Love Story (1970)

De moeder van alle chick flics. Weepie eerste klas.

Had het niet beter kunnen zeggen. Werd er ook eens onvrijwillig mee geconfronteerd en ik vond de film eigenlijk maar saai en traag.

2.5 sterren

prachtige film, de moeder aller huilfilms. En die muziek die er bij zit, blijft enorm hangen.

Veel nageaapt, nooit geevenaard.

4,5*

In een platoonse vormenwereld is dit het idee romantisch drama. Wondermooi.

Deze film maakte me heel blij maar ook heel verdrietig. Het klinkt allemaal heel gemakkelijk, vrouwtje, mannetje, trouwen, kanker (toch?). Maar er zit geen vals sentiment in deze hardcore seventies film. 4.5

De moeder van alle tearjerkers, is inderdaad de beste manier om de film te beschrijven. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het hellemaal niets, maar als je kijkt hoe ongelooflelijk vaak deze film is nagedaan is dit zeker wel een uniek en origineel filmpje. De acteerprestaties in deze film zijn niet geweldig, maar bijde hoofdrollen spelen best goed en komen erg naturel over. De film bevat een paar erg mooie scenes, en heeft vooral in het begin een hoop romantische scenes tot dat het na een uur allemaal erg aprupt omslaat in een keihard drama. Ook is de muziek in deze film werkelijk prachtig. Vaak nagedaan maar nooit overrtroffen zou ik eigenlijk moeten zeggen maar dat gaat weer te ver, want even voor de duidenlijkheid de film was erg goed maar het is geen meesterwerk.
3,5 sterren

Zo zoet dat zelfs de mieren er met een grote boog om zouden lopen, als ze deze film zouden tegenkomen op hun weg.
Natuurlijk zijn films als onder andere Walk to Remember geïnspireerd door Love Story, maar dan vind ik Walk to Remember toch echt véél beter. 2 Kleine *.

38 Jaar na dato de film weer eens gezien. En hij viel niet tegen. Sentimenteel en simpel, ja natuurlijk, maar ook lekker ongecompliceerd achterover kijken met een glas wijn. Dus heb ik er toch weer van genoten.

Ondergewaardeerde film

Bijna barok in z'n gebruik van muziek, maar niet eens zo zoet als hier wordt geopperd, is Love Story precies wat de titel aangeeft. En daarin doet het zijn best om de kijker te ontroeren - iets wat bij mij niet geheel lukte. Ik zag er wel mooie seventies romantiek in, met een bijna uitgekauwd verhaal (maar daar heb ik in dit geval niet erg veel problemen mee). Het wordt zo helder verteld, waardoor het emotionele effect maximaal wordt bereikt (in het ideale geval dus) dat ik er wel van kan genieten.

Deze moest ik kijken van mijn moeder omdat het de film in haar tijd was, en dat was ook wel te merken. Ik was in het begin wel ontroerd door het liefdesverhaal, en vooral de stukjes in de sneeuw vond ik heel leuk om te zien. Maar naar het einde toe werd het steeds minder, en tegen het einde toe sloeg de hele film plotseling om en werd het vrolijke en lieve verhaaltje ineens een stuk zwaarder en zieliger. De muziek droeg daar ook een goed steentje bij, wat een melodramatisch melodietje, maar wel erg mooi. Ik snap wel dat deze film heel wat huilende vrouwen trok, maar ik kon er helaas niet helemaal in komen. (mede ook misschien doordat mijn moeder de hele tijd zat van ' ooh ja toen kwam dat' en ' vind je het mooi Rianneke'?

Toch was het helemaal geen verkeerde film, en zeker leuk om gekeken te hebben. 3.0*