Guess Who's Coming to Dinner (1967)

Braaf, vlak en vaak oversentimenteel en prekerig. Acteerwerk is degelijk, verhaaltje/thematiek was destijds wel taboedoorbrekend denk ik........vooruit 2,5 * Leuk een keer gezien te hebben.

Erg leuk. Soort van liberale soap met perfect acteerwerk.

Was weer te politiek correct voor je zeker? .

Katherine Ross zit niet in deze film hoor... Ze heet Katherine Houghton.

Nee hoor, is inderdaad Katherine Houghton.

De film is inderdaad braaf, maar volgens mij ook meer als feelgood movie bedoeld (heel anders dan bijvoorbeeld In the Heat of the Night). Ik vond m zeker niet onaardig. 3,5*

Hier dus weer een zeer onderschatte en dus onbegrepen film: modern moralisme (over vooroordelen gesproken) maakt mensen blind voor wat vroeger allemaal speelde.....en wat nu nog steeds "wel" speelt........daar kan een meisje die met een Marokkaan of Turk thuis komt over meepraten of omgekeerd.......al gaat deze vergelijking ietwat mank......religie of nationalisme hebben niets met huidskleur te maken.....

Een modern feminist zal zeggen dat "pater familias" weer het laatste woord heeft.....en dat vrouwen als emotionele doetjes worden neergezet.......en dat de zwarte vrouwelijke huishoudhulp al het werk moet opknappen......

Maar Kramer geeft een weerspiegeling van zijn tijd, +/- 1966, weer......en kiest als set het huis van liberalen in goeden doen. Liberalen zijn natuurlijk progressief en geloven in de gelijkwaardigheid van mensen. In de krant, Matt dus, geeft hij hoog op over deze idialen....maar als zijn dochter met een zwarte charmante man thuiskomt is hij wantrouwig: hij is geen racist, maar kent de vele valkuilen, zijn zwarte huishoudhulp wakkert dat nog eens aan, blijkt achteraf....vandaar dat hij de identieit gaat checken......en als realistische krantenman, weet hij dat ondanks alle goede bedoelingen....het stel een steen des aanstoods zullen zijn voor velen.....maar hij wordt ook door het stel onder tijdsdruk gezet...als krantenman weet hij alles van deadlines: daar kan veel ellende van komen......en hoe meer tijd je hebt....hoe meer kennis(sen) je krijgt ......

Ik denk dat je deze film enorm kan gaan waarderen als je je focust op de positie van, door de wol geverfde Matt, hij is nog overbeschermend voor zijn dochter.....zijn eindrede vind ik meesterlijk en doet denken aan "Inherit the Wind"
(Kramer maakt subtiele verwijzingen naar deze film...(bv de positie van de Katholieke pastoor), Matt zelf heeft ook last van enorm veel vooroordelen..... T.O.V VAN HEM.....iedereen heeft een mening over de situatie en dat hij "van alles is"....maar Matt zet iedereen in zijn eindrede op zijn of haar "plaats".....terwijl hij door de zwarte moeder overtuigd werd,... (haar pleitdooi voor de jonge optimistische liefde)...., en dat ondanks haar vooroordelen.....betreffende zijn vermeende sexuele gewoontes . Matt's eindrede, zonder echt beledigt te zijn, is prachtig liberaal!

Kramer wordt als regisseur op deze site ondergewaardeerd....zijn
films leggen de nadruk op de subtiele verbale inhoud en niet op de originele cinematografie....bij hem moet je zelf "close ups" maken van de prachtige realistische dialogen!
Daarom zijn de gespannen stiltes zo emotioneel indringend!

De cast is geweldig, echt genieten!

4,5*

Misschien doe ik de "volwaardige" kritiek geweld aan maar ik vind dit echt zo'n film die je moet plaatsen in z'n tijdsgeest. M'n oma zei me tijdens het bekijken van deze film :"Het zal wel goed eindigen want wij bekeken destijds films om ons goed te voelen." wel, ik kan deze film echt onder dat gegeven plaatsen. Een soort Breakfast at Tiffany's met een beladen onderwerp. (Natuurlijk ging dat gegegeven niet op voor elke Amerikaanse film in die jaren '60, West Side Story, om maar een voorbeeld te noemen, is anders, maar West Side Story was destijds ook een revolutionaire film, in vele opzichten.)
Beladen was het onderwerp zeker, daar hoef je alleen maar voor naar de film te kijken...
Wat ik ook wel prettig vind is dat de film stereotypen mijdt: het is ditmaal geen Redneckfamilie met een deep Southern accent, de Afro- Amerikaan komt niet regelrecht uit de 'hood'. Dat zorgt voor absurde taferelen: wat zeg je bijvoorbeeld als je zoon/dochter net datgene doet wat je hem/haar voorhield te doen, niet omdat je het meende maar gewoon omdat het zo hoort? "'t Was maar om te lachen?" En hoe absurd ben je wel als je de ideale schoonzoon afwijst omwille van z'n kleurtje dat je niet bevalt? Ik heb meermaals heel hard gelachen om deze absurditeiten.
Misschien dat ik de film ook meer kon smaken omdat het voor mij persoonlijk om een heel herkenbare situatie gaat: als Afrikaanse weet ik zelf heel goed dat mensen je niet altijd serieus nemen. Ik weet niet hoe het bij jullie in Nederland zit maar hier in België moet men toch twee keer kijken als ik vertel dat ik een universitair diploma heb. Net willen ze je vertellen dat je heel goed Nederlands spreekt en dan kom je met zoiets af. Too much! Too much! (Een vriendin van me lacht daar zelfs om: "Ik, de negerin, moet jou leren hoe die bandopnemer werkt!? ) Net daarom ben ik heel blij met Cosby-Poitierdokters want ook al vormen ze een minderheid binnen de eigen etnische groep, ze zijn er wel degelijk. En nu heb ik al wel blanke vriendjes gehad, ik vraag me toch altijd af of de ouders mij wel gaan accepteren.... Maar dat zit misschien meer in mijn hoofd....
Dit bedoel ik dus. De Afro-Amerikaanse mag ook eens in een keurig daglicht staan want het zijn niet alleen met geweerslingerende gangsters.... Er zijn genoeg acteurs te vinden die het bendelid spelen... Mag het ook eens minder stereotypisch zijn?
Verder was het acteerspel weergaloos: Poitier en Tracey waren in form maar met name Hepburn bracht een powerperformance zoals alleen de beste acteurs der aarde kunnen. Geweldig!
Ik heb dus werkelijk genoten van deze film, over het cijfer moet ik nog even nadenken maar ik vond het een goede film. Een komische situatieschets.

Precies, Hepburn lijkt in het begin alle schijn tegen te hebben. Opgedirkt, zuinig mondje dat nog zuiniger gaat staan als ze het nieuws van haar dochter hoort... Maar ze 'bloeit helemaal op', schijnt bedriegt in haar geval. Neem bijvoorbeeld de wijze waarop ze haar werkneemster te kakken zet: geniaal en geweldig grappig. Hepburn krijgt voor deze rol van mij een 10. Neem bijvoorbeeld het zichtbare 'shaken' wat ze af en toe tijdens de film heeft, en de emoties, prachtig!
Poitier speelt perfect de ideale schoonzoon, compleet met bepaalde beweginkjes, het beleefde opstaan, de ironische onwetende blik terwijl hij ondertussen alles in de smiezen heeft. Gladjes maar op een mooie manier. En op wat voor fantastische wijze zet hij zijn vader terecht. Ultieme monoloog, perfect neergezet. Eigenlijk worden alle rollen realistisch (wat in mijn optiek in deze film het belangrijkste is) en erg sterk neergezet. Wat is Tracy een goed acteur, die man is gemaakt op te acteren.

Een heerlijke film, in mijn optiek zeker niet te politiek correct of te zoet. Dat zou het geweest zijn als alles vanaf het begin ja en amen zou zijn (waarvan Tracy zijn vrouw op komische wijze van beschuldigt. Maar Hepburn was in het begin ook behoorlijk geschokt). En de vader van Poitier moet nog maar overtuigd worden. Maar duidelijk is natuurlijk dat wijze mensen uiteindelijk op zich maar weinig tegen een gemengd huwelijk kunnen hebben, wat Tracy subliem duidelijk maakt in zijn slotmonoloog. Wat voor film had Kramer dan moeten maken? Een waarin Tracy Poitiers met een riek te lijf gaat en zijn dochter het huis uit zet?

PS: Katy; leuk moment om deze film te kijken, met Oudjaarsavond (?), je bent overigens vergeten te stemmen. Kan goed begrijpen dat jij als kleurling deze film met extra aandacht hebt gekeken

Bwa, ik heb deze film niet speciaal met meer aandacht bekeken ( toch zeker niet meer dan bij the Usual Suspects of Twelve Monkeys om maar een totaal ander genre te noemen ). Wel waren voor mij bepaalde zaken heel herkenbaar,vandaar dat hij voor mij waarschijnlijk grappiger en iets geloofwaardiger aandeed.
Verder ben ik nog steeds aan het nadenken over het cijfer... It's crazy but it's true.

Volledig mee akkoord. Bij mij was het het ogenblik waarop Tracy zijn speech afsteekt. Toen stond La Hepburn ietwat op de achtergrond en kon je zien hoe haar ogen zich met tranen begonnen te vullen. Nu zou men het met de computer doen, maar toen was het 'puur natuur'.

Naar het schijnt was dit niet gespeeld: de grote Katherine Hepburn wist immers dat haar grote liefde Spencer Tracy niet lang meer te leven had... Maar niettemin aangrijpend, erg aangrijpend.

Mooie klassieker! met erg goede acteurs!
Het verhaal is boeiend en zelfs vandaag de dag nog niet iets wat tot het verleden behoord..
Deze film gaat vooral over de voor oordelen en het racisme tussen blanke en zwarte mensen..iets wat vandaag de dag nog steeds een rol kan spelen.. misschien in mindere maten als 40 jaar geleden.. maar ik denk dat we met zijn allen wel even heel erg goed mogen nadenken.. over het idee dat er in meer dan 40 jaar weinig is veranderd op dit gebied..
Waarom maken mensen het elkaar zo moeilijk?
4 Sterren!

Erg knappe film. Alle rollen zijn minstens goed (de minste is van Spencer Tracy, de reden dat hij de Oscar won is echter niet moeilijk te bedenken).

Inderdaad een hele leuke film. Deze film bracht mij ook aan het denken. Hoe zou jij reageren als je dochter met een neger dokter thuis kwam. Misschien is het voor Nederlanders wat makkelijker om het te accepteren aangezien Nederland best gemengd is met Suriname en de Nederlandse Antillen, maar voor Russen is het wel even wat anders.
Ik zou het zelf best moeilijk vinden, als ik eerlijk mag zijn. In dit geval gaat het om een dokter en dan is het natuurlijk wat makkelijker om het te accepteren, maar stel het is een schoonmaker. Ach ja, wat kun je tegen liefde nou doen...




Top film. Zeker aanrader en voor die tijd volgens mij best orgineel.

Mooie film. Mijn moeder noemde het terecht een "karakterfilm".
Het blijft natuurlijk wel een toneelstuk waar je naar aan het kijken bent, met dat mooie MadurodamSanFrancisco in de achtergrond. En alles verloopt ook net iets te beschaafd om echt te 'raken'.
Heb 'm dit weekend gezien op BBC. Heb wel de ingekleurde versie genegeerd en alle kleur foetsie gedraaid. Waarom doen mensen dat toch, dat inkleuren?

Misschien omdat het een kleurenfilm is?

tja, dan heb ik me inderdaad wel heel hard vergist.

Overtuigende film, gemaakt in de tijd van ernstige rassenrellen in de USA. Er waren toen nog staten waarin gemengde huwelijken verboden waren en dat zwarte scholieren onder politiebewaking (en met gejoel van duizenden, die protesteerden) naar witte scholen gingen. En de tijd van de acties van de Ku Klux Klan. In dat licht moet je de film bekijken en in dat licht is de film sterk en heeft een niet te verstane boodschap, die ook vandaag de dag nog actueel is. Volgens mij is het ook de film waarin Katharine Hepburn en Spencer Tracy voor het laatst samen speelden.

Film voor de 2de keer bekeken en hij blijft me nog steeds veel doen!
Alleen al de gedachte dat dit de laatste rol van Spencer Tracy was en hij al erg ziek was onder de opnames(waar overigens niet echt wat van te zien is)
Ook de hele mooie en emotievolle rol van Katharine Hepburn sprak me erg aan maar ik blijf van mening dat het toch echt Tracy was die deze film tot een hoger niveau heeft weten te tillen, alleen die geweldige speech op het einde al, wie had dat nou beter kunnen verwoorden dan Tracy deed?

Mijn stem blijft staan op 4 sterren, en dat vooral omdat ik de soundtrack echt helemaal niet bij deze film vond passen maar eerder bij 1 of andere romantische comedy.

Inderdaad een zeer relevant citaat met betrekking tot deze film! De vader, ruimdenkend liberaal als hij is, wordt nu gedwongen datgene waar hij 'in abstracto' in gelooft nu ook in de praktijk te brengen, en dat in de kern van zijn persoonlijke leven. Die poging, en alle gesprekken en twijfels die erbij horen, wordt prachtig vertolkt door een schare uitmuntende acteurs, het geheel overgoten met een humoristisch sausje. Leuke film!

Geweldige film waarin een blanke dochter haar gekleurde verloofde voorstelt aan haar ouders. Uitstekend geschreven waarbij de humor van groot belang is. En ook al is deze film zeker een product van zijn tijd, is het nog steeds actueel. Verder is het acteerwerk van de gehele cast bijzonder sterk en is het heerlijk om de oudgedienden Spencer Tracy en Katharine Hepburn aan het werk te zien hier.

Jezus, wat een draak van een film. De boodschap wordt werkelijk elke seconde door je strot geduwd - alsof men er vanuit gaat dat het de kijker aan alle intelligentie ontbreekt.. Elke scene volgen de monologen elkaar op, elke scene wordt een preek, met als dieptepunt de eindpreek van Spencer Tracy. Realisme is ver te zoeken - Poitier is werkelijk perfect, en de ene ongeloofwaardige scene na de andere volgt zich op. Het is ook allemaal zo verschrikkelijk oversentimenteel (Hepburn die op zulke overdreven manier tranen laat bij de eindmonoloog van Tracy - help!) dat het pijn doet. Stanley Kramer heeft duidelijk nog nooit van subtiliteit gehoord. Kramer moet wel een van de meest vervelende regisseurs uit Klassiek Hollywood zijn, zoveel is duidelijk. Het enige genietbare aan deze film waren Tracy en Hepburn. 1.0* voor dit waardeloos prul.