Shine a Light (2008)

Martin Scorsese vond het volgens mij net iets te leuk en filmt dus net wat te bewust de 'spontane' dialogen en problemen rondom het concert, waardoor het niet echt werkt. Het begin hadden ze er van mij gewoon uit mogen knippen. Maar al snel gaan we over in het concert.

Jumpin' Jack Flash, altijd een lekkere opener. Die riff blijft altijd lekker klinken, maar... Mick's stem. De jaren hebben zijn zangkwaliteiten aardig aangetast helaas. De rest van het concert laat ie zien dat ie wél de rockster kan uithangen (welke 60+ komt daarmee weg? Geweldig!), de mondharmonica beheerst en ook nog een of twee gitaarpartijen kan. Ronnie en Keith beheersen de gitaren nog prima, maar het mooiste is Keith's kop wanneer hij speelt. Wat een legende is die man. De beste van de stenen vond ik Charlie Watts die echt superstrak zit te drummen. Hun beste jaren zitten er helaas op, maar voor een stel ouwe lullen zijn ze nog wel echt rock 'n' roll.

Het concert is best spectaculair gefilmd, er valt dus genoeg te beleven. Mooiste momenten zijn als we een groots dynamisch shot te zien krijgen waar Keith op z'n knieën z'n solo speelt, schitterend! Wat wel jammer is is dat de camera voor 90% op Mick is gericht, waardoor de anderen verwaarloost worden. Keith komt wel aan zijn trekken, maar die arme Ronnie en Watts krijgen we nauwelijks te zien.

Tot zover ben ik redelijk positief geweest. Toch vond ik het in zijn geheel wel erg vermoeiend. Dit komt vooral doordat er geen sfeer heerst. Waar oude beelden van Woodstock met haar menigte me kippenvel bezorgen, krijgt dit met haar superscherpe beelden dat niet voor elkaar. Zo'n modern concert lijkt teveel op nummers afwerken in plaats van een geheel als concert. Zoiezo, vond ik lang niet alle nummers geslaagd; de pre-Exile nummers waren voor mij de hoogtepunten, met name As Tears Go By. Niet dat ik iets tegen Exile heb, integendeel, maar die nummers kwamen niet goed uit de verf. Na Exile (of preciezer: Black and Blue) ken ik de Stones niet heel goed, maar de nieuwe nummers die ik hoorde vond ik dan ook niet veel soeps. Shattered, She Was Hot, Just My Imagination, Far Away Eyes (dit was wel klasse country, petje af voor Ronnie, maar het is gewoon niet mijn ding), maar ook helaas wat Stones-klassiekers gingen er bij mij niet in. Satisfaction en Brown Sugar leken helemaal nergens meer op, en hoe mooi de effecten ook tijdens Sympathy waren, ik had het wel gezien.

De archiefbeelden tussendoor zijn wel leuk. We zien dezelfde lelijke koppen (hier doel ik op Mick natuurlijk) maar dan zonder rimpels. Die interviews zorgen voor een leuke afwisseling. Ook een grote bijdrage aan de concertfilm zijn de gastoptredens. Jack White vond ik niet heel bijzonder en Christina Aguilera (of hoe je dat ook schrijft) was vooral plezant voor het oog maar voegde aan de muziek niet veel toe. Wel wat lullig dat wanneer zo'n oude knakker (ken z'n naam niet) losbreekt in een saxsolo alle ogen op Christina Aguilera gericht blijven. Maar dan hebben we nog het hoogtepunt van de avond, Buddy Guy! Dat heerlijke bluesgitaartje, en dan die stem van die kerel. Zulke stemmen worden door de jaren heen alleen amar beter.

Maar zijn de mooie beelden en wat oud tuig genoeg om zo'n middelmatig concert te redden? Helaas. Het kende zijn momenten, maar nee, het duurde te lang en miste sfeer.

2,5*

Ja Buddy Guy was inderdaad de highlight. Hele goeie man.

Attenties Stones fans: donderdagavond is er op BBC2 om 2000 een docu over Keith Richards!

Zie de beschrijving van "AddictedToMovies" hierboven.

Daar sluit ik me eigenlijk bij aan !