Chung Hing Sam Lam (1994)

Uit waar in mijn bovenstaande stuk haal je een redenatie uit waarom ik de film goed vind?

Heerlijk vlot filmpje van Wong-kar Wai, wel heel anders dan ITMFL en 2046 maar so what. Dit filmpje moest het voor mij vooral hebben van het 2e gedeelte en dat komt o.a. dat ik de twee dames, de serveerster en vooral de stewardess zeer aantrekkelijk vond. Het speelse acteren van de serveerster gaf mij bovendien een heerlijk gevoel. De fotografie van Doyle vond ik verder ook prima hoewel ik af en toe wel moest wennen aan zijn snel bewegende hand-held camerawerk. De soundtrack vond ik verder ook best goed gekozen hoewel dat "California Dreaming" mij op een gegeven moment toch behoorlijk de strot uit kwam. Geen slecht nummer maar een of twee keer horen vond ik toch meer dan genoeg.

4,0*

De derde film die ik van Wong Kar-Wai zie, en net als de andere twee Tony Leung in de hoofdrol op zoek naar liefde. Het lijkt er dus op dat Wong niet echt veel thema's heeft. Of dit inderdaad zo is, zal ik spoedig achter komen, ik heb namelijk net de DVD-box "The World of Wong Kar Wai" in huis, dus andere films zullen nog wel volgen.

Deze film heeft zeker mooie dingen te bieden, maar kan uiteindelijk niet bevredigen. Af en toe echt mooie beelden, maar ik vond de montage erg onrustig. Wat meer rust (en dan bedoel ik niet zozeer in de vluchtscènes) had de film goed gedaan. Verder is de film wat muziek betreft een ramp. Leuk reggaenummertje hoor, maar na verloop van tijd gaat het toch vervelen. Met California Dreaming is het nog erger gesteld, ik vond het al geen geweldig nummer, maar nu kan ik het echt niet meer aanhoren. Verschrikkelijk.

Aardig verhaaltje verder, maar ook dit is behoorlijk onevenwichtig met alle wisselende perspectieven en wisselende hoofdrolspelers.
Wat wel fijn is, is het verhaal niet zo ver terug in de tijd plaatsvindt, als je het vergelijkt met 2046 en In the Mood for Love. Dat jaren 60 sfeertje in die twee films beviel me wat minder dan het jaren 90 sfeertje in deze film. Dat redt de film niet, want Chungking Express krijgt van mij 2,5*, slechts een halve ster lager dan 2046, die in mijn herinnering toch een stuk beter was en die dan ook een spoedige herziening verdient.

Meevaller. De beste Wong Kar-Wai tot nu toe.

De film is een stuk beter te volgen dan In the Mood for Love of 2046, waardoor het meteen ook een stuk toegankelijker wordt. Het eerste verhaal over agent 223 was verder niet zo denderend, maar het Hong-Kong sfeertje zit er goed in en het verveelt geen moment. Waar ik wel even moeite mee had was het abrupte einde en de overgang naar het verhaal van agent 663.

In dit tweede deel slaat Kar-Wai meteen een hele andere toon aan: de sfeer wordt luchtiger, het camerawerk speelser en, inderdaad, de dames een stuk aantrekkelijker. Wat een verschil met het eerste deel, waar ik af en toe het gevoel had naar een maffia-epos te kijken. Opnieuw heeft het verhaaltje weinig om het lijf, maar bij vlagen is het zelfs vermakelijk.

Muziek stoorde mij overigens niet. California Dreaming wordt teveel herhaald, maar het blijft gewoon een goed nummer. Hetzelfde truckje gebruikt Kar-Wai overigens ook in In the Mood for Love met Quizas, Quizas, Quizas. Verder nog een aantal keer de Chinese versie van een Cranberries nummer gehoord, wat dan wel weer aardig is.

Misschien smaakt dit toch naar meer en kan ik Wong Kar-Wai nog een kans geven. Verdiende 3***

edit: Zie net aan de reacties dat de meeste Asiamania gekkies dit niks vinden; zal wel verklaren waarom deze film mij net wél ligt.

Ik weet niet wie je daar precies mee bedoelt, maar ik denk dat de titels van het Asiamania label jou over het algemeen meer zullen liggen dan films als Dolls, Tokyo.sora, die je zeker niet op het Asiamania label gaat terugvinden. Al geloof ik dat het label failliet/overgenomen is.

Het was gewoon een reeks van A-film waar ze mee gestopt zijn. Waarschijnlijk wegens teruglopende verkoop.

Maar het gros van de Asiamania-films zijn inderdaad veel meer genrefilms dan de films die Lord Flashheart er kennelijk mee associeert.

Ah oké. Ben er ook niet zo enorm in thuis.

Magistrale film. Echt een ronduit heerlijk ritje van 100 minuten.

Het heeft hier en daar zo zijn oneffenheden. Het camera-effect bij achtervolgingen is leuk maar qua uitwerking kon het wat scherper. Bovendien is het qua kleurengebruik zo af en toe net wat te flets, maar misschien dat je met In The Mood For Love wat dat betreft ook gewoon te gewend bent. Het eerste van de twee verhaaltjes stopt nogal abrupt, ik had zelfs het eerste minuut niet door naar een andere agent te zitten kijken, had gevoelsmatig veel meer met het verhaaltje gedaan kunnen worden. Verder is de film wat mij betreft echt schitterend. Leuke verhalen met aardige symbolen, scherp ge-editte scenes en uitstekende camerabewegingen en posities. Erg levendige cinematografie. Leuke soundtrack ook.

Maar de grootste attractie is de fotografie van Doyle. Ik ben nu echt gek op reflecties, prachtig om te zien hoe het kader van het schot opgedeeld wordt in een scene die plaatsvindt, maar de focus ligt op de weerspiegeling van -bijvoorbeeld- een vissenkom, een bekasting van een roltrap, of wat dan ook. Wat al net zo mooi is zijn die meervoudige spiegelshots via het glas of door het water. Mooiste scene was uiteindelijk toch wel met die kaarsen, wat zag dat er prachtig uit! Simpel maar effectief.

Enkele geweldige scenes maken het uiteindelijk af, heerlijk laatste kwartier. Iconische momenten in een memorabele film. Tony Leung is altijd geweldig, wel wat sterker dan de rest van de cast, maar Faye Wong is daarom niet minder charmant. In The Mood For Love is uiteindelijk nog wel een (stuk) mooier, visueel ook wat meer afgewerkt en inhoudelijk ook wat sterker, maar dat maakt dit alsnog wel een uitmuntend film.

4.5*

Ik had verwacht een van de weinige boze tongen bij deze film te zijn die waarschijnlijk weer niets van de Aziatische cinema begreep. Het verbaast me dus dat hier zoveel negatieve reacties staan, zelfs van de Asialiefhebbers. Hier kan ik mij dan mooi bij aansluiten.

Dit is mijn 3e Kar-Wai en de eerste waaraan ik een onvoldoende geef. De film is niet bar slecht, maar doet toch heel duidelijk onder voor In the Mood for Love en Blueberry Nights. Geen intiem en ontroerend drama dit keer, maar een energieke en afstandelijke film.
Visueel vond ik het nog wel goed, alleen ook op dit vlak veel minder dan de bovengenoemde films. Ik houd eigenlijk niet zo van dat snelle camerawerk, maar Doyle weet ondanks het schokkerige effect alles toch nog duidelijk in beeld te brengen. Het ziet er allemaal goed uit, maar geef mij toch maar dat slome, zwoele camerawerk dat ik van Kar-Wai gewend ben.

De doorslag naar een onvoldoende komt door de personages. Ik had niet verwacht dat juist Kar-Wai zulke vervelende, onrealistische personages neer zou zetten. Het lijken wel een stel kinderen in de ballenbak van de MacDonalds. Dat je personages wat excentriek zijn oké, maar hier gedragen ze zich zo kinderachtig en vreemd dat ik me het bloed onder mijn nagels vandaan ergerde. Alles zal wel heel erg poëtisch bedoeld zijn enzo om de personages maar bijzonder te laten lijken, maar ik vind dat de film zichzelf hier verzuipt. Typische mensen kun je toch ook op een normale manier neerzetten?

Dit ligt mij dus helaas niet, al heb ik nog wel vertrouwen in Kar-Wai. 2,5*.

Edit: Wel weer een erg lekkere soundtrack en een goede Tony Leung.