The Bucket List (2007)

En met deze bericht wordt de spijker keihard op zn kop geslagen xD!!

Sterke film die met gemak gedragen word door twee oude sterkte acteurs. Lekker dramatisch en man, wat een goed spel.

Effectief drama met op het lijf geschreven rollen voor Nicholson en Freeman. Een beetje zoetsappig is het natuurlijk en al die punten van The Bucket List afgaan werd op een gegeven moment overdreven. Maar het geslepen script werkte bij mij wel om eerlijk te zijn.

Prachtige film die mij persoonlijk wel wist te raken. Het script is niet zo heel bijzonder, maar vooral het acteerwerk van Morgan Freeman en Jack Nicholson tillen The Bucket List naar een hoger niveau. Twee absolute topacteurs. Door hun aanwezigheid is elke scène de moeite waard. De film vliegt voorbij door de uiteenlopende scènes en prima dialogen en kent zowel grappige momenten als een enkele emotionele scène. Of je dit een topper vindt zal vooral afhangen van of je er wel of niet door geraakt wordt.

Twee imposante grootmeesters van het Amerikaanse filmdoek (die zichtbaar hun best doen) als kankerpatiënten, in een mix tussen tragiek en plezierige momenten. Het draaiboek is van gemiddelde kwaliteit (zonder spanning of verrassende wendingen), zodat er van hoogstandjes nauwelijks sprake is. Je moet het van het uitstekende spel hebben. Leuk om Sean Hayes (Will & Grace) in een andere rol te zien.

Heel indrukwekkend verhaal. En wat zetten de beide mannen dat toch sterk neer. Je zou denken dat je in een deprimerend verhaal terecht gaat komen maar ik vond dat er een perfecte balans tussen humor en drama word gehouden. Wat het geheel wel heel bijzonder maakt.

Een braaf holywooddrama, maar wel een met 2 uitstekende acteurs en een uitstekende regiseur. Drama en komedie waren inderdaad mooi in evenwicht.

Bij vlagen erg grappig, maar aan het einde overheerst dan toch weer dat typische 'feel good' moment. 'We draaien er nog een mooi, gevoelig einde aan om de mensjes in een fijne bui de biscoop weer te verlaten'. Jammer, want ondanks het simpele verhaal had de film naast soms erg grappige mee-leef momenten behoorlijk god acteerwerk te leveren. Dat was dan wellicht ook meteen het manco van de set-up: een film met Morgan Freeman en Jack Nicholson, dan verwacht je nogal wat. En dan kun je bijna alleen maar teleur worden gesteld. Toch leuk. Voor een keertje.

Fantastische film. Goed acteerwerk, leuk/mooi verhaal.

Zeker wel een goede film alleen heb ik er denk ik te lang mee gewacht en er teveel van verwacht.

Een hele goede film die goed gemaakt is.

Lage verwachtingen volledig waargemaakt

Die verwachtingen waren namelijk: een veel te emotionele smakeloze matig geacteerde redelijk onderhoudende hollywood-film. Dit omvat ook wel ongeveer mijn huidige oordeel. Toch ging ik tegen beter weten kijken, puur door het moviemeter-gemiddelde.


Freeman en Nicholson speelden allebei hun oninteressante stereotype personages maar slapjes, nergens werd ik echt geraakt. Alle dialogen waren natuurlijk veel te gelikt waardoor de emotie rondom het zware onderwerp geheel ontmaskert wordt. Ook irritant dat elke hollywood-productie van vandaag de dag een soort race bevat om binnen de kortste tijd zo veel mogelijk spectaculaire settings te bereiken. Hierdoor word je keer op keer afgeleid en door de overdosis zijn de prachtige locaties slechts ansichtkaarten die voorbij vliegen. De dromen zijn daarbij zo verschrikkelijk cliché, er zat ook niets kleinschaligs of persoonlijks bij.

1.5 ster omdat ik wel van het begin tot het einde bleef kijken en wachten tot Freeman eindelijk dood zou gaan

Eerste half uur is eigenlijk nog het sterkst, maar zodra Nicolson en Freeman die bucket list gaan afwerken wordt het voorspelbaar, te sentimenteel en saai en lijkt Jack Nicolson nog alleen maar op de automatische piloot te draaien.
En dat is zo ontzettend jammer want een echt brutale en oprechte film over twee mannen die hun laatste dagen (doodvonnis kanker) zo zinvol mogelijk proberen in te vullen zou potentieel fantastische filmstof moeten zijn.
Dit is allemaal te veel Hollywood-formule.

Ik snap helemaal niks van deze kritiek.
De kanjers Nicholson én Freeman SAMEN in een komedie met een ontroerend einde.
Dat is toch smullen, mensen!

Hier kan ik me wel in vinden, de wereldreis kwam wat gehaast over. De film had daarom wel wat langer mogen duren, want voor de rest vind ik dit echt een schitterende film!

Lang geleden dat ik iets gezien heb van Rob Reiner. Ik kijk nooit uit mezelf romcoms, dus ik ken alleen This Is Spinal Tap. The Bucket List trok me dan wel weer aan, vanwege die twee namen, want Morgan Freeman is altijd wel genietbaar, maar vooral Jack Nicholson trekt de aandacht. Reiner slaagt er heel goed in om van The Bucket List enerzijds een ontroerend verhaal te maken, anderzijds ook erg grappig. Het is natuurlijk ook wel een beetje het verhaal over de rijke en de arme vent, waarbij maar al te snel duidelijk wordt dat in feite iedereen gelijk is. De aanloop naar het middenstuk was het leukst, omdat Nicholson daar het meest cynisch is. Het afwerken van de bucket list heeft z’n leuke momenten. Aan het eind verslapte mijn aandacht, maar al met al een best leuke film om eens gezien te hebben.

Mooi verhaal, alleen iets te zoetsappig. Het verloopt allemaal te standaard om het zo maar te zeggen. Wel een prachtig eind (met tranen, maar dat terzijde) en vandaar ook de 3,5 notering. En deze notering natuurlijk ook door het geweldige acteerwerk van Nicholson. Wat een geniale man is dat. Freeman is, zoals altijd, degene die het verhaal rust geeft en daarom is het ook prettig om naar hem te kijken.

Erg leuke en ontroerende film. Het komt niet veel voor dat ik zoveel heb moeten lachen om een film en ook zo vaak ontroerd ben geweest. Net als je denkt dat het teveel richting drama gaat, draait de film weer om naar een komedie. Precies op tijd elke keer.

Ik vind Morgan Freeman de beste, maar de cynische Jack Nicholson in deze film was ook leuk. Af en toe irriteerde ik me aan zijn acteerwerk en zijn stem. Dat is de reden dat ik deze film geen 5* geef.

Absolute aanrader!

Eén zin uit deze scene is dusdanig memorabel en van toepassing op de graaicultuur in de topklasse van het management van sommige zorginstellingen, dat het me nog lang is bij gebleven:

Als Jack Nickelson zelf eenmaal terminaal ziek is en gaat zeuren dat hij zijn eigen kamer wil hebben, omdat hij vindt dat hij daar recht opheeft - "I want my own room. It's my hospital, for chrissake!" - komt hij erachter dat dit niet mogelijk is, vanwege het beleid dat hij zelf heeft gevormd - "I run hospitals, not health spas. Two beds to a room, no exceptions." - en jarenlang heeft verdedigd.

Als hem wordt gevraagd hoe hij dit beleid jarenlang heeft kunnen volhouden is zijn simpele, doch geniale antwoord: "I've never been sick before".

Oh irony!

Een van de meer overgewaardeerde films hier op Moviemeter.