankzij de laatste De Palma die ik zag (Blow Out), vond ik het toch wel nodig om deze mee te pikken van tv. Maar poeh, viel dat even tegen.

Qua suspense op zich aardig, maar het is allemaal erg pover en totaal niet boeiend. Dat einde is trouwens ook een verschrikking. En dan hebben we het nog niet eens over de vreselijke score en die non-acteur Cliff Robertson gehad...

Verder ben ik ook niet bepaald te spreken over de beeldkwaliteit, bijna de gehele film is ontzettend wazig. Net als of er constant overbelicht werd ofzo, in het begin dacht ik daardoor nog dat het een droom was, tot dit bleef voortduren. Ik kreeg hierdoor zelfs last van mijn ogen op het laatst. Misschien lag dit wel aan RTL, misschien was het zo bedoelt, maar ik vond het vreselijk.

1.0*

De naam Hitchcock is al wel eens gevallen m.b.t. deze film en dat vind ik niet vreemd. De plottwist, de spanninsopbouw door bij een plotseling shot de muziek te laten aanzwellen, dat zit er allemaal wel in. Helaas vond ik het verhaal wel erg traag voortslepen, er leek maar geen gang in te komen. De twist op het einde vond ik dan wel weer leuk en toch nog best verrassend, maar de weg daar naartoe was lang. Wat meer vaart had Obsession in dit geval geen kwaad gedaan wat mij betreft en iets meer visuele flair had ook niet misstaan!

Deze een tijdje geleden opgenomen en bekeken.

Voor het laatst ergens midden jaren '80 voor het laatst gezien, maar altijd herinnerd als een spannende film. Viel nu toch wel behoorlijk tegen.

Typische De Palma thriller uit de eerste helft van zijn carriere, met de voor hem bekende elementen en dus ook typische zwakheden:

*verhaal hangt van jatwerk aan elkaar, wie het werk van Hitchcock een beetje kent kan al wel zo ongeveer raden welke kant het verhaal zal gaan, met name uiteraard uit Vertigo wordt veelvuldig geciteerd

*begint spannend, maar wordt steeds onwaarschijnlijker

*uiterst zwak en teleustellend einde

Film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, op zich is dat niet erg, zeker niet in vergelijking met de vaak compleet kapot gemonteerde tegenhangers van tegenwoordig, maar deze film is wel heel erg het andere uiterste.

Ook wil ik ook nog het wel erg matte spel van Robertson vermelden. Het lijkt wel of hij al slaapwandelend door heel de film loopt, dit helpt nu niet echt om de spanning te verhogen en nog enigsinds een beetje de vaart in het verhaal te helpen houden.

Verder is de flashback waarin Bujolt door moet gaan voor kind echt belachelijk en daardoor onbedoeld hilarisch!

Possitieve elementen zijn de muziek en het camerawerk. Allebei werkelijk prachtig!

Ik kom op een vijf, ofwel 2,5 ster!

Het einde verpest de film volledig. Is dat echt geschreven door Paul Schrader, scenarist van onder meer Taxi Driver en Raging Bull?
Als het einde anders was gelopen, Michael doodt Sandra / Sandra sterft en Michael pleegt zelfmoord, was deze film erg goed. Een kruising tussen een Shakespeariaanse tragedie en een Hitchcockiaanse thriller - al jat DePalma iets té veel van zijn voorbeeld (die moord op Robert komt haast letterlijk uit Dial M).
Verder is de film wel erg mooi gefilmd en goed geacteerd.

Schrap vorige recensie maar, deze film verdient dringend een herziening. Het postmoderne werk (niet "gejat" dus ) van De Palma heeft altijd wel een paar diepere lagen , die heb ik vorige keer vast niet opgemerkt.

Een nogal inhoudsloze stijloefening dit. Alles staat in het teken van een soort pastiche op Hitchcock: een overdreven 'schmaltzy' soundtrack van Herrmann, overacting en implausibel verloop. Het mag dan wel allemaal intentioneel zijn, maar dat maakt het nog geen goede film. Het einde (oversentimentele 360 shot) geeft de indruk dat De Palma zich verplicht lijkt te voelen om nog maar eens een hommage aan zijn grootmeester te brengen. Dat stoorde me ook aan Dressed to Kill. Wel enkele mooie plaatjes van de Italiaanse locaties en een sfeervolle openingsscène, maar dat is natuurlijk een magere troost.

Iets mindere De Palma voor mij doch wel een interessante psychologische thriller. Paul Schrader, de auteur van Obsession is toch niet van de minste en liet zich door Hitchcock inspireren. De Palma toont zich al een groot cineast met fijn camerawerk. De film is opgesplitst in drie delen : het eerste vertelt over de kidnapping van Courtlands vrouw en dochter, het tweede over Courtlands obsessie en de romance tussen hem en de dubbelgangster van zijn overleden vrouw en tot slot volgt nog een ontknoping.

De film wordt begeleid door mooie muziek van Bernard Herrman. Ik stoor me vaak aan dergelijke overaanwezige muziek, maar hier past het wonderwel bij de dromerige sfeer die De Palma schept. De twist is er één van formaat maar alles klopt wel. Het tweede stuk van de film was uitermate lang en traag. Ik dacht even dat er niet veel meer zou gebeuren, gelukkig brengt het slot nog een verrassing. 3*

Loom over de top.

Regisseur De Palma, een fervent Hitchcockliefhebber, laat zijn liefde voor de oude meester blijken middels dit stijlvolle werkje, dat middels een loom tempo de suspense tot mysterieuze hoogten brengt. Misschien gaat de regisseur tijdens de voorspelbare ontknoping wel iets te ver over de top, vermakelijk is het wel. En spannend.

Goed.