The Thin Man (1934)

Zoals verwacht is dit inderdaad een zeer aangename film, al is het wel bijna volledig te danken aan de scènes waarin Powell en Loy samen te zien zijn. Tijdens deze scènes is de film echt magisch en de twee zijn werkelijk fantastisch op elkaar ingespeeld en hebben een bijzondere chemie. Terecht een van de meest gewaardeerde filmkoppels ooit. Fijne humor ook in deze scènes.

Jammer is dan wel dat de film deze twee personages soms verlaat. In het eerste half uur komen ze zelfs nauwelijks voor. Ze worden hier wel al geïntroduceert, op erg leuke wijze, maar lijken dan nog haast bijrollen. Het iets te warrige plot is inderdaad een kapstok voor de grappen, maar daarom is het juist zo jammer dat er zoveel aandacht aan besteed wordt.

Maar veel te klagen heb ik verder niet. Het was ongeveer het soort film dat ik er van verwacht had en ik heb er met veel plezier naar gekeken. Als de vervolgen van ongeveer deze lijn voortzetten ben ik zeer tevreden.
4*

Hier raak ik nooit op uitgekeken, wát een duo, eh...trio, want de Foxterriër Asta hoort er onlosmakelijk bij.
(Heb er zelf ook zo een gehad, nét zo'n karakter én super bij de pinken)

Wat vlogen die dialogen toch razendsnel heen-en weer destijds.
Powell en Loy zijn onnavolgbaar in hun rollen.
Ik heb al de 'Thin man' films gezien (meerdere malen) en me er geweldig mee vermaakt.
Ik zal ze toch maar eens moeten kopen op dvd.

In deze speelt Maureen O'Sullivan ook nog mee, tussen twee Tarzan films door.

Mwah, ik ben niet echt onder de indruk van deze film met een vaag detective-plot. Het karakter van William Powell was nog wel leuk om te zien en met zijn tegenspelers heeft hij wel leuke dialogen. Daar zaten wel leuke vondsten tussen, maar voor de rest kon me dit niet trekken.

5 december 1933 was de drooglegging ten einde, in 1934 viert de Thin Man dit groots! respect