Revolutionary Road (2008)

Sterk drama.

Veel plot zit er niet in het verhaal. Niet dat dat moet, want het draait 'gewoon' om het leven van een getrouwd koppel, Frank en April Wheeler. Gedurende de gehele speelduur kabbelt het wat verder over hun ambities, hun keuzes en hun gevoelens daarbij.
Na de openingsscène vreesde ik het ergste; die ruzie in de auto was tenenkrommend. Godzijdank stijgt nadien het niveau zienderogen met een mooi slot. Ook voor mij had het echter iets sneller kunnen stoppen. De scène waarin Shep en z'n vrouwtje met hun gasten over de Wheelers praten voegt niets toe aan het geheel.

Eén van de redenen waarom ik de film absoluut wilde zien, was het duo DiCaprio - Winslet. ik vind hen een grote chemie hebben op het scherm. I.t.t. Titanic, moeten zij hier wel een heel ander soort relatie belichamen. Beiden doen dat uitstekend. Vooral Leonardo DiCaprio is echt goed.

Sam Mendes brengt een sfeervol beeld van de jaren '50. De kantoren, de kostuums met die hoeden, .. Ik denk dat dat toch redelijk juist die tijd weergeeft.
De dialogen zijn scherp, en enkele camerabeelden springen in het oog. Zo is de scène waarin Kathy Bates zo hard zaagt dat haar man z'n gehoorapparaat uitzet geweldig vormgegeven.

4

Zeer sterke film.

Winslet en Dicaprio proberen het nog eens samen na de Titanic, waar de chemie tussen de twee van het scherm spatte.

Ook hier vind je die chemie, weliswaar op een geheel andere manier en vorm.
In het begin denk je heel even net iets te veel aan de Titanic, omdat ze gewoon allebei opnieuw in een film spelen tesamen, maar dat gevoel wordt algauw weggewerkt door de sfeer in het begin van de film.

Beide acteurs zetten een sterk staaltje acteerwerk neer. Van Leonardo Dicaprio was ik dat gewoon, van Kate Winslet had ik soms erg sterke films gezien, maar ook erg zwakke. Maar beiden deden het meer dan prima. Alleen door hun acteerprestaties, want heel veel plot heeft het verhaal niet, slaagden ze erin om doorheen de hele film een soort spanning te creëren die je nooit helemaal op je gemak stelt. Je hebt gewoon steeds het gevoel dat er iets mis zal lopen. Niet echt een aangename spanning om er 2u lang mee opgescheept te zitten, maar als een film dat bij je kan oproepen dan wil dat zeker iets zeggen.

Het is misschien niet de mooiste film die ik ooit heb gezien, maar het is zeker één van de weinige films dit jaar die me heeft weten raken en één die ik zeer indrukwekkend vond.

4,5*

Ken je die mop van die 2 zotten die naar Parijs gingen?
Ze gingen niet.

Een film die heel wat interessante vragen stelt.

Onze sympathie (of de mijne toch) gaat uit naar de niet geheel stabiele, maar wel eerlijke April, die haar liefde via een foto terug op de rails schijnt te krijgen door een dapper besluit. Haar wat gluiperige echtgenoot wil, maar kan haar niet echt volgen en trekt als puntje bij paaltje komt terug zijn staart in. Wij vinden hem dan ook 'laf' .

Maar moesten het mijn buren zijn, dan zou ik haar wellicht ook onredelijk, hysterisch of ronduit getikt vinden. In die zin houdt de film natuurlijk wel een spiegel voor. Ook in de zin waarin we zelf als snel voor de 'weg van de minste weerstand' kiezen, natuurlijk.

Toch kon het allemaal niet écht beklijven. DiCaprio's babyface speelde hem hier te veel parten (hoewel ik hem al wel schitterende rollen heb zien neerzetten in andere films). Ik vond hem hier gewoon minder werken. De film deed ook wel denken aan 'Who's afraid of Virginia Woolf' maar daar spatte de film werkelijk van het doek. De virtuositeit van het spel van Taylor en Burton, was toch net iets overtuigender.

De film was soms ook te geforceerd: de kostuums, de huizenmakelaarster en haar gekke zoon waren net iets te netjes.
Boeiende thema's, Winslet als steeds weer schitterend (je leeft echt met haar mee, zij lijdt echt - en de ware opvolger van Merryl Streep) maar net iets te mat uitgewerkt.
Naar mijn gevoel uiteraard.

Ook ik werd vooral naar deze film toegetrokken door het duo Kate en Leo.
Al is buiten die 2 namen (en ohja, Kathy Bates ook niet vergeten) geen verdere link met de Titanic te bespeuren, niet dat ik dat had verwacht natuurlijk.
Maar ik vind Kate en Leo nog steeds zo'n aura rond hen hebben van liefde en passie.

De film moet het vooral hebben van de dialogen, en opbouwende spanning. De film heeft voor mij 2 hoogtepunten de scène aan tafel met de 'zot' die het uiteindelijk wel allemaal door had, en de ontbijtscène na de grote ruzie.
Vooral laatstgenoemde vond ik ronduit geweldig, zeker als je weet wat er na gaat volgen. Je voelt de ongemakkelijkheid langs beide kanten en de enorm geforceerde spontaniteit' terwijl je ieder moment denkt, nu gaat de bom ontploffen.' Wanneerdat uitblijft, voel je toch dat er iets gaat mislopen. Het is ontroerend en pijnlijk tegelijkertijd wanneer Frank zegt dat hij oprecht genoten heeft van het ontbijt.

De abortus van April zou je wel al kunnen zien aankomen hebben, maar toch vond ik het verrassend en geweldig gedaan. Het moment dat ze door het venster kijkt, lijkt alles goed te komen. Maar ja.

4*

Dat is natuurlijk de conclusie de ze zelf ook maken: dat ze helemaal niet zo bijzonder zijn. Voor haar een angstig ontwaken, voor hem een suffe berusting.

De scènes met de 'gek' waren inderdaad heerlijk, maar natuurlijk to-taal ongeloofwaardig (dat maakte het daarom niet minder leuk). Niet dat een gek niet de waarheid zou kunnen zeggen, maar hier was hij wel héél accuraat.

In de zin van die 'val' vind ik het een beetje een valse film: het burgerschap veroordelen en het huwelijk beschrijven als een val waarin alle dromen een stille dood sterven is wat makkelijk. Hoewel we natuurlijk niet mogen vergeten dat het boek uit 1961 dateert.