Ocean's Eleven (1960)

Alternatieve titel: Ocean's 11

mijn stem
3,27
146 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Komedie
127 minuten

geregisseerd door Lewis Milestone
met Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis Jr.

Elf vrienden die elkaar kennen uit de Tweede Wereld Oorlog maken een plan om de vijf grootste casino's van Las Vegas in een nacht te beroven. Zij bedenken een meesterlijk plan, maar dan gaat er iets mis...

21 BERICHTEN7 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van jackie
3,0
0
geplaatst op 5 augustus 2002, 14:00 uur, permalink
Deze Ocean's Eleven heeft een veel leuker einde dan die van Steven Soderbergh.

3,0
0
geplaatst op 5 augustus 2002, 14:41 uur, permalink
ja de remake heeft een te simpel einde

 
0
geplaatst op 5 augustus 2002, 15:38 uur, permalink
niet zozeer een simpel einde...meer een storend einde omdat alles uitgelegd werd...ik had 't zelf ook wel in de gaten

2,5
0
geplaatst op 27 augustus 2002, 16:16 uur, permalink
Veels te oud neem liever de nieuwe!

5,0
0
geplaatst op 1 november 2002, 18:31 uur, permalink
Gewoon cool! 5*

4,0
0
geplaatst op 30 mei 2005, 20:44 uur, permalink
Vele malen beter als de Oceans 11 met George Clooney.
Veel meer sfeer, maar ook gewoon beter acteerwerk van The RatPack.

avatar van SuperSideSwipe
3,5
0
geplaatst op 21 september 2005, 21:07 uur, permalink
Mooie film om te zien, zeker als je heel de rat pack eens op hun best samen in actie wil zien.

Uitstekende film, maar de remake is vele malen beter. Ik denk dat dit een film is die gewoon met de huidige budget en technieken beter uit de verf komt.

3,5

 
0
geplaatst op 28 mei 2007, 14:35 uur, permalink
k heb de oude versie niet gezien...

avatar van joe black
 
0
geplaatst op 11 juni 2007, 15:20 uur, permalink
deze zou ik écht graag eens zien. Zou je die in de videotheek nog kunnen huren? Neen, ik denk het niet...

 
0
geplaatst op 15 oktober 2007, 15:53 uur, permalink
SuperSideSwipe schreef:
Mooie film om te zien, zeker als je heel de rat pack eens op hun best samen in actie wil zien.

Uitstekende film, maar de remake is vele malen beter. Ik denk dat dit een film is die gewoon met de huidige budget en technieken beter uit de verf komt.

3,5



Das inderdaad waar over de remake maar de sfeer van de originele film is leuker.

avatar van LadyKnight
5,0
0
geplaatst op 21 november 2007, 0:19 uur, permalink
Als je deze en de remake nog niet hebt gezien, bekijk deze uit 1960 dan eerst en de remake daarna. Het origineel oudje met ontzettend coole cast kickt de nieuwe remake en de fake wannabees gewoon tot pulp.

avatar van PaulieWalnuts
 
0
geplaatst op 21 november 2007, 1:22 uur, permalink
Ja, moet deze echt snel gaan kijken, met The Rat Pack.

avatar van hannes64
3,5
0
geplaatst op 20 juli 2008, 11:03 uur, permalink
LadyKnight schreef:
Als je deze en de remake nog niet hebt gezien, bekijk deze uit 1960 dan eerst en de remake daarna. Het origineel oudje met ontzettend coole cast kickt de nieuwe remake en de fake wannabees gewoon tot pulp.


Je slaat de spijker op zijn kop!!!!!!!!

3,0
0
geplaatst op 8 november 2008, 21:52 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een te groot gehalte aan dialoog zit het verhaal te vaak in de weg: 3.00
Na de recente Ocean reeks te hebben gezien (die met Clooney) was ik ook geïnteresseerd geraakt in het origineel. Tenminste, ik persoonlijk ben erg benieuwd hoe men de remake precies tot stand heeft laten komen naar aanleiding van deze prent. Het was even zoeken, maar toen ik deze prent in hadden kreeg kon ik niet wachten om hem te gaan kijken. Niet dat ik perse hoge verwachtingen had, maar gewoon uit pure nieuwsgierigheid. En dan kom ik tot de conclusie dat we eigenlijk met twee totaal verschillende films te maken hebben als ik deze Oceans Eleven en de remake naast elkaar leg. Welke beter is dat is aan ieder persoonlijk, maar uit de 'Clooney-versie' haalde ik meer voldoening dan uit deze prent, hetgeen met name te maken heeft met het feit dat het origineel vaak in herhaling valt.

Verhaal: 2.00
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
En daar bedoel ik mee (dat in herhaling vallen) dat men het eerste uur enkel en alleen aanknoopt om doormiddel van sarcastische humor de elf overvallers bij elkaar te brengen en verder gebeurd er werkelijk helemaal niets. Gelukkig dat de dialogen nog zeer behoorlijk zijn te pruimen anders had het er voor deze prent niet al te rooskleurig uitgezien. Pas na dik een uur word de focus naar de misdaad zelf verlegd, maar zeker niet op de manier hoe ik dat ken vanuit de recente Oceans Eleven. Zowel de voorbereiding op de kraak, als de daad zelf is minimaal uitgewerkt, enkel het sfeervolle (helaas wel vrij voorspelbare) slotakkoord wist mij pas in een vaste greep te houden. En dat ik dat nu zeg heeft helemaal niets te maken met het feit dat ik de uitwerking van 'Clooney-versie' allemaal veel beter vond. Het zeer geringe gehalte aan diversiteit haalt deze prent naar mijn inziens behoorlijk naar beneden.

Acteerwerk: 3.00
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
Het acteerwerk is over het algemeen voldoende, maar bijzonder word het nooit. Dat heeft voor een zeer groot deel te maken met de karakterontwikkelingen. Waar Clooney in de recente Oceans Eleven versie echt een karakter is (en hij niet alleen), is daar in deze versie nauwelijks sprake van. Frank Sinatra geeft werkelijk geen enkele keer het signaal af dat hij 'boven' de groep staat. Niet dat hij opzichtig de 'baas' zou moeten uithangen, maar van een gedetailleerde uitwerking van zijn personage is vrijwel geen sprake, hetgeen terug te vinden is in de uitermate oppervlakkige acteerprestaties. Enkel Akim Tamiroff als 'Acebos' wist zich te onderscheiden als personage, maar helaas brengt hij zijn rol nogal overdreven. De film moet het dan ook voornamelijk hebben van de gedecideerde dialogen, die vrijwel altijd van een hoog niveau zijn, de soms ietwat misplaatste pogingen tot humor daargelaten.

Speelduur: 2.50
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Het had allemaal zoveel beter gekund heb ik het idee. Een tiental minuten aan voorbereiding van de kraak (en dan doel ik niet op de werving van de tien teamleden naast Danny) in het eerste uur van de film is daar een goede voorstelling van. We krijgen slechts een schim te zien van de plannen van de elf heren, waardoor de kraak voor een groot deel aan de kijker voorbij gaat. Uit het niets is men er opeens klaar voor en dat stoorde aanzienlijk. Het sfeervolle slotakkoord vergoed nog enigszins iets, maar toch echt te laat om de film nog enigszins te redden. Daarnaast maakt men veel tijd vrij voor de dialoog, maar is er van karakterontwikkeling nauwelijks sprake en is de film over het algemeen genomen onvoldoende interessant.

Realisme: 3.50
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Wat ik 'oudere' films wel moet nageven is dat ze vrijwel nooit over een ernstig gebrek aan realisme hebben te klagen (afgezien dan van een trits aan James bond films uit de late zestiger- en vroege zeventiger jaren). Zo ook niet Ocean's Eleven. Sterker nog, daar geeft men de film niet eens de kans toe. De hele kraak word zo minimalistisch uitgewerkt dat er nauwelijks enige vorm van kritiek valt te uiten. Misschien sprong Duke Santos iets te eenvoudig naar de conclusie dat 'die jongens van het 82ste' het wel gedaan zullen hebben terwijl concreet bewijs geen moment voor handen is, maar dat mocht de pret niet drukken. Daarnaast werkt men nogal geforceerd naar de uiteindelijke climax toe, maar over het algemeen hebben we met een realistische film te maken. Al heb ik stellig de indruk dat men datgene min of meer over zichzelf afroept dan dat daar bewust voor gekozen is.

Cinematografie: 3.00
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
De film komt cinematografisch voornamelijk gecontroleerd over, net als de hele film eigenlijk. Het camerawerk word zorgvuldig uitgevoerd, de montage is van een niveau zoals we dat van een film uit die tijd mogen verwachten, zijn de weinig bepalende locaties van ondergeschikt belang, hecht men weinig waarde aan allerlei 'versieringen' (lees: special effects, stunts etcetera) en dat alles gaat gepaard met de karakteristieke jaren zestig sfeer wat in deze film met name voortkomt uit de zo typerende dialogen. Ouderdom heeft zo zijn charmes, al word het in deze film allemaal wel heel erg stijfjes en mak uitgevoerd. De soundtrack is zo'n heerlijk foute sixties score, maar ook dat maakt een film van bijna vijftig jaar oud in enige mate speciaal.

Verdict:
Voor velen zal gelden dat dit een behoorlijke afknapper is als je de remake met Clooney eenmaal gewend bent, zeker voor de generatie waar ik me in bevind (al zijn er uiteraard altijd weer uitzonderingen op de regel, waaronder ondergetekende in beperkte mate). Maar dat roept de film voor een groot deel over zichzelf af. De film vervalt al snel in een aaneenschakeling van voornamelijk hoogwaardige (vaak zelfs saaie) dialogen en dat weet men maar moeizaam te doorbreken. Zelfs als de kraak word gezet zit je met je gedachten voor een groot deel nog bij de dialogen, simpelweg om de reden dat de kraak veel te minimalistisch is uitgewerkt. Het sfeervolle slotakkoord (ik zeg bewust niet 'het sterke slot' omdat er voor mij persoonlijk nogal een voorspelbaar karakter aan vast hing) maakt nog enigszins iets goed, maar te laat om de film nog te doen kantelen. Een gemiddeld acteerniveau, een gecontroleerde cinematografie en een hoog gehalte aan realisme houden deze prent uiteindelijk toch nog weg van een onvoldoende: 3.00 (2.80).

3,0
0
geplaatst op 18 januari 2009, 0:04 uur, permalink
Leuk om ook eens gezien te hebben, al moet wel meteen gesteld worden dat het origineel toch een tikkeltje beter is. Vooral het tergend trage begin speelt deze film parten. Waar de introductie in de remake vlot en kernachtig gebeurd ben je hier zo'n drie kwartier aan het luisteren naar oeverloze dialoog die je prima missen kan.
Ook was de kraak zelf wat aan de trage kant, maar toch best inventief. Geestiger einde ook dan het origineel...

3*

avatar van Legan
3,0
0
geplaatst op 31 juli 2009, 8:40 uur, permalink
Ocean's Eleven is niet zo goed als de remake, hoewel dit best zou komen doordat ik die eerder zag, maar is toch een aardige film. Een lekker sfeertje heeft het zeker en de vele bekende namen (incl cameo's) zijn ook een plus. Alleen qua personages kunnen ze niet allen vermaken.

Het begin moet wat op gang komen door het lage tempo, de weinige ontwikkelingen en de vele dialogen. Daarna wordt Ocean's Eleven wel iets interessanter en aangenamer om naar te kijken, maar meer dan dat wordt het nooit.

avatar van riesma
4,0
0
geplaatst op 17 december 2009, 12:16 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een heerlijke film, waarbij ik nu zie dat Soderbergh één belangrijk element goed heeft overgenomen, namelijk het ouwe-jongens-krentenbrood-gevoel. Die sfeer zorgt voor geweldig leuke momenten tussen de oude vrienden. De sterrencast speelt goed en weet daarmee de sfeer nog meer te versterken.
De ideeën zijn goed uitgewerkt, voor zover het budget en de techniek van de 60-er jaren dat toeliet. Daarmee bedoel ik het budget en de techniek die de heren in de film hebben, niet de filmmakers! Hoe indrukwekkend en doordacht ze ook te werk gaan, er is altijd baas boven baas. Zo ook hier, zij worden afgetroefd door Duke ('hertog' - hij staat immers boven hen, als klootjesvolk, op de criminele ladder), die elke slimme zet van hen weet te ontdekken. Dat hij daarnaast de stiefvader van één van de jongens wordt, maakt de spanning onderling alleen maar leuker, voor ons als kijker welteverstaan.
Het einde is een ouderwetse 'misdaad loont niet', het tegenovergestelde van de 2001-versie, dat net als Welcome to Collinwood niet voor een naar gevoel zorgt, eerder een glimlach. Een film voor op mijn zeer-aan-te-raden-lijst!

avatar van The One Ring
2,5
0
geplaatst op 18 juni 2012, 20:10 uur, permalink
Een groot fan van de remake van Ocean's Eleven ben ik niet en het is interessant om te zien dat het origineel eigenlijk gewoon dezelfde zwaktes heeft. Dat wil zeggen dat het als komedie niet grappig genoeg is en als inbraakfilm een chronisch gebrek aan spanning heeft. Het draait toch allemaal compleet om star power, dus om sterren die doen waardoor ze sterren geworden zijn. Dat kan leuk zijn als je een Howard Hawks als regisseur hebt die de eigenaardigheden van de acteurs eruit weet te vissen en die met de eigenaardigheden van de andere acteurs laat botsen, maar Lewis Milestone lijkt hier niet helemaal in zijn element te zijn als regisseur (ik denk dat hij sowieso meer het type was voor rauwe films).

Soderbergh had bij zijn remake nog geluk dat alle acteurs die hij gebruikte een ander persona hadden, maar het origineel heeft het probleem dat iedereen verdomt veel op elkaar lijkt. Niet alleen zijn een aantal qua uiterlijk nauwelijks te onderscheiden, maar qua karater zijn alle elf de leden van de dit misdaadteam compleet inwisselbaar, met uitzondering van Josh, gespeeld door Sammy Davis, Jr. Ik mag Dean Martin en Frank Sinatra graag zien in andere films, maar gek genoeg lijken ze hier helemaal geen meerwaarde te hebben in een cast vol klonen. Wat je krijgt is een film waarin iedereen koel en kalm is (behalve Akim Tamiroff in een irritante bijrol) en dat levert een koele en kalme kijkervaring op die best prettig en vermakelijk is, maar nauwelijks beklijft. Tenzij Cesar Romero in beeld is, een acteur die constant de show steelt als de tegenstander van het elftal. Zonder hem zou het een bijna apatische film geworden zijn.
2,5*

avatar van scorsese
3,0
0
geplaatst op 5 maart 2015, 10:26 uur, permalink
Aardige film waarin een aantal vrienden uit de oorlog bij elkaar kom in Las Vegas om een aantal casino's te beroven. Een prima opzet en ook een leuke cast. De eerste helft bestaat alleen maar uit inleiding, en de tweede helft is dan ook een stuk onderhoudender. Spannend wordt het zeker niet, maar het einde is wel leuk gevonden.

avatar van Onderhond
1,5
0
geplaatst op 11 oktober 2015, 21:05 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Doe toch maar de remake.

Soderbergh zette vooral in op sfeer en uitstraling, deze film richt zich veel meer op het verhaaltje. En jammer genoeg heeft dat aardig wat tijd nodig om op gang te komen. Het samenbrengen van de groep duurt zo'n beetje een volledig uur, zeker een half uur te lang voor een simpele heist film als deze. Toegegeven, 11 personages is ook wel veel, maar de meesten blijven toch anonieme gezichten.

Wel leuk om de gehele Ratpack aan het werk te zien. Sinatra is alleen wat droogjes, Martin is leuker en ook David Jr. zet een grappig rolletje neer. De heist is redelijk maar niet echt spannend, het verdere verloop hangt er ook iets teveel aan vast gekleefd. Einde is nog best grappig, al vind ik het einde van de remake leuker. Daar zijn de dieven ook écht goed, hier zijn het eigenlijk maar prutsers.

Twee uur is veel te lang voor deze film, die overhead zit dan vooral in het eerste uur en een einde dat een paar stappen te lang doorgaat. Op z'n best loopt de film gelukkig wel vlotjes, met dank aan de acteurs.

1.5*

avatar van Roger Thornhill
4,0
0
geplaatst op 29 april 2016, 21:25 uur, permalink
Een mooie gelegenheid voor Sinatra om al zijn vrienden plus wat bewonderde mede-acteurs eens om zich heen te verzamelen: hij wilde ze graag allemaal in een film, maar dan niet in een reprise van hun stage-shows maar in een écht verhaal, en daar was de plot van deze film uitermate geschikt voor. Het gevolg is dan wel weer dat er zóveel tijd wordt uitgetrokken voor de niet-functionele introducties van de personages dat zelfs de Rat-Pack-star-struck audiences hier toch wel genoeg van zouden moeten krijgen – en dat terwijl de meeste personages nog niet eens echte diepte hebben meegekregen (met de Texaan Louis Jackson als dieptepunt: zijn Southern drawl is zo ongeveer zijn hele karaktertekening). Als de klus dan vanaf de uitleg door Sinatra en Lawford eenmaal op gang komt wordt de film een stuk leuker, en bovendien verdwijnen vanaf dat moment mèt het lage tempo ook de irritante slow-burn-frustratie van Akim Tamiroff en de "grappige" (en overduidelijk ingedubde) nepstemmetjes van Sinatra uit de film, hetgeen de vaart en het plezier bijzonder ten goede komt. Sammy Davis krijgt de meeste kans om te schitteren (mede vanwege zijn fraaie Eee-o-eleven), en ook Richard Conte's tragische personage valt op, maar zoals The One Ring al opmerkt is het Cesar Romero die met zijn postuur en uitbundigheid de show steelt en elke scène waarin hij voorkomt domineert, hoewel ook zíjn personage die prachtige ironische twist niet kan voorzien. En ik betwijfel of veel moderne kijkers de moeite willen nemen, maar bij een tweede keer kijken vallen (mijzelf althans) de oneffenheidjes minder op en de kwaliteiten juist méér, zoals de fraaie fotografie, de professionele (zij het ietwat lome) regie en het gemak waarmee de acteurs hun rollen neerzetten – voor de belangrijkste performers waren de lokaties natuurlijk sowieso al hun tweede thuis.