I Come with the Rain (2008)

Ook niet mijn soort film nee. Er zullen vast fans zijn van deze vage prul, maar je kan me niet overtuigen dat dit mooie cinema is.
De zweverige cultfilm die deze prent wil zijn, de muziek van Radiohead, allemaal nogal misplaatst en geforceerd. Sommige acteurs acteren belabberd en Hartnett kan deze film duidelijk niet dragen.
De 2 beste acteurs in deze film, Koteas en Lee voelen ook verkeerd aan.
Nog een groot minpunt is dat de Aziaten in de film onderling ook Engels praten, totaal ongeloofwaardig en, nogmaals, misplaatst.

Deze film vliegt volledig uit de bocht. Vreemde combinatie van verhaallijnen, christelijke symboliek, nogal aanwezige muziek en acteurs uit 6 verschillende landen die allemaal engels spreken.
Op zich is het consequent mis schieten al een hele prestatie en geweldfetisjisten komen ook wel aan hun trekken. Maar ik kan dit niet echt serieus nemen. Ik moet van Tran alleen nog Cyclo en Norwegian Wood zien. Ik hoop dat dan eindelijk wel mijn hoge verwachtingen worden waargemaakt. Want na drie films vraag ik me echt af waar Tran zijn status aan te danken heeft.

Elias Koteas en de sculpturen waren trouwens wel aardig, maar ook deze verhaallijn miste uiteindelijk toch de nodige diepgang en impact.
Het is een hysterische geweldsfilm, maar verwacht ook wel dat deze film een cultstatus zal krijgen ooit..

Ik verwacht nog wel wat van Xich lo. Norwegian wood gaat waarschijnlijk de zelfde waardering krijgen als Verticale of Papaya 3/3,5*

Ik las trouwens gisteren in het NRC dat de producent(en) van I Come with the Rain de film compleet 'verneukt' hebben. Tran heeft uiteindelijk afstand genomen van het eindresultaat. Hier hoeven we dus met zijn allen niet al te veel van te verwachten...

Eindelijk iemand die in de gaten heeft dat Radiohead prima film muziek is!

Maar voor de rest kon deze film mij geen moment boeien.. ik heb echt geprobeerd om deze film goed te vinden of interessant, maar nee!

2 1/2 ster verder kom ik niet

wie weet trouwen hoe dat nummer van de Flaming lips heet wat ze aan het begin en het einde draaien..

Jammer zeg, het klonk altijd als een veelbelovend project. Doet erg denken aan Kassovitz' Babylon AD.

Bizarre maar bij momenten echt beklemmende filmervaring over pijn en verlossing.
Visueel sterke film (zelden zo knappe nachtelijke beelden van Hongkong gezien).

maar bleef met een gevoel van onvolmaaktheid achter.

Tja. . . .
Deze film komt bij mij over als diverse shots aan mekaar gezet.
Het mooie aan deze film is de muziek.
Geweldige muziek fragmenten hoorde ik voorbij komen.

Dus één ster voor de muziek.

Ik ga 'm vanavond kijken.
Ik zag een advertentieposter van deze film waar op stond dat de gehele soundtrack
van deze film verzorgd is door RADIOHEAD, en nu ben ik uiterst RADIOHEAD-fan (yes, I even have a tattoo) En aangezien de meningen over deze film hieronder verder niet zo heel goed zijn, neem ik er een lekkere, dikke joint bij. Dan kijk ik 'm toch gewoon voor Radiohead. En omdat ik Josh wel mag.
Ik laat het jullie nog wel weten wat ik er van vond...........
Wordt vervolgd......

Nooit HK films gezien als Infernal Affairs of de films van To?

Nee, dat bleek. Ik weet niet waar het is misgegaan, het zag er trouwens best wel als een Tran film uit, maar het idee is al niet best en ook nog eens stompzinnig utgewerkt. Dat hele messias gegeven, was al na één minuut helder en wordt vervolgens verstrooid met onlogica, toevalligehden, onzinning geweld en onzinnig drama door elkaar gehusseld. En dan met Japanners, Maleisiërs, Chinezen en Vietnamezen dooreen. Als ze maar Engels praten maakt het niet uit zeker

Totaal niet overuigend, maar de film gaat pas volledig om zeep op het moment dat Hartnett weer met zijn demon (Koteas) wordt geconfronteerd uit het begin en een Francis Bacon atelier alle remmen los gaan. Waanzinnig (waanzinnig slecht dus helaas). Muziek van Silver Mt. Zion paste ook totaal niet trouwens. Paar mooie plaatjes a la Tran, maar dan kijk ik nog wel eens Cyclo of een willekeurige Wong Kar-wai film of zo. Snel vergeten en MR is terug op aarde met zijn blinde Tran-adoratie.

De voortekenen waren al niet gunstig, een trailer die niet meteen enthousiast maakte, berichten over Tran die er afstand van nam, producenten die de film verknald zouden hebben, geen competitie in een belangrijk festival en ook dat de film enorm lang op de plank heeft gelegen is meestal geen goed teken.

Echt wel Tran-beelden en bij vlagen zeer mooi, maar toch grotendeels mislukt. Hevig en erg opzichtig leunend op christelijke symboliek en verwijzingen, een weinig overtuigende Hartnett een internationale cast die voelt als een bijeengeraapt zootje. De montage is niet erg Tran-achtig, scenes die zich meer op sfeer richten lijken op willekeurige momenten afgekapt. En de film mist vooral in het begin ritme. Het eerste kwartier gaat zo snel dat er wel minstens een half uur uit lijkt geknipt. En ook de kritiek op de soundtrack deel ik, de Radiohead en vooral A Silver Mt. Zion-nummers (het is erg een liedjessoundtrack en nauwelijks een score) zijn raar geplaatst en passen slecht bij de film.

Blijft over een door een goede cameraman en getalenteerde regisseur gemaakte, volkomen ontsporende film. Volgens mij ligt het niet alleen aan de producenten, want in het verhaalidee gaat ook al wel het een ander mis.

Ik hou het op 2.0*

Het enige goede van de film is de muziek van Radiohead, zonde dat deze flutfilm eronder geplakt is.

Het gaat al mis op de hoes; "nieuwe cultfilm" staat er, dat bepalen we zelf wel.

Ik heb het toch bijna 3 kwartier volgehouden, ook al wist Josh Hartnett geen moment te boeien.