Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)

En ook voorlopig in de top 10 inderdaad, ten koste van Black Cat, White Cat. Vind het wel jammer, want ook die verdient het wel, de onderste 2 plekken zijn een beetje willekeurig moet ik zeggen. Maar wilde deze even de eer gunnen, toch zeker voorlopig.

Prachtige film dit, deze vijfde Godard die ik zie en de eerste film, waarmee Godard mij helemaal weet te overtuigen, sterker nog, ik werd er zelfs helemaal stil van.

Ana Karina is een wonderschone vrouw, maar daarnaast ook een geweldige actrice. Ik heb zelden zo snel in een film gezeten als bij deze film, maar de film pakte me gelijk en liet me tot het indrukwekkende einde ook niet meer los. Ik kon de indeling van de film in hoofdstukken ook wel waarderen. Godard laat de kijker hiermee telkens weer met een ander aspect van Nana’s leven kennismaken en mede door die opbouw en het sterke spel van Ana Karina, leefde ik enorm met het hoofdpersonage mee.

De film voelt door het constant terugkerende droevige deuntje erg triest aan, maar toch heb ik tijdens het kijken niet het idee dat Nana somber in het leven staat. Integendeel. Ik vond haar juist heel positief overkomen, optimistisch als ze is, om veel uit haar leven te willen halen. De muziek in deze film is trouwens geweldig. Het deuntje is misschien droevig, maar wel van wonderschone kwaliteit. En wist Karina mij in Pierrot le Fou nog te bedwelmen met haar zangkunsten, daar doet ze dat in deze film met haar danskunsten. De scène waarbij ze voor een paar mannen in poolcafé op het ritme van een mooi jazznummer voortbeweegt is fantastisch. Film hoeft voor mij niet altijd kunst te zijn, maar die scène is dat zeker en echt van grote klasse.

Wat verder opvalt, is het mooie cameragebruik van Godard. Zijn manier van filmen is apart, maar wel erg mooi. Vooral de eindscène ziet er filmisch erg mooi uit, maar is eigenlijk op elk gebied wel geslaagd te noemen. Godard heeft met deze film echt een meesterwerkje afgeleverd. Ongelooflijk hoe ik meeleefde met Nana. Het hartverscheurende einde was misschien onvermijdelijk, maar was uiteindelijk oh zo sterk, omdat het mij op een geweldige manier wist te raken en alles in die scene gewoonweg perfect is.

Het is alweer een tijd geleden, maar ik ben blij dat ik eindelijk weer eens de maximale score aan een film kan uitdelen. Deze Godard verdient het zonder twijfel.

5,0*

Herzien en laatste halfje erbij. Schandalig dat ik opende met 4,5*, dit is beeldkunst op zijn puurst. Wat een cinematografisch genie is Jean-Luc toch. Karina is enorm indrukwekkend en elke scene, elke kadrering is van pure klasse. Godard was zijn tijd ver vooruit, ongelofelijk dat dit uit de jaren 60 komt. Hoe revolutionair kan je zijn. Dringt zich wel op als top 10 kandidaat. Godard is een meester.

Volgens mij benadrukt het de onafwendbaarheid van een slechte afloop in het wereldje en dat de pooier in kwestie een lafbek is die eerder wegloopt dan dat hij verantwoordelijkheid voor zijn daden neemt.

Er zijn altijd veel beroemde quotes aan JLG toegeschreven, geen idee of het allemaal klopt, maar deze is hier van toepassing:
Ik heb het idee dat het soms haast een plichtmatige combi werd - want hij maakte het wel waar, maar in het begin van zijn carrière werkte het.

Film Ist a Gun & a Girl.

Dat is ergens wel geniaal. Alhoewel het ook wel weer beperkend gaat werken als een auteur/regisseur zo strikt aan zijn eigen conventies vast blijf houden.

Bij GODard heb ik toch vaak de indruk dat alles een esthetische functie heeft. Tot op vandaag geen bevredigende verklaring gevonden. Ook GODard zelf laat je volledig in het duister tasten.

Hé zeg, hebben we hier te maken met stemfraude door een dubbele account ??
(o nee, xgogax stemt niet)

En over die esthetische functie klopt denk ik wel, maar het is wel zo dat bepaalde conventies je ook in de weg blijven zitten. Maar goed als je ergens goed in bent kun je het ook blijven toepassen met kleine variaties. Je hóeft maar één keer een geniaal idee te hebben.

Hehe . Nee maar een referentie die de briljantie van deze regisseur wel aardig dekt, en je houdt niet voor mogelijk hoeveel Godard fanboys 'm zo noemen. Ik neem het onbewust een beetje over. Maar lijk overigens wel vrij veel op goga op zo'n manier, en een Mann in mijn top 10 helpt ook niet echt mee .

Zie de laatste tijd wel meer films waarbij ik zie waar de legendarische status van de regisseur in kwestie aan is ontleend, maar die mij persoonlijk niet weten te raken. Hetzelfde geldt voor deze eerste ontmoeting met Jean-Luc Godard. Technisch is het onbetwist een meesterstuk, met name door hoe het de grenzen van de cinematografie opzoekt met zijn bijzonder inventieve camerawerk. Misschien vloeken in de kerk, maar desondanks vond ik er weinig aan. Het is mij teveel style over substance en te weinig emotie.

"To me style is just the outside of content, and content the inside of style, like the outside and the inside of the human body - both go together, they can't be separated." (JLG)

Sta er helemaal achter, maar om nou te zeggen dat ik het terugzie in deze film...?

Wat mij betreft is dit de film waarin Godard er het beste in slaagt vorm en inhoud te verenigen, juist daarom vind ik het zo'n goede film. Zie verder mijn bericht op de vorige pagina en bijvoorbeeld dit artikel.

Ga dat artikel zeker lezen, ook omdat de nouvelle vague voor mij een volledig onbekend terrein is. Ik sluit niet uit dat mijn ietwat terughoudende mening ook terug te voeren valt op dat het de eerste ontmoeting met het genre als zodanig is geweest.

Vormtechnisch een interessante film, misschien nog wel meer dan a Bout de Souffle. De hoofden van de achterkant gefilmd, een stuk stomme film in de film, een brief die geschreven wordt, de hoofdstuk- en scèneindeling.

Hoewel het af en toe een beetje teveel op een stijloefening ging lijken, met als hoogtepunt het herhaaldelijk veranderen van de as, tijdens een gesprek aan tafel. Een kleine brug te ver wat mij betreft.

De hoofdrolspeelster is geweldig om naar te kijken (en de dansscene een heel leuk stukje), wat het ook deels het aanzien meer waard maakt. Het verhaal zelf... het is niet heel saai, maar het is ook zeker niet machtig interessant. Met name naar het einde toe, met het gesprek met de oude man, en het voorlezen uit Edgar Allen Poe, vraag je je af waar het nu eigenlijk over gaat, en waar het heenmoet.

Ik geef het 3*, het was aangenaam creatief, maar inhoudelijk, net als A Bout de Souffle, minder mijn ding. Style over substance, zoals ik hier boven las, vind ik ook wel een goeie. En ach, misschien zijn Godards ook wel te hoog gegrepen voor me, of misschien staat Nouvelle Vague me (nog) niet aan, en weet ik niet waarover ik praat.

Geef mij maar een kleurrijke, losfladderende Godard in plaats van deze zwaarmoedige film. Ik vond het (mede door de opdeling in 12 stukken) wat afstandelijk en niet bijster interessant. De filmische trukendoos van Godard had ik wel door, maar meer dan aardig vond ik dat niet.