The Cable Guy (1996)

schateren, grinniken, strijk liggen, de slappe lach hebben, proesten, gniffelen, gieren, glimlachen, giechelen, ginnegappen, bulken, schuddebollen en binnenpretjes! Niet een van deze superlatieven kwam in aanmerking voor deze ergerlijke pseudo komedie. Jim kàn het wel hoor maar deze keer greep hij er ver naast (naar mijn mening). Nee, als men mij vraagt wat humor is begin ik meteen te lachen, maar niet met dit 'ding.'

Nog steeds leuk, maar zo hilarisch als ik hem acht jaar geleden vond, is hij al lang niet meer. Probleem is toch een klein beetje de rol van Carrey, die me meer op de zenuwen werkt dan echt aan het lachen maakt. Het slissen is na een paar minuten al lang niet lollig meer en zijn personage is net iets te over the top voor een film als deze. Op de een of andere manier denk ik bij zijn acteerwerk eerder aan een rol van Ben Stiller zelf, dan aan Carrey. En ja, ik vind Ben Stiller eigenlijk doorgaans ook gruwelijk vervelend. Net zoals Owen Wilson overigens, maar die komt er gelukkig met enkele klappen snel van af.

Alsnog is het verder een erg vermakelijk filmpje qua verhaal en de scenes in het Middeleeuwse restaurant en bij de karaoke zijn terechte Carrey klassiekers. Daarnaast is Chip's langzaam steeds verder opborrelende waanzin ook prachtig om te zien, helemaal in vergelijking met de immer duffe Broderick. Echt briljant vind ik het echter allemaal niet, maar leuk blijft het toch wel.