The Crying Game (1992)

Ik had wel zoiets in de gaten......dacht al, wat een apart wijf.
Al met al , een aardige film, om maar 1 keer te zien natuurlijk.
Niks voor mij, Behalve Rea was hier zeer goed in.

2 sterren voor het eerste stuk van de film

Pfff... Hier had ik toch wel bakken meer van verwacht.

Toen ik twee jaar geleden naar Ierland ging, heb ik de Trotter-gids van dat land eens uitgepluisd en daarin stond een hoofdstuk 'Films met betrekking tot Ierland'. Daar werd bijvoorbeeld The Commitments (zéér terecht!) hoog in aangeprezen. Maar ook The Crying Game raadden ze heel hard aan. 'Subliem scenario, subtiele vertolking. En meer verklappen we niet.' schreven ze. Dat (en ook de korte inhoud) wekte enorm mijn interesse. Lang heb ik achter deze film gezocht en 'm nergens gevonden. Ondertussen wist ik al wel hoe hij afliep (godverdomme, Shallow Hal, kun je nu niet gewoon je mond houden!), maar toch bleef ik benieuwd naar deze film.
En dan vind ik 'm gisteren toch wel in de bib van Mechelen. Meteen meegenomen, hoge verwachtingen, vandaag gekeken.
En wat 'n tegenvaller.
Om te beginnen: de regie is zo amateuristisch mogelijk gedaan. Bij momenten lijkt de film wel een amateurvideo. De inval van het leger op de plaats van gijzeling is zó knullig in beeld gebracht dat het wel een scène uit één of andere Scary Movie leek.
Ook de acteerprestatie van (Dirk Draulans-lookalike) Stephen Rea viel me behoorlijk tegen. En Jaye Davidson irriteerde me zelfs heel hard, zo'n afschuwelijk manwijf.
De melodramatische verwikkelingen en het knullige einde konden het schip ook niet meer redden. Het had allemaal wat harder, wat rauwer mogen zijn.
Dat alles resulteert tot één van de grootste tegenvallers die ik al ooit meegemaakt heb. Enorm spijtig, hier had véél meer ingezeten.

Wat een onevenwichtige film is dit zeg, het begint veelbelovend maar veranderd in een draak van een film. Slecht gespeeld, gauw vergeten.

Ontroerende film over de IRA en Noord-Ierland rondom politiek, de menslijke aard en seksuele identiteit en over schuld, twijfels, liefde en verbintenis, met een geweldig plot. Subliem geschreven en prachtig uitgevoerd. Een verhaal waar je op zijn minst over napraat. Er was een Oscar voor het intelligente en verrassende scenario.

Prachtige film, met een uitstekende rolverdeling.
De 4 hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk prima, maar het is toch vooral Jaye Davidson die indruk maakte en haar moeilijke rol prachtig vertolkt.
Ik heb de film een 15-tal jaren geleden al eens gezien, maar hij blijft indrukwekkend.
Het scenario voert je van de ene verrassing naar de andere, en het geheim van Jody is des te verrassend....